Rosso Nero

Εκδηλώσεις για τα Ψηφιακά Δικαιώματα

2012-02-06T16:13:00.003+02:00

Φλεβάρης Εκδηλώσεων για τα Ψηφιακά Δικαιώματα

Με σκοπό τη συγκρότηση ενός μαχητικού κινήματος για τα ψηφιακά δικαιώματα το Δίκτυο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση διοργανώνει όλο τον Φλεβάρη σε διάφορους φιλόξενους χώρους εκδηλώσεις και συζητήσεις για μία σειρά σημαντικών ζητημάτων :

Πέμπτη 9/2, 21.00 – Ο Σχεδιαζόμενος Νόμος για τα Μπλόγκς και οι Κίνδυνοι για το Ελληνικό Διαδίκτυο – Radiobubble all day bar (Ιπποκράτους 146).

Παρασκευή 17/2, 20.00 – Ραδιόφασμα : Ελεύθερο και Κοινωνικό Αγαθό – Hackerspace, Αμπατιέλου 11, Άνω Πατήσια (στ. ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος).

Πέμπτη 23/2, 19.00 – 21.00 – Επιτήρηση & Εργασία – Νοσότρος, Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια.

Τρίτη 28/2, 19.00 – 21.00 – Ανοιχτή Συζήτηση της Πρωτοβουλίας για την Απελευθέρωση του Αρχείου της ΕΡΤ – Νομική Σχολή (Αίθουσα 3, Είσοδος από Σίνα).

Ο Σχεδιαζόμενος Νόμος για τα Μπλόγκς και οι Κίνδυνοι για το Ελληνικό Διαδίκτυο

Η ανώνυμη και ψευδώνυμη έκφραση είναι θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα και βαθιά ριζωμένη πρακτική ταυτόσημη με την ελευθερία στο διαδίκτυο. Πίσω από την απόπειρα φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο κρύβεται η πολιτική συρρίκνωσης μέχρι τελικής κατάργησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων που απομένουν στη χώρα μας. Καλούμε σε συντονισμένη, πολύπλευρη δράση για την αποτροπή οποιασδήποτε νομοθετικής πρωτοβουλίας επηρεάζει την ελευθερία της έκφρασης στο διαδίκτυο.

Ραδιόφασμα : Ελεύθερο και Κοινωνικό Αγαθό

Αντί της άκρατης ιδιωτικοποίησης και μονοπώλησης του ραδιοφάσματος από ισχυρά συμφέροντα διεκδικούμε την απελευθέρωση φασματικών ζωνών και την απόδοσή τους σε ελεύθερη κοινωνική χρήση. Έτσι, πολίτες, ενώσεις, σωματεία, φορείς του δημοσίου και Πανεπιστήμια θα μπορούν να χρησιμοποιούν τις συχνότητες αυτές για την ανάπτυξη τεχνολογιών και εφαρμογών καθώς και για την παροχή υπηρεσιών ασύρματης επικοινωνίας χωρίς την προηγούμενη λήψη άδειας από κάποια εντεταλμένη αρχή, υπό την προϋπόθεση ότι ο τερματικός τους εξοπλισμός θα πληρεί ορισθείσες τεχνολογικά ουδέτερες προδιαγραφές, που θα προστατεύουν την υγεία των πολιτών και θα εγγυώνται την αποφυγή παρεμβολών.

Επιτήρηση & Εργασία

Η χρήση τεχνολογιών επιτήρησης στους χώρους εργασίας είναι άμεση αντανάκλαση του εξουσιαστικού αυτού χαρακτήρα των εργασιακών σχέσεων. Στη χώρα μας τέτοιας μορφής επιτήρηση στην εργασία εκδηλώνεται με διάφορες μορφές, οι οποίες εμπλουτίζονται συνεχώς. Ζητούμενο είναι να παλέψουμε συλλογικά, ώστε κανείς εργαζόμενος και πουθενά να μην καθίσταται αντικείμενο επιτήρησης και κάθε εργοδότης, που προβαίνει σε τέτοιες πρακτικές, να δέχεται τις συνέπειες των πράξεών του αυτών.

Ανοιχτή Συζήτηση της Πρωτοβουλίας για την Απελευθέρωση του Αρχείου της ΕΡΤ

Η Πρωτοβουλία για την Απελευθέρωση του Αρχείου της ΕΡΤ (setitfree.gr) διεκδικεί την απόδοση του οπτικοακουστικού αρχείου της Ελληνικής Ραδιοφωνίας & Τηλεόρασης σε ελεύθερη κοινωνική χρήση με σκοπό την προαγωγή της καινοτομίας και της συλλογικής δημιουργικότητας.

Οι Αγώνες για τα Ψηφιακά Δικαιώματα είναι Αγώνες για την Ελευθερία

Δημοσιεύτηκε από Δίκτυο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση
Πηγή:http://www.babylonia.gr

από 4 Φλεβάρη

2012-02-06T02:16:00.000+02:00

Πηγή:http://indymediatrolls.blogspot.com/

αφίσα διαδήλωσης 4-2-2012

2012-02-06T02:08:00.000+02:00

Διαδήλωση 4 Φλεβάρη

2012-02-01T19:28:00.000+02:00

Πηγή:http://athens.indymedia.org/

Η αλληλεγγύη το όπλο μας!

2012-01-28T16:19:00.000+02:00

κειμενο του χΩρου για τη Συναυλία οικονομικής ενίσχυσης των χαλυβουργών

Για περίπου 100 ημέρες οι εργαζόμενοι στην ‘Ελληνική Χαλυβουργία’ (Εργοστάσιο Ασπρόπυργου, Αττικής),βρίσκονται σε απεργία διαρκείας έχοντας αποκλείσει την είσοδο του εργοστασίου, διεκδικώντας την άμεση επαναπρόσληψη των 34 συναδέλφων τους οι οποίοι απολύθηκαν στις 31 Οκτώβρη ,αλλα επίσης αντιδρώντας στις προθέσεις της εργοδοσίας για να επιβάλει την εκ περιτροπής εργασία (μείωση του 8ώρου σε 5ώρο ) με παράλληλη μείωση των αποδοχών τους κατά 40%. Με τις ίδιες απειλές ο εργοδότης πέρασε τα μέτρα αυτά στο εργοστάσιο του ιδίου στη Μαγνησία ,όπου οι εργαζόμενοι δέχτηκαν τις νέες συνθήκες εργασίας υπό την πίεση του σωματείου τους .

Η επίθεση του κράτους και των αφεντικών, στην εποχή που διανύουμε, όχι μόνο εναντίον των εργαζομένων, αλλά εναντίον της κοινωνίας γενικότερα, κάνει ακόμα πιο επιτακτική τη συμπαράσταση και την έμπρακτη αλληλεγγύη μας στους απεργούς της Χαλυβουργίας. Στα πλαίσια της υποστήριξης διοργανώνουμε και την Συναυλία οικονομικής ενίσχυσης, στην οποία είμαστε όλοι ευπρόσδεκτοι να συνεισφέρουμε στο οικονομικό μέγεθος που μπορεί ο καθένας ,επειδή όσο περνάνε οι μέρες, οι ανάγκες των απεργών γίνονται μεγαλύτερες, έχοντας υπόψη ότι πίσω τους βρίσκονται πάνω από 400 οικογένειες, οι οποίες για περίπου τρεις μήνες τώρα δεν έχουν κανένα εισόδημα.

Είναι σημαντικός ο αγώνας τους τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, όχι μόνο για τους ίδιους τους απεργούς και όλους τους εργαζόμενους της ‘Ελληνικής χαλυβουργίας’, αλλά για όλα τα κομμάτια της κοινωνίας τα οποία αντιστέκονται, (εργαζόμενοι στα Μ.Μ.Ε. κ.α.) δίνοντας το παράδειγμα της μη υπακοής στις απειλές και τα νέα μετρά που μας θέλουν δούλους για ακόμη μια φορά. Δεκάδες σωματεία, φορείς γειτονιών , φοιτητές, μαθητές κ.α. υποστηρίζουν των αγώνα των χαλυβουργών, μαζεύοντας τρόφιμα, χρήματα αλλά και με τη φυσική τους παρουσία σε καθημερινή βάση στη πύλη του εργοστασίου .Η απήχηση του αγώνα τους έχει περάσει πλέον και τα σύνορα της χώρας μας σε άλλες χώρες της ευρώπης, απ όπου έρχονται μηνύματα συμπαράστασης, με εκδηλώσεις ενημέρωσης και αλληλεγγύης.

‘Συνάδελφοι εργάτες : - O αγώνας μας είναι και δικός σας- με αυτά τα λόγια ξεκίνησε την ομιλία του ένας από τους εκατοντάδες απεργούς… και έκλεισε με το ελπιδοφόρο σύνθημα- Η νίκη θα είναι δύσκολη μα θα είναι δική μας!’

Νίκη στον αγώνα των απεργών εργατών !

Η αλληλεγγύη το όπλο μας!

Περισσότερες πληροφορίες εδώ :

http://athens.indymedia.org/features.php3?id=792

χΩρος...

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος αρνήθηκε βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού

2012-01-25T15:14:00.003+02:00

Η "απάντηση" του Ντίνου Χριστιανόπουλου στην βράβευσή του

«Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Με αυτό τον τρόπο σχολίασε ο Θεσσαλονικιός ποιητής, Ντίνος Χριστιανόπουλος τη διάκρισή του με το μεγάλο βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού, παραπέμποντας σε παλιότερο κείμενό του με τον τίτλο «Εναντίον».

Ο 81χρονος λογοτέχνης απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.

To 1977 ο Ντίνος Χριστιανόπουλος δημοσιεύει στο περιοδικό "Διαγώνιος" το κείμενο με τίτλο "Εναντίον"...

"Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται....

Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας...

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους΄ όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό....

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο΄ φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα".

πηγή www.protothema.gr
Από:http://pokopokito.blogspot.com/

Έμπρακτη αλληλεγγύη από το ΧΩΡΟ

2012-01-23T20:26:00.001+02:00

xwros.espivblogs.net

The Jam - That's Entertainment

2012-01-22T17:52:00.000+02:00

Την σελίδα διανομής αρχείων Megaupload έκλεισαν οι αμερικανικές Αρχές

2012-01-20T16:45:00.001+02:00

Στο κλείσιμο της ιστοσελίδας διανομής αρχείων Megaupload προχώρησαν οι αμερικανικές Αρχές, σε συνεργασία και με άλλες χώρες. Οι ιδρυτές της σελίδας συνελήφθησαν στη Νέα Ζηλανδία με την κατηγορία της παραβίασης της νομοθεσίας περί πνευματικών δικαιωμάτων. Η υπόθεση συμπίπτει χρονικά με τη συζήτηση των νομοσχεδίων SOPA και PIPA με τα οποία θα είναι δυνατό το μπλοκάρισμα κάθε ιστοσελίδας που κάνει διαθέσιμο υλικό το οποίο υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα. Τα δυο νομοσχέδιο έχουν ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων και οδήγησαν στην πρώτη απεργία του διαδικτύου.

Μαζί με τους ιδρυτές της ιστοσελίδας Megaupload, συνελήφθησαν άλλοι δύο υπάλληλοι της εταιρείας ενώ τρεις αναζητούνται. Συνολικά 20 εντάλματα έρευνας εκτελέστηκαν σε εννέα χώρες, σύμφωνα με τις αμερικανικές Αρχές. Επιπλέον, ομοσπονδιακό δικαστήριο της χώρας αποφάσισε να κατασχεθούν και 18 domain name που σχετίζονται με την ίδια εταιρεία.

Οι ομοσπονδιακοί εισαγγελείς απήγγειλαν κατηγορίες σε βάρος επτά προσώπων που συνδέονται με τον Megaupload, υποστηρίζοντας ότι κέρδισαν 175 εκατομμύρια δολάρια ενώ κόστισαν στους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων περισσότερα από 500 εκατομμύρια δολάρια σε απολεσθέν εισόδημα.

Οι αμερικανικές αρχές ανακοίνωσαν πως πρόκειται για τον Ντοτκόμ, 37 ετών, κάτοικο Νέας Ζηλανδίας και Χονγκ Κονγκ· τον συνιδρυτή και επικεφαλης τεχνικό Ματίας Όρτμαν, 40 ετών, από τη Γερμανία· τον επικεφαλής του μάρκετινγκ Φιν Μπατάτο, 38 ετών, επίσης απο τη Γερμανία· και τον επικεφαλης προγραμματιστή Μπραν φαν ντερ Κολκ, 29 ετών, από τη Ολλανδία.

Κατηγορούνται για συνωμοσία για διάπραξη απάτης, συνωμοσία για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων και συνωμοσία για ξέπλυμα χρημάτων. Αν εκδοθούν και καταδικαστούν στις ΗΠΑ, αντιμετωπίζουν ποινές κάθειρξης μέχρι 55 ετών.

Οι χρήστες του Megaupload μπορούσαν να φορτώνουν μουσική, ταινίες, τηλεοπτικά προγράμματα και ψηφιακά βιβλία, μεγάλο μέρος των οποίων είχαν αντιγραφεί παρανόμως, σύμφωνα με τις κατηγορίες των αμερικανικών αρχών.

«Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ποινικές υποθέσεις πνευματικής ιδιοκτησίας που έχουν εκδικαστεί ποτέ από τις ΗΠΑ και έχει απ' ευθείας στόχο την κατάχρηση ενός ιστότοπου αποθήκευσης και διανομής περιεχομένου για τη διάπραξη και τη διευκόλυνση εγκλημάτων πνευματικής ιδιοκτησίας» ανακοίνωσε το υπουργείο Δικαιοσύνης.

Ο Megaupload έχει την έδρα του στο Χονγκ Κονγκ, αλλά έχει σέρβερ στις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα οι αμερικανικές αρχές να έχουν δικαιοδοσία στην υπόθεση. Ο ιστότοπος είχε υποστηρίξει πως έχει περισσότερους από 150 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες και 50 εκατομμύρια καθημερινούς επισκέπτες.

Αντίποινα από τους Anonymous

Ελάχιστα μετά την δημοσιοποίηση των συλλήψεων και του τερματισμού λειτουργίας του Megaupload η ιστοσελίδα του υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ βγήκε εκτός λειτουργίας. Την ευθύνη ανέλαβαν οι Anonymoys.

Συγκεκριμένα η οργάνωση χάκερ Anonymous ανακοίνωσε πως εξαπέλυσε τη μεγαλύτερη online επίθεση που έχει πραγματοποιήσει ποτέ σε αντίποινα για την κίνηση τηhς κυβέρνησης των ΗΠΑ να κλείσει τον Megaupload.

Περισσότερα από 5.000 μέλη της οργάνωσης Anonymous συνεργάσθηκαν για να «κατεβάσουν» τους ιστότοπους του υπουργείου Δικαιοσύνης, της ένωσης της κινηματογραφικής βιομηχανίας Motion Picture Association of America και της ένωσης της δισκογραφικής βιομηχανίας Recording Industry Association of America. Χθες δεν υπήρχε δυνατότητα πρόσβασης σ' αυτούς τους τρεις ιστότοπους. Οι Anonymous ανέφεραν στο λογαριασμό τους στο Twitter @YourAnonNews ότι στο στόχο μπήκαν και οι ιστότοποι του FBI και του Λευκού Οίκου, αν και οι δύο τελευταίοι φαίνονταν ότι λειτουργούν.

http://tvxs.gr/news/internet-mme/tin-selida-dianomis-arxeion-megaupload-ekleisan-oi-amerikanikes-arxes

«έλιωσαν» οι σέρβερ του κογκρέσου από την απεργία της Wikipedia

2012-01-20T16:34:00.001+02:00

Σε 24ωρο κατέβασμα της αγγλόφωνης ιστοσελίδας της προχώρησε την Τετάρτη 18 Γενάρη η Wikipedia, η μεγαλύτερη ανοιχτή εγκυκλοπαίδεια στο διαδίκτυο. Πρόκειται για μια διαμαρτυρία εναντίον νομοθεσίας που βρίσκεται υπό συζήτηση στις Ηνωμένες η οποία με το πρόσχημα της καταπολέμησης της πειρατείας, της εγκληματικότητας και της τρομοκρατίας, αναμένεται να περιορίσει σημαντικά τις ελευθερίες στο διαδίκτυο παγκοσμίως. Πάνω από 162 εκατομμύρια άτομα είδαν το απεργιακό μήνυμα αντί για την εγκυκλοπαίδεια, ενώ 8 εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες ανακατευθύνθηκαν στη διαδικτυακή διεύθυνση των εκπροσώπων τους στο Κογκρέσο προκειμένου να διαμαρτυρηθούν, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν οι σέρβερ του Κογκρέσου.

athens.indymedia.org

Τα SOPA / PIPA ως Απόπειρα για την Επιβολή Παγκόσμιας Λογοκρισίας στο Διαδίκτυο & οι Κοινωνικές Αντιστάσεις

2012-01-20T16:30:00.001+02:00

Σε κάθε ένα από τα δύο νομοθετικά σώματα (κογκρέσο/ γερουσία) των ΗΠΑ έχουν σχεδόν ταυτόχρονα εισαχθεί προς ψήφιση δύο διαφορετικά νομοσχέδια, που θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο τα ψηφιακά μας δικαιώματα σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν τελικά οποιοδήποτε από τα νομοσχέδια αυτά ψηφιστεί, θα συσταθεί με βάση αυτό ένας πανίσχυρος μηχανισμός διαδικτυακής λογοκρισίας, οι επιπτώσεις του οποίου θα επεκταθούν πέρα από τα σύνορα των ΗΠΑ και θα αλλάξουν για πάντα το διαδίκτυο όπως το ξέρουμε. Η εισαγωγή των νομοσχεδίων προς ψήφιση έχει ξεσηκώσει θύελλα κοινωνικών αντιδράσεων τόσο στο διαδίκτυο όσο και στην Αμερικάνικη κοινωνία, ενώνοντας ένα ευρώ μέτωπο κινημάτων, φορέων και οργανώσεων καθώς εταιρειών – κολοσσών.

SOPA / PIPA ή μάλλον «Σώπα(σε)»
Το SOPA (Stop Online Piracy Act), το πρώτο και πιο επικίνδυνο από τα δύο νομοσχέδια, το οποίο εισήχθη στις 26 Οκτωβρίου από μία μικτή επιτροπή Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικανών βουλευτών και ψηφίστηκε στις 15 Δεκέμβρη, προβλέπει την εγκαθίδρυση μίας μαύρης λίστας ιστοσελίδων, η πρόσβαση στις οποίες θα αποκόπτεται για οποιονδήποτε παραμένει στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τις διατάξεις του νομοσχεδίου οποιοσδήποτε κάτοχος πνευματικών δικαιωμάτων θα μπορεί με μία απλή εισαγγελική παραγγελία να υποχρεώνει όλους τους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους της χώρας να διακόπτουν εντελώς την πρόσβαση σε ιστοσελίδες, που υποστηρίζεται ότι εμπλέκονται με παραβίαση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά και καταχωρητές ονομάτων χώρου, παρόχους φιλοξενίας και άλλων υπηρεσιών προς αυτές να διακόπτουν κάθε συνεργασία. Τυχόν ψήφιση του παραπάνω νομοσχεδίου θα αποτελέσει άλλο ένα λιθαράκι στον νομικό επεκτατισμό των ΗΠΑ, καθώς θα καθιστά δίχως την δυνατότητα προηγούμενης δικαστικής προστασίας μη προσβάσιμες σε όλες τις ΗΠΑ ιστοσελίδες, που έχουν καταχωρηθεί ή/και φιλοξενούνται αλλού στον κόσμο. Η δε λογοκρισία, που επιφέρει η ψήφισή του, θα συγκρίνεται τόσο τεχνικά όσο και ποιοτικά με το ψηφιακό «Σινικό Τείχος» της Κίνας. Παρόμοιου χαρακτήρα προβλέψεις έχει και το PIPA (Protect IP), νομοσχέδιο που βρίσκεται στα τελευταία στάδια ψήφισής του στην Γερουσία.

Οι Επιπτώσεις
Τα προτεινόμενα νομοσχέδια αποτελούν στροφή σε παγκόσμιο επίπεδο αναφορικά με το μέγεθος περιστολής των ψηφιακών μας δικαιωμάτων. Η δημιουργία μαύρης λίστας ιστοσελίδων και διαδικτυακών τόπων, που καταγγέλλεται ότι παραβιάζουν το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας, η εισαγωγή σε αυτή δίχως την πρότερη έκδοση απόφασης δικαστηρίου και η ταχεία διακοπή πρόσβασης, το βάρος σε έξοδα και ενέργειες για την επαναφορά της οποίας θα πέφτει στον πλέον εγγεγραμμένο στη λίστα αυτή, αποτελούν πρωτοφανείς επεμβάσεις στον κυβερνοχώρο, που πλήττουν με απαράδεκτο τρόπο θεμελιώδη δικαιώματα και εγκαθιδρύουν ένα καθεστώς γενικευμένης καταστολής. Η ραγδαία επέκταση των ιδιωτικών δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας τα τελευταία χρόνια αλλά και η ουσιαστική ασυμβατότητά τους με τα ψηφιακά περιβάλλοντα θα οδηγήσει στη επέκταση της χρήσης ενός τέτοιου μηχανισμού λογοκρισίας και για άλλους σκοπούς, όπως για την περιστολή της ελευθερίας έκφρασης και για τον αθέμιτο εμπορικό ανταγωνισμό. Θα αυξήσει δε υπέρμετρα την ευθύνη και τα έξοδα λειτουργίας των μεσαζόντων του διαδικτύου, οδηγώντας σταδιακά σε μία υπέρμετρη εμπορευματοποίηση του κυβερνοχώρου. Αν μάλιστα τέτοια νομοσχέδια ψηφιστούν στις ΗΠΑ, οι οποίες αποτελούν παραδοσιακά τη χώρα με τον κομβικό ρόλο στο διαδίκτυο, η ψήφιση πανομοιότυπων νόμων σε όλο τον κόσμο θα είναι απλώς θέμα χρόνου.

Οι Κοινωνικές Αντιστάσεις
Ενάντια στην αδιανόητη επίθεση καταστολής του κράτους των ΗΠΑ και των ισχυρών κατόχων πνευματικής ιδιοκτησίας έχει συγκροτηθεί ένα ευρύτατο κοινωνικό κίνημα, που απλώνεται σε όλες τις ηλικίες και τα κοινωνικά στρώματα. Κατά την πρώτη ημέρα συζήτησης του SOPA στο Κογκρέσο, η οποία είχε ανακηρυχθεί ως ημέρα Αμερικανικής λογοκρισίας, εστάλησαν ένα εκατομμύριο e-mails διαμαρτυρίας, συλλέχθηκαν 250.000 υπογραφές και έγιναν 88.000 τηλέφωνα διαμαρτυρίας, ενώ συμμετείχαν περισσότερες από 6.000 ιστοσελίδες. Συνασπισμοί από δεκάδες από τις μεγαλύτερες οργανώσεις υπεράσπισης δικαιωμάτων έχουν ενωθεί στον αγώνα ανατροπής του νομοσχεδίου. Ακόμη όμως και επιχειρηματικοί κολοσσοί των νέων τεχνολογιών, όπως οι Google, Yahoo, Facebook, Twitter, έχουν εκδηλώσει με θετικές ενέργειες την αντίθεσή τους.

Η κατάσταση στην Ευρώπη δεν είναι πολύ καλύτερη. Ήδη σε Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο δρακόντιες νομοθεσίες υποχρεώνουν τηλεπικοινωνιακούς παρόχους να μην παρέχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο για έναν χρόνο σε χρήστες, που καταγγέλθηκαν ότι παραβιάζουν το δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επισήμως ταχθεί υπέρ της ACTA, μίας υπό διαβούλευση διακρατικής σύμβασης, η οποία θα εγκαθιδρύει παhttp://www.blogger.com/img/blank.gifγκόσμιο έλεγχο στο διαδίκτυο. Τέτοιες ωμές παρεμβάσεις δεν τηρούν πλέον ούτε τα προσχήματα τήρησης της δημοκρατικής νομιμότητας. Είναι στο χέρι όλων μας να αλλάξουμε τα πράγματα με δημιουργία μαχητικών και οριζόντιων κινημάτων και εδώ, στη χώρα μας σε συντονισμό με το παγκόσμιο κίνημα για την υπεράσπιση και διεύρυνση των ψηφιακών δικαιωμάτων.

Περισσότερα:
American Censorship Day
Electronic Frontier Foundation
Το SOPA στη Wikipedia

www.dln.gr

οι Άνθρωποι που κύκλωσαν το άλφα

2012-01-19T21:27:00.002+02:00

Οι Άνθρωποι που κύκλωσαν το Άλφα from isopedotes on Vimeo.

Το ντοκιμαντέρ αυτό αποτελεί μια συνοδευτική προσπάθεια του βιβλίου «Οι Άνθρωποι που Κύκλωσαν το Άλφα», το οποίο έχει στόχο την αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης της αναρχικής αντίστασης στη φρανκική δικτατορία. Το χρονικό διάστημα που καλύφθηκε εδώ πέρα -απ’ το 1939 ως το 1963- δεν εξιστορήθηκε πλήρως, αλλά περιορίστηκε στο υλικό που συγκεντρώθηκε κατά τις επαφές μας, στην προσπάθεια μας να συλλέξουμε στοιχεία για το βιβλίο.

Οι Eduard Pons Prades, Salvador Gurruchari και Octavio Alberola μας καταθέτουν τις μαρτυρίες τους για την κοινωνική και πολιτική συγκυρία της εποχής. Μέσα από αυτή τη κατάθεση γίνεται μια προσπάθεια να δωθούν απαντήσεις σε σχέση με τη πιο θολή ιστορική περίοδο της Ισπανίας: αυτής της δικτατορίας του Φράνκο.

Την ιστορική αναδρομή αυτή συνθέτουν επίσης πρόσωπα όπως οι Josep Terrades, Juan Gutiérrez και Clotilde Cervera. Οι τελευταίοι μας μεταφέρουν την προφορική ιστορική παράδοση των περιοχών που ζουν.

Η αφήγηση ξεκινά από τον ποταμό Έβρο, εκεί όπου δόθηκε η πιο καθοριστική μάχη του Ισπανικού εμφυλίου. Θα ακολουθήσει τη διαδρομή μέχρι το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Vernet d´ Ariege στη Νότια Γαλλία, εκεί όπου οδηγήθηκαν κάποιοι από τους 500.000 πρόσφυγες, ηττημένους των φασιστών. Η αφήγηση συνεχίζεται με το τελευταίο ταξίδι του Quico Sabaté στο Mas Clarà αλλά και την ενέδρα που έστησε η Guardia Civil
στον Facerias στην περιοχή Nou Barris στη Βαρκελώνη. Ακολουθεί η επανένωση των δύο τάσεων της CNT και η δημιουργία της Defensa Interior καθώς και η δολοφονία από το φρανκικό καθεστώς των Granados και Delgado.

Ακόμα και σήμερα η ιστορία αυτής της αντίστασης είναι πρακτικά άγνωστη στη συντριπτική πλειοψηφία του ισπανικού λαού. Αυτή η άγνοια είναι αποτέλεσμα και της ανώδυνης μετάβασης απ’ τη δικτατορία στην αστική δημοκρατία. Στην Ισπανία δεν υπήρξε καμία ρήξη με το φασιστικό παρελθόν. Δεν αναζητήθηκαν ευθύνες για τις δολοφονίες, ούτε εκκαθαρίστηκε ο κρατικός μηχανισμός. Οι ίδιοι άνθρωποι που διοικούσαν, καταπίεζαν και δολοφονούσαν για την υπεράσπιση της δικτατορίας, συνέχισαν να διοικούν, να καταπιέζουν και να δολοφονούν για χάρη της δημοκρατίας.

Διάρκεια: 65 λεπτά

Γλώσσα: Ισπανικά-Καταλανικά
Υπότιτλοι: Ελληνικά
Μορφή: DVD
Ανάλυση: 720x576
Έτη Παραγωγής: 2006-2010

Το DVD διαμοιράζεται μέσω του κινηματικού server black-tracker.gr.

Πηγή:http://alfa.espiv.net/

γράμμα αλληλεγγύης κρατουμένων στην αίτηση αποφυλάκισης της Στέλλας Αντωνίου

2012-01-16T18:55:00.000+02:00

Γράμμα για τη Στέλλα Αντωνίου

Δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο με αφορμή την αίτηση αποφυλάκισης που έχει καταθέσει η αναρχική κρατούμενη Στέλλα Αντωνίου.
Η υγεία της αγωνίστριας έχει επιδεινωθεί τους τελευταίους 13 και ½ μήνες που κρατείται στις φυλακές με ορατό πλέον τον κίνδυνο, να πληγεί ανεπανόρθωτα η υγεία της και ειδικότερα η όραση της.
Εμείς ως κρατούμενοι γνωρίζουμε από πρώτο χέρι, την άθλια περίθαλψη που « απολαμβάνουμε » στις αποθήκες ανθρώπων που το κράτος επιμένει να αποκαλεί « σωφρονιστικά » καταστήματα. Βιώνουμε άμεσα τον εξευτελισμό των σωματικών ελέγχων, τις χειροπέδες πεισθάγκωνα ακόμα και με σπασμένα μέλη, την ψυχολογική πίεση κάθε φορά που χρειάζεται να μεταχθούμε σε νοσοκομείο.
Και εάν ακόμη αυτή η αντιμετώπιση είναι φυσικό να μας την προσφέρουν οι ανθρωποφύλακες, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους γιατρούς οι οποίοι θα ασχοληθούν με τους κρατούμενους ΑΝ και ΟΤΑΝ έχουν χρόνο.
Αυτή η συμπεριφορά εντείνεται και πολλαπλασιάζεται στην περίπτωση της Αντωνίου η οποία ως αναρχική, έχει δηλώσει εχθρός του κράτους και κάθε εξουσίας. Στην περίπτωση της η όλη εικόνα που περιγράψαμε προηγουμένως συμπληρώνεται και με τα γελοία σόου κλιμακίων της αντιτρομοκρατικής και εκαμ, με αποτέλεσμα να παραλύει η λειτουργία τμημάτων του νοσοκομείου και να δυσχεραίνεται η δική της εξέταση αλλά και των υπολοίπων ασθενών.
Μέχρι τώρα τρεις αιτήσεις της Αντωνίου έχουν απορριφθεί με την αιτιολογία πως εάν χρειαστεί, μπορεί να μεταφερθεί σε εξωτερικό νοσοκομείο εντός δέκα λεπτών, στη πραγματικότητα όποτε χρειάστηκε μεταφορά, αυτή έγινε σε 7 με 10 ώρες!!!
Αναρωτιόμαστε λοιπόν εάν το ελληνικό κράτος επιδιώκει τη φυσική εξόντωση της Στέλλας Αντωνίου.
Αρνούμαστε να υποβιβαστούμε σε ζώα και θα υπερασπιστούμε την ανθρωπιά μας με κάθε κόστος.
Ενώνουμε λοιπόν τη φωνή μας με τους αλληλέγγυους που θα συγκεντρωθούν στο υπουργείο « δικαιοσύνης, διαφάνειας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων », την Τετάρτη, 18/1, ώρα 12’ με αίτημα την αποφυλάκιση της Στέλλας Αντωνίου.

ΓΙΑΤΙ Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΔΕΝ ΠΑΖΑΡΕΥΕΤΑΙ,
ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ,
ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ

οι κρατούμενοι της β' πτέρυγας Λάρισας

Χρήστος Τσιόναρος, Γιώργος Τσοπανόπουλος, Γεράσιμος Γεράκης, Χρήστος Τζάλας, Γιάννης Γκελίτσας, Nταν Καραμπουλέα, Σπύρος Στρατούλης, Γιώργος Καραγιαννίδης, Τρύφων Λιούνης, Ολίβιο Τζεντζέσκου, Παναγιώτης Χατζηγεωργίου, Βαλάντης Γερίκης, Όλσι Γιάγουλε, Ράπο Αντινόι, Αντρέ Μαζούρεκ, Λευτέρης Μουσταφά, Ντένις Πάλας, Μανώλης Καρβέλης, Χάρης Μπέσιος, Χρήστος Μπαρμπάτσης, Μιχάλης Τζούμας, Σωτήρης Γεωργακόπουλος, Νίκος Δαλαμάγκας, Παύλο - Τζόρτζ Στεφάν

...Επίσης και οι κρατούμενοι της φυλακής πάτρας στέκονται αλληλέγγυοι στην υπόθεση της αναρχικής συγκρατούμενης Στέλλας Αντωνίου και ζητούν την άμεση αποφυλάκιση της !

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Ακίμ Μαργκεγκάι, Κώστας Κοντογουρούνης, Σάκης Μικελάτος, Παναγιώτης Κοτσόπουλος, Παναγιώτης Φαλτσέτας, Στέργιος Καλτσάς, Θεολόγης Ποτόσογλου, Νίκος Ευαγγέλου

Πηγή : http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1369572

Κορνήλιος Καστοριάδης - Παρασκήνιο

2012-01-13T19:22:00.001+02:00

Αξίζει να δείτε όλα τα μέρη.

Wickeda - A nie s Bobi piem kafe

2012-01-12T13:49:00.000+02:00

Φως στην άκρη του τούνελ. Ένας άλλος κόσμος είναι υπαρκτός.

2012-01-10T13:32:00.006+02:00

Αλληλεγγύη και αντίσταση.
Το κίνημα από τα κάτω αναπτύσσεται, λειτουργεί πέρα από τη κρίση και κάνει τις ουτοπίες του πραγματικότητα.
Ήδη χιλιάδες άνθρωποι σε όλη στην Ελλάδα παίρνουν τη κατάσταση στα χέρια τους και γίνονται μέρος της λύσης, όχι του προβλήματος.
Πολλές πρωτοβουλίες σε μικρή κλίμακα που περιμένουν τη δική σου συμμετοχή, ή να αναλάβεις μια αντίστοιχη πρωτοβουλία. Στην έλλειψη χρημάτων απαντάμε με αλληλέγγυα ανταλλαγή χωρίς χρήματα και χαριστικά παζάρια. Στη έλλειψη τροφής απαντάμε με αυτοκαλλιέργεια, αυτοδιαχειριζόμενους κήπους και διατήρηση παραδοσιακών σπόρων. Στην ανεργία απαντάμε με συνεταιρισμούς και εργασιακές κολεκτίβες, στην έλλειψη στέγασης με κοινωνικές καταλήψεις στέγης και οικοκοινότητες, ενώ στην έλλειψη συντροφικότητας με συλλογικές κουζίνες. Στο έλλειμμα δημοκρατίας και την πολιτική ολιγαρχία απαντάμε με αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις γειτονιών και παίρνουμε τη κατάσταση στα χέρια μας γιατί δεν πάει άλλο.
Δεν υπάρχουν περιθώρια για απαισιοδοξία και μεμψιμοιρίες. Οι ουτοπίες μας είναι η πραγματικότητα του αύριο.
2012 ευχές αγάπης, αισιοδοξίας και συνειδητότητας.

Ηλιόσποροι – www.iliosporoi.net

Ακολουθεί μια αντιπροσωπευτική καταγραφή των κυριότερων ελληνικών πρωτοβουλιών από τα κάτω που αποτελούν ένα άλλο κόσμο, πέρα από τη κρίση, εδώ και τώρα (και διαθέτουν ιστοσελίδα):

Τοπικά ανταλλακτικά συστήματα, τράπεζες χρόνου και δίκτυα παραγωγών- καταναλωτών

Πανελλαδικό Δίκτυο Ανταλλαγής Αγαθών και Υπηρεσιών Χωρίς Χρήματα του Πελίτι, www.peliti.gr/pages/panelladiko_diktio.htm
Δίκτυο Φασούλι (Αττική), www.fasouli.wordpress.com
Τράπεζα χρόνου πλατείας Συντάγματος, www.time-exchange.gr
Τράπεζας Χρόνου & Αλληλεγγύης Μοσχάτου, www.mesopotamia.gr/trapeza_xronou.htm
Σύστημα Μονάδων Κοινωνικών Ανταλλαγών Λυκόβρυσης-Πεύκης, pelykoia.wordpress.com
LETS NET (Ηράκλειο), www.lets.net.gr
Δίκτυο Ανταλλαγών Χανίων, www.diktyoantallagonxanion.gr
Ομάδα Τσουκνίδα (Ρέθυμνο), http://tsouknidarethymno.gr
Καερέτι - Εναλλακτική οικονομία Ιεράπετρας, www.kaereti.gr
Συριανό Δίκτυο ανταλλαγής υπηρεσιών και προϊόντων, sanosyros.wordpress.com
Τράπεζα Ελεύθερου Χρόνου – Δίκτυο Ανταλλαγής Υπηρεσιών δήμου Λαμιέων, www.lamia-city.gr/netexchange.php
Ανταλλακτικό Δίκτυο Βέροιας, antalaktikoveria.blogspot.com
Δίκτυο Ανταλλαγών του Ν. Πιερίας, noe.motherearth.gr/index.php?location=el&screen=welcome
Οβολός (Πάτρα), www.ovolos.gr
Μπουτσούνι ανταλλακτικό δίκτυο Κέρκυρας, boutsouni.blogspot.com
Εναλλακτική Μονάδα Ροδόπης (ΕΜΡΟ), www.emro.gr
Δίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης της Μαγνησίας (ΤΕΜ), www.tem-magnisia.gr
ΤΕΜ- Φθιώτιδας, www.tem-fthiotidas.gr
Δίκτυο Ανταλλαγής Εργασίας και Προϊόντων (ΔΑΕΠ) Κέρκυρας, http://diktyodaep.wordpress.com
Σανό Σύρος, http://sanosyros.wordpress.com
Λόγω τιμής, www.logo-timis.gr
Ηλιόχωρος, www.iliohoros.gr/pazari/antallagi/prosfero1/igeia.shtml
"Ανταλλακτική Οικονομία", www.antallaktiki.gr
Χρονοτράπεζα του ελληνικού δικτύου γυναικών Ευρώπης, http://www.enow.gr/196/1633.aspx
Xariseto.gr “χωρίς ευρώ”, http://www.xariseto.gr/viewforum.php?f=304
Συνεταιριστική Παράκαμψη Μεσαζόντων, ΣΠΑΜΕ, http://synparmes.gr, http://spame.tumblr.com
Δίκτυο Αγροτών - Καταναλωτών Αγροναύτες, http://agronaftes.blogspot.com
Δώσε Πάρε, http://dwsepare.ning.com
Ομοτράπεζοι, http://omotrapezoi.blogspot.com
Κίνημα αλληλέγγυας συναλλαγής παραγωγού καταναλωτή, «ΥΝΙ ΠΙΡΟΥΝΙ» (Χανιά), www.inipirouni.gr

Χαριστικά παζάρια

Σκόρος, www.skoros.espiv.net
Μην το πετάς, χάρισε το, www.xariseto.gr
Χαρίζω, www.xarizo.blogspot.com
δίκτυο Freecycle, freecycle.wikispaces.com/freecycle_gr
Ηλιόχωρος, www.iliohoros.gr/pazari/

Αλληλέγγυο εμπόριο

Ο Σπόρος, www.sporos.org
Ομάδα Εναλλακτικού και Αλληλέγγυου Εμπορίου "Nosotros", enallaktiko-emporio.blogspot.com
Εμείς και ο Κόσμος, www.nuestromundo.gr
Terra Verde Χανιά, http://terraverdexania.blogspot.com,
La Candona, www.lacandona.gr

Εργασιακές κολεκτίβες

Το παγκάκι, www.pagkaki.org
Κολεκτίβα Ζερμινάλ, www.kolektivagerminal.blogspot.com
Belleville sin patron, www.belleville-sin-patron.blogspot.com
Collective courier, www.collectivecourier.gr
Συν-άπειρο, www.synapeiro.gr
Συνεταιρισμός Αλληλέγγυας Οικονομίας "Συν-Αλλοις", http://synallois.org
Κολεκτίβα Κυψέλη, http://colectivakipseli.wordpress.com

Συνεταιριστικοί- αυτοογρανωμένοι πολυχώροι

Το κουκούτσι, http://koukoutsi.enallaktika.gr
Συνεταιριστικό καφενείο Ακαδημίας Πλάτωνα, www.european-village.org
Nosotros, www.nosotros.gr
Μικρόπολις, http://micropolis-socialspace.blogspot.com

Οικοκοινότητες

Τοπικοποίηση, http://topikopoiisi.blogspot.com
Το δέντρο, http://todendro.blogspot.com
Οικοκοινότητα Κύτταρο Νέας Γης, http://kyttaronewearth.webs.com
Κοινότητα Ουτοπία, http://koinotita-utopia.blogspot.com
Κίνησης για τη Δημιουργία Οικοκοινότητας, www.oikokoinotita.gr
Telaithrion free and real, http://telaithrion.freeandreal.org
Άλλος τρόπος, http://allostropos.blogspot.com
Οικολογικά χωριά, http://oikokoinotita.blogspot.com
Δρόμοι σύνθεσης, http://dromoisynthesis.wordpress.com

Φυσικές καλλιέργειες, σπορεία, αστικοί αγροί

Βοτανικός Κήπος Πετρούπολης,, www.votanikoskipos.blogspot.com
Αγρός, http://eleftherosagros.blogspot.com
Πάρκο Ναυαρίνου, www.parkingparko.blogspot.com
Αυτοδιαχειριζόμενος Αγρός Ελληνικού, http://agroselliniko.blogspot.com
Αστικός αγρός Χαλανδρίου, www.astikosagrosx.blogspot.com
Ομάδα Αστικών & Περιαστικών Καλλιεργειών (ΠΕΡ.ΚΑ.), http://perka.oneirografos.net
Δίκτυο Οικοκοινότητα, http://oikodiktyo.espivblogs.net
Σκαλιστήρι, http://skalistiri.wordpress.com
Κέντρο Φυσικής Καλλιέργειας,, www.naturalfarming.eu
Περμακουλτούρα, www.permaculture.gr/gr/
Καγκουρό, www.kangouro.gr
Permaculture in Greece, http://permaculture-greece.org

Τράπεζες και ανταλλακτήρια σπόρων

Το Πελίτι, www.peliti.gr
Σπόρι Λίμνου, www.sporilimnou.blogspot.com
Αιγίλοπας, www.aegilops.gr
Αρχιπέλαγος (τράπεζα σπόρων), www.archipelago.gr
Ηλέσιον, www.helession.gr

Φυσική δόμηση

Φυσική δόμηση cob, www.cob.gr
Σαλίγκαρος, www.saligaroi.blogspot.com
Free and Real, www.freeandreal.org
Ομάδα πηλΟίκο, www.piliko.gr

Αυτοδιαχείριση
Νέα Γουινέα, neaguinea.org
Φτιάχνω μόνος μου, www.ftiaxno.gr

Συλλογικότητες
Ηλιόσποροι, www.iliosporoi.net
Κενό δίκτυο, http://voidnetwork.blogspot.com
State of nature, www.state-of-nature.gr
Λοκροί στο δάσος, http://lokroi-dasos.blogspot.com
Από Κοινού – Κίνηση Αποανάπτυξης Τρικαλινών Πολιτών, http://apokoinou.com

Συλλογικές κουζίνες

Xanadu, http://xanadu.espivblogs.net/
Συλλογική Κουζίνα Στεκιού Μεταναστών ELCHEf, http://tsamadou13-15.espivblogs.net
Συλλογική Κουζίνα Αυτόνομου Στεκιού, http://autonomosteki.espivblogs.net
Συλλογική Κουζίνα κατάληψης Σκαραμαγκά, http://pat61.squat.gr

Ελεύθερη παιδεία

Σχολείο για τη μάθηση της ελευθερίας, http://sxoleio12.wordpress.com
Αυτοοργάνωση στην εκπαίδευση, http://ekpaideysi.espivblogs.net

Αυτοδιαχειριζόμενη τέχνη

Ορίζοντας γεγονότων, http://orizontasgegonotwn.blogspot.com
Another world is here- the Caravan project, www.anotherworldishere.com
Ecoart, www.ecoart.gr
Cheap art, www.cheapart.gr
Τράπεζα τέχνης, http://trapezatehnis.blogspot.com
Πλατφόρμες, http://www.platformes.blogspot.com

Οικογιορτές

Πανελλαδική Οικογιορτή, http://oikogiorti.gr
Οικογιορτή Βόλος, http://oikogiortivolos.blogspot.com
Οικογιορτή Θεσσαλονίκης, http://oikogiorti2011.gr
Οικογιορτή Ηρακλείου Κρήτης, εν οίκω, http://en-oiko.blogspot.com
Οικογιορτή Μαραθώνα, http://marathonecofestival.wordpress.com

Πρωτοβουλία δικτύωσης

Ένας άλλος κόσμος, www.enasalloskosmos-community.net

Άμεση δημοκρατία

Τριήμερο άμεση δημοκρατία Θεσσαλονίκη, http://amesidimokratiafest.org/
Τριήμερο άμεσης δημοκρατίας Αθήνα, http://ad161718.is-by.us/
Real democracy, http://real-democracy.gr
Real democracy – multimedia team, http://realdemocracygr.wordpress.com/

Λαϊκές συνελεύσεις

Λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών και περιοχών της Αττικής
Πετράλωνα, Κουκάκι, Θησείο, http://laikisineleusipetralona.espivblogs.net
Καλλιθέα, http://syneleysikallitheas.blogspot.com
Παλλήνη, http://aganaktismenoipallinis.blogspot.com
Ζωγράφου, http://aganaktismenoizografou.wordpress.com
Χαλάνδρι, http://laikisyneleysihalandri.wordpress.com
Πειραιάς, http://aganaktismenoipirea.blogspot.com
Βύρωνας, http://laikisinelefsivirona.blogspot.com
Γαλάτσι, http://lsgalatsiou.wordpress.com
Αμπελόκηποι, http://ampelokipoi.espiv.net
Μαρούσι, http://ansinamar.blogspot.com
Πατήσια, http://patissiasynelefsi.blogspot.com
Καισαριανή, http://laikisyneleysikaisarianis.blogspot.com
Ν. Ηράκλειο, http://neohrakleio.blogspot.com
Ν. Ιωνία, http://sinelefsinionia.wordpress.com
Ν. Σμύρνη, http://plateians.blogspot.com
Νέου Κόσμου, http://nkosmos-sineleusi.blogspot.com
Αγ. Παρασκευή, http://syneleysiplateiasagias.blogspot.com
Ηλιούπολη, http://askilioupolis.espivblogs.net
Αγ. Δημήτριος, http://katadimadim.blogspot.com
Αιγάλεω, http://lasynaigaleo.blogspot.com
Χολαργός Παπάγου, http://anoixtisyneleysixolargoupapagou.blogspot.com
Γκύζη, http://gyzi.espivblogs.net
Νίκαια, http://syneleyshnikaia.wordpress.com
Κερατσίνι, http://suneleushkeratsiniou.blogspot.com
Περιστέρι, http://sineleusiperisteri.blogspot.com
Γλυκά νερά, http://sineleusiglikonneron.blogspot.com
Χαϊδάρι, http://syneleysihaidari.wordpress.com

Λαϊκές συνελεύσεις άλλων πόλεων

Θεσσαλονίκη, http://aganaktismenoi-thess.blogspot.com
Έβρος, http://aganaktismenoi-polites-evrou.blogspot.com
Ηράκλειο, http://aganaktismenoihrakleio.blogspot.com
Δράμα, http://aganaktismenoi-drama.gr
Βόλος, http://aganaktismenoi-volos.blogspot.com
Καβάλα, http://realdemocracykavala.squat.gr
Καστοριά, http://aganaktismenoi-kastoria.blogspot.com
Πύργος, http://aganaktismenoi-pyrgou.blogferry.com
Κέρκυρα, http://amesi-dimokratia-corfu.blogspot.com
Σύρος, http://laikisyneleusisyrou.blogspot.com
Χανιά, http://aganaktismenoixania.blogspot.com
Κόρινθος, http://perivolakia.gr
Άρτα, http://aganaktismenoisthnarta.blogspot.com
Καλαμάτα, http://aganaktismenoikaistinkalamata.blogspot.com
Γιαννιτσά, http://realdemocracygiannitsa.blogspot.com
Τήνος, http://aganaktismenoi-tiniakoi.blogspot.com
Πάτρα, http://patras-democracy.blogspot.com
Λαμία, http://patras-democracy.blogspot.com
Πρέβεζα, http://politesprevezas.eu
Τρίκαλα, http://aganaktismenoi-trikala.blogspot.com
Κεφαλονιά, http://www.stopcrisis.gr
Σαντορίνη, https://www.facebook.com/pages/Αγανακτισμενοι-ΣΤΗ-Σαντορινη/151547581582902
Λάρισα, http://aganaktismenoilarisas.blogspot.com
Αίγινα, http://aganaktismenoi-aiginas.blogspot.com
Ικαρία, http://aganaktismenoi-ikarias.blogspot.com
Σητεία, http://aganaktismenoisitias.blogspot.com
Πτολεμάϊδα, http://aganaktismenoipolitesptolemaidas.blogspot.com
Μυτιλήνη, http://aganaktismenoi-mytilene.blogspot.com
Ξυλόκαστρο, http://denpaeiallo-xylok.blogspot.com
Βέροια, http://www.agapoveria.gr
Μέγαρα, http://laikisinelefsimnp.blogspot.com
Σπάρτη, http://aganaktismenoi-spartis.blogspot.com
Χίος, http://www.aganaktismenoi-chios.gr
Κιάτο, http://www.plateiakiatou.gr/site
Μολάοι, http://plateiamolaon.wordpress.com
Ύδρα, http://hydra-aganaktismenoi.blogspot.com

Οι παραπάνω σύνδεσμοι αποτελούν ορισμένες μόνο από το σύνολο των προσπαθειών στον ελλαδικό χώρο.

Ηλιόσποροι – www.iliosporoi.net
Πρωτοβουλία δικτύωσης “ένας άλλος κόσμος” - www.enasalloskosmos-community.net

Αλμπέρ Καμύ: «Η Τέχνη δεν αντέχει τη λογική»

2012-01-04T12:39:00.001+02:00

Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας και δημοσιογράφος, ο Αλμπέρ Καμύ, έφυγε από τη ζώη σαν σήμερα, στις 4 Ιανουαρίου 1960. Γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 1913 στην Αλγερία. Ιδρυτής του Theatre du Travail (1935), χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του «Ο Ξένος» και «Η Πανούκλα», στα θεατρικά του έργα «Καλλιγούλας» και «Οι δίκαιοι» αλλά και στα φιλοσοφικά του δοκίμια «Ο Μύθος του Σίσυφου» και «Ο επαναστατημένος άνθρωπος». Έγραψε για την αναζήτηση του νοήματος στη ζωή και για την ανάγκη της εξέγερσης και τιμήθηκε με το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1957.

Για τον βιογράφο του, Ολιβιέ Τοντ, ήταν ένας «επικίνδυνος συγγραφέας» αμφισβητώντας το ιδεολογικό δόγμα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο Καμύ δεν αποδέχεται τον σουρεαλισμό, χαρακτηρίζοντάς τον παρωχημένο πνευματικό κίνημα, αλλά, αντιθέτως, αντιλαμβάνεται το παράλογο με την έννοια του αντιφατικού, του μη λογικού. Δεν θεωρεί λογικό εκείνον που σκέφτεται, αλλά εκείνον που αισθάνεται λογικά, αναφέροντας σ' ένα από τα πρώτα του άρθρα ότι «η Τέχνη δεν αντέχει τη λογική».

Από τα 47 χρόνια της ζωής του τα 27 τα έζησε στην Αλγερία και τα 20 στη Γαλλία. Ο ίδιος συστηνόταν ως «γιος ενός οιναποθηκάριου και μιας παραδουλεύτρας, ανιψιός βαρελοποιού». Ο πατέρας του, Λουσιάν, τραυματίστηκε στη μάχη της Μαρν κατά τη διάρκεια του ‘Α Παγκοσμίου Πολέμου και λίγο αργότερα πέθανε. Με τη μητέρα του είχε μία πολύ ιδιαίτερη σχέση. Χαρακτηριστικό είναι ότι της αφιέρωνε τα βιβλία του με την επισήμανση «σ΄ αυτήν που δεν θα μπορέσει να το διαβάσει ποτέ», γιατί ήταν αγράμματη.

Ο Καμύ ξεκινάει να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα δημοσιεύονται στο περιοδικό Sud το 1932. Πήρε πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία αλλά εξαιτίας της φυματίωσης δεν κατάφερε να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση (agrégation). Δύο χρόνια μετά την εγγραφή του στο κομουνιστικό κόμμα, το εγκαταλείπει, προσάπτοντάς του «ιδεολογικό απολυταρχισμό». Εκείνη την εποχή γράφει στα σημειωματάριά του: «Όσοι έχουν κάποιο μεγαλείο μέσα τους δεν κάνουν πολιτική». Εργάζεται στην εφημερίδα Front populaire (Το λαϊκό μέτωπο), του Πασκάλ Πια, όμως η έρευνά του με τίτλο «Μιζέρια της Καμπυλίας», συναντά αντιδράσεις και το 1940 η κυβέρνηση της Αλγερίας θα απαγορεύσει την εφημερίδα και θα φροντίσει να μη ξαναβρεί δουλειά ο Καμύ.

Τότε είναι που εγκαθίσταται στο Παρίσι και εργάζεται ως γραμματέας σύνταξης στην εφημερίδα Paris-Soir. Εκείνη την περίοδο θα δημοσιεύσει και τον «Ξένο» (1942) και τον «μύθο του Σίσυφου» (1942). «Ο Ξένος», η ιστορία ενός άντρα που δεν δείχνει κανένα συναίσθημα για το θάνατο της μητέρας του, που στη συνέχεια σκοτώνει έναν Άραβα, έγινε παγκόσμια εκδοτική επιτυχία. Σύμφωνα με την δική του άποψη περί ταξινόμησης του έργου του, αυτά τα έργα υπάγονται στον «κύκλο του παραλόγου», ο οποίος θα συμπληρωθεί με τα θεατρικά έργα «Η παρεξήγηση» και ο «Καλλιγούλας».

Το 1943 προσλαμβάνεται ως αναγνώστης από τον εκδοτικό οίκο Gallimard. Κατά την κατοχή της Γαλλίας από τους Ναζί, ο Καμύ υπήρξε ενεργός στην αντίσταση, γράφοντας και έχοντας την αρχισυνταξία για την παράνομη εφημερίδα Combat. Το λογοτεχνικό του έργο συνεχίζεται με τον «κύκλο της εξέγερσης», στον οποίο περιλαμβάνεται η «Πανούκλα» (1947) αλλά και άλλα έργα όπως «Οι δίκαιοι» (1949) και «Ο επαναστατημένος άνθρωπος» (1951).

Ο βιογράφος του γράφει για τη σχέση του με τη δημοσιογραφία: «Πολλοί συγγραφείς γεννιούνται από τη δημοσιογραφία. Αλλοι τόσοι θάβονται απ΄ αυτήν. Ο Καμύ ξεκινάει μια αντίστροφη κίνηση. Ξέρει ήδη να στήνει το σκηνικό, να τοποθετεί τα πρόσωπα. Το δίπλωμα της φιλοσοφίας του είναι χρήσιμο: αναζητεί το νόημα κάτω από τα γεγονότα».

Πολιτική και δημοσιογραφία έχουν αξίες ασύμβατες κατά τον Καμύ, καθώς ο πολιτικός αποκρύπτει την αλήθεια, ενώ ο δημοσιογράφος οφείλει να την ξεσκεπάσει, χαρακτηρίζοντας τον δημοσιογράφο «ιστορικό τού άμεσου».

Επισκέφθηκε την Ελλάδα στις 28 Απριλίου 1955 και είχε δώσει διάλεξη στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας. Τη συζήτηση αποτύπωσε στο μαγνητόφωνο ο ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος.

Εκείνη την εποχή, οι μνήμες του Εμφυλίου στη χώρα μας ήταν ακόμα νωπές, ενώ ο Καμύ είχε ήδη συνυπογράψει επιστολή συμπαράστασης στους αριστερούς που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο (1949), ενώ αργότερα κράτησε την ίδια στάση και για τους αγωνιστές της Κύπρου. «Πράγματι», παραδεχόταν, «υπήρξε μια γαλλική εθνική αλληλεγγύη και υπήρξε και μια ελληνική εθνική αλληλεγγύη: η αλληλλεγγύη της οδύνης. Αυτή την αλληλεγγύη μπορούμε να την ξαναβρούμε κάθε στιγμή και όχι μόνο με το ένδυμα της οδύνης».

Κατά τη συζήτηση αυτή, απάντησε και στην ερώτηση «πού είναι η ελευθερία την οποία διεκδικείτε;», που του έθεσε μια μαθήτρια: «Η άνευ όρων ελευθερία είναι το αντίθετο της ελευθερίας. Την άνευ ορίων ελευθερία μόνον οι τύραννοι μπορούν να την ασκούν. Ο Χίτλερ ήταν ένας σχετικά ελεύθερος άνθρωπος, ο μόνος άλλωστε από όλη την Αυτοκρατορία του. Αλλά αν θέλουμε να ασκήσουμε μια αληθινή ελευθερία, αυτή δεν μπορεί να ασκηθεί μόνο προς το συμφέρον τού ατόμου που την ασκεί. Η ελευθερία είχε πάντα ως όριο την ελευθερία των άλλων».

Ο συγγραφέας έφυγε από τη ζωή στις 4 Ιανουαρίου 1960 σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, όταν ο οδηγός, εκδότης Μισέλ Γκαλιμάρ, παρέκκλινε της πορείας του και χτύπησε σε ένα δέντρο. Ο Γκαλιμάρ τραυματίστηκε σοβαρά και πέθανε πέντε ημέρες αργότερα στο νοσοκομείο. Ο Καμύ σκοτώθηκε επί τόπου. Ο ίδιος έλεγε στους φίλους του ότι «δεν υπάρχει τίποτα πιο σκανδαλώδες από τον θάνατο ενός παιδιού και τίποτα πιο παράλογο από το θάνατο σε τροχαίο δυστύχημα». Η σορός του ενταφιάστηκε στην Lourmarin, στη Νότια Γαλλία, όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Πηγή:Κατερίνα Κοντίνη Tvxs.gr

66η μέρα απεργίας στη χαλυβουργία Ασπροπύργου

2012-01-04T00:39:00.005+02:00

28/12/11 (59η Μέρα Απεργίας)

Ευχαριστώ πάρα πολύ τον πολύ πρόσφατο φίλο και σύντροφο, που με έφερε σε επαφή με τους Χαλυβουργούς και ειδικότερα με το μέλος του Σωματείου Νάσο Παυλάκη, με τον οποίον έγινε και η παραπάνω συζήτηση.

Τους ευχαριστώ πολύ και τους δύο.

Ο φίλος δεν επιθυμεί να αναφερθεί το όνομά του. Η βοήθειά του ήταν ανεκτίμητη, αφού έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου των ερωτήσεων που τέθηκαν.

Ευχαριστώ τους χαλυβουργούς για την φιλοξενία τους.

Το πρώτο μέρος της συζήτησης έγινε στον προαύλιο χώρο του εργοστασίου ενώ το δεύτερο έγινε μέσα σε ένα από τα δύο φυλάκια της πύλης.
Θεωρώ πως η συζήτηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι θίγονται με λεπτομέρεια θέματα που σχετίζονται με τα εξής:

1) Παραγωγική και Εργατική Δύναμη Εργοστασίων Απροπύργου και Βόλου ( 01:06 )

2) Οι Απολύσεις και η Τελευταία Παραγγελία ( 01:40 )

3) Συναντήσεις με Υπουργείο και Διοίκηση ( 02:15 )

4) Επενδύσεις Στην Παραγωγή ( 06:47 )

5) Ασφάλεια Εργατών και Συνθήκες Εργασίας ( 07:55 )

6) Το Θανατηφόρο Ατύχημα του 2010.
Οι Αντιδράσεις του Σωματείου και η Στάση του Μάνεση
( 12:33 )

7) Παραγωγικότητα της Χαλυβουργίας Βόλου ( 13:30 )

8) Απεργοσπαστικοί Μηχανισμοί ( 16:30 )

9) Τα Αιτήματα των Εργατών ( 17:45 )

10) Κοινή Δράση με Απεργούς Μ.Μ.Ε. ( 20:33 )

11) Η Στάση της Κοινοβουλευτικής Αριστεράς ( 23:31 )

12) Αυτοοργάνωση και Αλληλεγγύη ( 26:23 )

Πηγή: "Ελευθερία ή Τίποτα" http://eleftheriahtipota.blogspot.com

Armagideon Time - The Clash - London 79

2012-01-01T20:05:00.000+02:00

Καλή Χρονιά Χωρίς Αφεντικά .

2011-12-31T13:59:00.002+02:00

Δημοσιεύτηκε από ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Οι «Εκδόσεις των Συναδέλφων» είναι μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από συναδέλφους που εργάζονται στο χώρο του βιβλίου. Αποτελεί μια προσπάθεια για την προώθηση ενός διαφορετικού πολιτισμού και μιας άλλης σχέσης με το βιβλίο, που για εμάς είναι επιπλέον το αντικείμενο της εργασίας μας.

Ως εργαζόμενοι σε αυτόν το χώρο και πιστεύοντας πως η γνώση είναι δύναμη στον αγώνα για μια κοινωνία διαφορετική από αυτήν όπου ζούμε, για μια κοινωνία όπου οι εργαζόμενοι θα έχουν λόγο για το τι παράγουν και πώς το παράγουν, ξεκινήσαμε αυτή την προσπάθεια. Φιλοδοξία μας είναι να δημιουργήσουμε μια αυτοδιαχειριζόμενη, συνεταιριστική και μη κερδοσκοπική επιχείρηση, όπου όλες οι αποφάσεις θα παίρνονται συλλογικά, χωρίς διευθύνοντες και διευθυνόμενους και χωρίς μισθολογικές διαφορές για όσους προοπτικά απασχοληθούν.

Στόχος μας, επίσης, είναι από την εκδοτική μας παραγωγή να μένει ένα οικονομικό περίσσευμα που θα διατίθεται στις συλλογικότητες του κοινωνικού κινήματος.

Για να μπορέσει να γίνει πράξη αυτή η φιλοδοξία μας συναντηθήκαμε με συναδέλφους που δεν εργάζονται στο χώρο του βιβλίου, αλλά που αγαπούν το βιβλίο και την ιδέα του συνεργατισμού και της αυτοδιαχείρισης.

Φιλοσοφία μας είναι ότι το βιβλίο δεν μπορεί να είναι απλώς ένα εμπόρευμα σαν όλα τα άλλα. Το βιβλίο, πρωτίστως, πρέπει να είναι κοινωνικό αγαθό, με τον αναγνώστη να είναι, όχι απλός καταναλωτής, αλλά εραστής του βιβλίου.

Στην παραπάνω λογική δεν χωράνε εφήμερες «ευπώλητες» εκδόσεις που ξεχνιούνται λίγους μόλις μήνες μετά την έκδοσή τους –όπως τα φτηνά τηλεοπτικά σήριαλ– ούτε ασφαλώς βιβλία με την αισθητική «μπομπονιέρας».

Και, πάνω απ’ όλα, δεν χωράνε βιβλία ακριβά, δυσπρόσιτα στο ευρύ κοινό, ειδικά στη σημερινή εποχή της οικονομικής κρίσης.

Έτσι, με αγάπη και μεράκι, τυπώνουμε βιβλία αξιόλογα, καλαίσθητα και φθηνά, ώστε όλοι να μπορούν να έχουν πρόσβαση στο καλό βιβλίο.

Τα βιβλία μας βρίσκονται στα βιβλιοπωλεία, σε κοινωνικούς χώρους και στέκια και το τραπεζάκι μας βρίσκεται σε διάφορες συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες, ομιλίες, φεστιβάλ.

http://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com

Πηγή:http://www.babylonia.gr

ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

2011-12-29T17:15:00.002+02:00

Συνέντευξη με τον Γιώργο Ρούση με αφορμή το βιβλίο
"Μαρξ-Μπακούνιν για το Σοσιαλιστικό Κράτος".
Πηγή: "Ελευθερία ή Τίποτα" http://eleftheriahtipota.blogspot.com

Κορνήλιος Καστοριάδης – Έφυγε σαν σήμερα!

2011-12-26T15:42:00.006+02:00

O Κορνήλιος Καστοριάδης γεννήθηκε το 1922 στην Κωνσταντινούπολη και υπήρξε ένας φιλόσοφος που το έργο του μέσα από την διεπιστημονικότητα και την πολυεδρικότητα του κατάφερε να είναι οικουμενικό. Η συμμετοχή του σε ποικίλες πολιτικές και φιλοσοφικές συγκρούσεις αλλά και η σύζευξη γνωστικών πεδίων όπως της φιλοσοφίας, της πολιτικής, της ψυχανάλυσης, της οικονομίας, της βιολογίας τον καθιστούν έναν από τους σημαντικότερους φιλοσόφους του 20ου αιώνα. Έφυγε από τη ζωή, σαν σήμερα, 26 Δεκεμβρίου του 1997..

Κορνήλιος Καστοριάδης: Μια πνευµατική βιογραφία

Ο Κ. Καστοριάδης µιλά για την πολιτική του στράτευση, αναλύει τη σκέψη του, µιλά για την Ελλάδα, το ’68, το µαρξισµό. Επίσης µιλούν οι Ζακ Λακαριέρ και Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Το έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη, η πνευµατική του διαδροµή είναι σε όλους λίγο-πολύ γνωστή. Από το µαρξισµό ως την άρνησή του, περνώντας µέσα από τη φιλοσοφία, την ψυχανάλυση, την οικονοµία, ακόµη και από µια ορισµένη πολιτική επιστήµη, για να µην αναφερθούµε στην ενασχόλησή του µε τις θετικές επιστήµες. Αποκλήθηκε πνεύµα ανατρεπτικό, “τιτάνας του πνεύµατος” κατά τον Εντγκάρ Μορέν, επιχείρησε να επεξεργαστεί νέες έννοιες για την κοινωνική και ατοµική απελευθέρωση, παίρνοντας πάντα τις προφυλάξεις του από κάθε είδους “ουτοπικά προτάγµατα”…Από την «Αυγή», 4/1/1998

Η συνέντευξη παραχωρήθηκε το 1996 στο γαλλικό ραδιόφωνο, στο πλαίσιο ειδικού αφιερώµατος στον µεγάλο στοχαστή. Παρατίθεται μεγάλο μέρος της και ιδιαίτερα τα σημεία που περιγράφουν τη διανοητική πορεία του Κ. Καστοριάδη, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γαλλία.

Ποια είναι η πνευµατική σας διαδροµή;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Ω… κάθε φορά που µου ζητούν συνέντευξη, µε ερωτούν τα ίδια πράγµατα… (γέλια)… Έχω την εντύπωση ότι επαναλαµβάνοµαι…

Θα ήθελα να σας ρωτήσω τι ήταν για σας η Ελλάδα όταν ήσασταν νέος. Γεννηθήκατε στην Κωνσταντινούπολη, θα µπορούσατε να µιλήσετε για την παιδική σας ηλικία, αργότερα, για την αγωνιστική σας στράτευση;

Κ.Κ.: Γεννήθηκα στην Κωνσταντινούπολη και πήγαµε στην Αθήνα όταν ήµουν τριών µηνών, πρακτικά, όλα αυτά τα χρόνια τα πέρασα στην Αθήνα. Οι γονείς µου έχουν πεθάνει εδώ και πολύ καιρό, τους σκέφτοµαι πάντα µε αγάπη. Συνεισέφεραν τα µέγιστα για να µε κάνουν αυτό που είµαι. Ο πατέρας µου, µε το σεβασµό που πάντα είχε για τα πνευµατικά πράγµατα, θα ήθελε να είχε συνεχίσει τις σπουδές του, υποχρεώθηκε όµως να εργαστεί και έτσι τελείωσε µόνο το Λύκειο. Θαύµαζε τη Γαλλία, το δηµοκρατικό καθεστώς, τη γαλλική ευγένεια, είχε µια βολταιρική πλευρά, ήταν άθεος, αντιµοναρχικός, δηµοκρατικός.

Σας άφησε δηλαδή παρακαταθήκες, που τις φέρατε σε πέρας…

Κ.Κ.: Βέβαια. Και ελπίζω ότι τις πήγα και πιο πέρα… Θυµάµαι κάποιες στιγµές µε ιδιαίτερη συγκίνηση, όπως για παράδειγµα το 1928, όταν ήµουν έξι χρονών, το κέντρο της Αθήνας συγκλονιζόταν από διαδηλώσεις, γιατί είχε εκδηλωθεί απόπειρα πραξικοπήµατος. Με θυµάµαι στην πόρτα του σπιτιού, µε τη µητέρα µου και ένα φίλο του πατέρα µου να έρχεται να τον πάρει για να πάνε στη διαδήλωση. Ο πατέρας µου του λέει, περίµενε λίγο, µπαίνει στο σπίτι για να πάρει το περίστροφό του και να πάει στη διαδήλωση. Η µητέρα µου πέφτει πάνω του, Καίσαρα άσ’ το, του λέει…

Καίσαρα;

Κ.Κ.: Ναι, ο πατέρας µου λεγόταν Καίσαρας, η µητέρα µου Σοφία, υπήρχαν βλέπετε κληρονοµιές…, την απώθησε ευγενικά και έφυγε… Για µένα αυτή παραµένει µια εικόνα πολιτικής στράτευσης, όπου κάποιος είναι έτοιµος να πληρώσει µε το αίµα του. Η µητέρα µου ήταν ευγενέστατη, πολύ όµορφη, έπαιζε πιάνο, αγαπούσε τη µουσική, περνούσα ώρες ολόκληρες καθισµένος πλάι της παίζοντάς µου στο πιάνο Μπετόβεν, Σοπέν… Στα δεκαπέντε µου, ήθελα να γίνω συνθέτης. Σπούδασα τέσσερα πέντε χρόνια αρµονία και αντίστιξη και, έπειτα, όταν άκουσα τη σύγχρονη µουσική (εκείνης της εποχής), στην καλύτερη περίπτωση ήταν Ραβέλ, Μπάρτοκ, Σκριαµπίν (γέλια), που δεν γνώριζα, γιατί τότε δεν υπήρχαν δίσκοι… Και, τότε, είπα στον εαυτό µου, όπως έλεγε ο Καντ, η τέχνη είναι δουλειά της µεγαλοφυϊας, αν δεν την έχεις, δεν αξίζει τον κόπο…, και περιορίσθηκα σε αυτοσχεδιασµούς. Εδώ και µια δεκαετία δεν µπορώ να αυτοσχεδιάσω στο πιάνο, έχω να το αγγίξω πάνω από πέντε χρόνια. Πάντα, όµως, νιώθω δεµένος µε αυτό… Έπειτα, είχα και άλλες ευκαιρίες στη ζωή µου. Υπήρχε µια Γαλλίδα γκουβερνάντα που ο πατέρας µου είχε φέρει από τη Λιόν, πολύ περίεργο πρόσωπο, λεγόταν Μαξιµίν, πήρε την ελληνική υπηκοότητα, ντυνόταν αρχαιοελληνικά, ήταν φιλόσοφος, µε διατριβή στη φιλοσοφία των µαθηµατικών. Στην αρχή ήµουν µικρός, δεν µπορούσα να επωφεληθώ τίποτε από αυτή, όταν όµως έγινα δεκατριών – δεκατεσσάρων ετών διαβάζαµε Τολστόι, Ρ. Ρολάν, µου µιλούσε για τη φιλοσοφία κ.λπ. Ήµουν τυχερός και στη φοίτησή µου στο Λύκειο, γιατί σε κάθε τάξη βρισκόταν ένας καθηγητής, µια ξεχωριστή φυσιογνωµία, που έστρεφε ακόµη περισσότερο το ενδιαφέρον µου σε πνευµατικά ζητήµατα.

Αυτό που µε εντυπωσιάζει στις βιογραφίες των προσωπικοτήτων είναι ότι διατείνονται πως από τα τρία τους µόλις χρόνια έχουν στο πετσί τους τον Σαίξπηρ, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη… Ποτέ δεν πίστεψα σε τέτοια παραµύθια. Εσείς λέτε ότι αρχίσατε να διαβάζετε στα δεκατρία σας, είναι κάτι το φυσιολογικό…

Κ.Κ.: Και λίγο νωρίτερα. Όταν ήµουν εφτά χρόνων, διάβαζα πολύ, διάβαζα την ελληνική έκδοση της Ρωµαϊκής Ιστορίας του Μόµσεν, του Ντιρί, Πλάτωνα από ελληνική εγκυκλοπαίδεια. ∆εκατριών – δεκατεσσάρων χρόνων, συνάντησα το µαρξισµό και τη φιλοσοφία. ∆εκατριών, όχι τριών… (γέλια).

Νοµίζω ότι κάποια στιγµή βρεθήκατε κοντά µε ανθρώπους της Miteleuropa. Στην Ελλάδα υπήρχαν πολλοί τέτοιοι, γερµανόφωνοι διανοούµενοι…

Κ.Κ.: Ναι. Η Ελλάδα ήταν και παραµένει ακόµη σε κάποιο βαθµό, παρά τις επίµονες προσπάθειες της γαλλικής κυβέρνησης να καταστρέψει αυτή την κληρονοµιά, χώρα διαποτισµένη από τη γαλλική κουλτούρα. Από µια στιγµή και µετά, αρχίζει να υπάρχει µια αγγλική επιρροή, η γερµανική, περιέργως, αναπτύχθηκε µετά τον Α’ Παγκόσµιο Πόλεµο. Ωστόσο, υπάρχει και µια άλλη πλευρά. Η Ελλάδα ήταν και είναι µικρή χώρα µε περιορισµένη εθνική παραγωγή, έστω και αν υπάρχουν ποιητές και λογοτέχνες. Εξαιτίας αυτού, οι µεταφράσεις διαδέχονταν η µία την άλλη, περισσότερο από ό,τι στη Γαλλία. Έτσι, αυτό έδινε ένα χαρακτήρα Miteleuropa, ανθρώπους, δηλαδή, διαποτισµένους από µία µόνο κουλτούρα… Βέβαια, µετά το 1933, µε το χιτλερικό καθεστώς στη Γερµανία, η επιρροή αυτή εντάθηκε. Πέρα όµως από αυτό, εγώ, στο Πανεπιστήµιο, είχα τρεις σχετικά νέους καθηγητές που είχαν σπουδάσει στη Γερµανία (κάτι µεταξύ νεοκαντιανισµού και υπαρξισµού στυλ Γιάσπερς). Όπως και στη λογοτεχνία, άλλωστε. Προσωπικά, ανακάλυψα πολύ νωρίς Ρίλκε και Χέλντερλιν. Όλα αυτά πρόσθεσαν κάποιες κοσµοπολίτικες προκαταλήψεις.

Έχω πάει δύο φορές στην Ελλάδα. Πριν πάω, είχα µια ειδυλλιακή εικόνα για τη χώρα. Όταν επισκέφθηκα όµως για πρώτη φορά την Αθήνα, συνάντησα µια άλλη, άσχηµη εικόνα. Το πλήθος πιο ανατολικό παρά δυτικό, οι άνθρωποι, συγχωρήστε µε, µάλλον άσχηµοι. Πώς περάσαµε από αυτή την ειδυλλιακή Ελλάδα στη σύγχρονη Αθήνα, όπου και εσείς έχετε αυτές τις αρνητικές όψεις;

Κ.Κ.: Η ερώτησή σας είναι πράγµατι πολύ δύσκολη. Αφήνω την απάντηση στον Ζακ Λακαριέρ και ίσως, στο τέλος, προσθέσω κάτι…

Ζακ Λακαριέρ: Υπάρχει κάτι που οι περισσότεροι δυτικοί δεν το καταλαβαίνουν, γιατί δεν το έχουν αισθανθεί. Είτε είµαστε Γάλλοι, Γερµανοί ή Ιταλοί, έχουµε µια δύσκολη και διαιρεµένη ιστορία, αλλά είναι η ίδια. Με τα απρόοπτά της, τους πολέµους της, είναι όµως η ιστορία µας. Οι Έλληνες δεν είχαν ιστορία. Τους ξέφυγε εντελώς, ήδη
από το 1453…

Κ.Κ.: Και πιο πριν…

Ζ.Λ.: Τέσσερις αιώνες Οθωµανικής κατοχής παρήγαγαν διάφορα πράγµατα, την Αθήνα για την οποία µιλήσατε, το πλήθος, την άναρχη δόµηση, αυτή την παραφροσύνη… Το 1831, µετά τον πόλεµο της Ανεξαρτησίας, όταν έπρεπε να επιλεγεί πρωτεύουσα, ο Βαυαρός πρίγκιπας είπε: Μα, προφανώς, η Αθήνα… Η Αθήνα, τότε, είχε τέσσερις χιλιάδες κατοίκους, εκ των οποίων οι τριακόσιοι ήταν βοσκοί. Κάπως έτσι η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα, ήταν µια πόλη που ξεκίνησε από το µηδέν. Στην Ελλάδα, λοιπόν, έχουµε δύο ιστορίες: µια Ελλάδα τρισχιλιετή και µια Ελλάδα εκατόν πενήντα ετών. Και όταν πηγαίνετε εκεί, προφανώς, βλέπετε τη δεύτερη… Με όλα αυτά, άλλοι λαοί ξέχασαν την κουλτούρα τους, όχι όµως οι Έλληνες, που κράτησαν τη γλώσσα τους…

Κ.Κ.: Υπάρχει η παράδοση των Ελλήνων ως λαός, όχι µόνο τυπικά η Ανεξαρτησία, αλλά η αυτονοµία στη διαχείριση των υποθέσεών τους, που διακόπτεται µε τη ρωµαϊκή κατάκτηση και ξαναρχίζει µετά την Ανεξαρτησία. Αρχικά, για πέντε αιώνες, έχουµε τους Ρωµαίους, µετά την Ανατολική Ρωµαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά αυτή η αυτοκρατορία είναι ρωµαϊκή, δηλαδή είναι απόλυτη µοναρχία, όπου η θεοποίηση των Ρωµαίων αυτοκρατόρων στη Ρώµη µετά το θάνατό τους αντικαταστάθηκε από τη θεοκρατική-χριστιανική πλευρά, άρα υπάρχει για δέκα αιώνες µια όλο και περισσότερο ελληνική ζωή στην υπόστασή της, το κρατικό όµως καπάκι ήταν ανατολικο-δεσποτικό, όπως πάνω κάτω ήταν η Ρωµαϊκή Αυτοκρατορία µετά τον
Αύγουστο. Αυτή η πλευρά φαίνεται στις λέξεις που παρέµειναν στα νέα ελληνικά, προσδιορίζοντας τους Έλληνες αυτής της εποχής…

Ζ.Λ.: Ρωµιοσύνη…

Κ.Κ.: Ρωµιός… γραικός (στα λατινικά)…, ενώ για τη ∆ύση οι τελευταίοι δέκα αιώνες ήταν αιώνες δηµοκρατίας -που αρχίζει µε τις κοµµούνες του Μεσαίωνα- δεν υπήρξαν στην Ελλάδα…

Ζ.Λ.: Η Ελλάδα, όπως ξέρετε, γνώρισε πολλούς δεσποτισµούς (βαυαρικό κ.λπ.) και, κατά µία έννοια, το 1981 γίνεται δηµοκρατία µε την εκλογή του ΠΑΣΟΚ. Πρακτικά, η ελεύθερη έκφραση και η ελεύθερη ενασχόληση µε τα κοινά αρχίζουν µετά τους συνταγµατάρχες…

Νοµίζω ότι η ∆. Ευρώπη πάντα ζούσε µε ένα µύθο της Αρχαίας Ελλάδας. Πώς όµως έγινε και οι Γερµανοί, για παράδειγµα, οι ροµαντικοί, στα τέλη του 18ου και στον 19ο αιώνα, ρίχτηκαν στην Ελλάδα σαν σε θήραµα; Τι υπήρχε σε αυτό το φαντασιακό, που κόλλησε τόσο καλά µε τη Γερµανία, για να πάει ως τον Χάιντεγγερ, που έλεγε ότι υπάρχουν γλώσσες που επιτρέπουν τη φιλοσοφία, δηλαδή τα ελληνικά και τα γερµανικά;

Κ.Κ.: Ως προς το πρώτο σκέλος της ερώτησής σας, υπάρχουν πολλά πράγµατα που µπορούν να ειπωθούν. Αν είχα χρόνο, θα έγραφα µια ιστορία του ευρωπαϊκού φαντασιακού σε σχέση µε την Ελλάδα. Κάθε αιώνας -και κάθε χώρα- οικοδόµησαν µια Ελλάδα ανάλογα µε τις επιθυµίες τους και τις φαντασιακές τους σηµασιοδοτήσεις. Είναι πολύ καθαρή η Ελλάδα του 17ου αιώνα στη Γαλλία, η Ελλάδα του 17ου ως τον 19ο αιώνα και τώρα η Ελλάδα που παραλίγο να ερµηνευθεί στρουκτουραλιστικά τα τελευταία τριάντα χρόνια. Το ίδιο ισχύει και για την Αγγλία και τη Γερµανία. Στην Αγγλία, όπως και στη Γαλλία, υπήρχε η ιδέα ότι η αρχαιοελληνική δηµοκρατία ήταν όχι η “εξουσία των µαζών” αλλά η “εξουσία των καθαρµάτων”, ότι ο κόσµος έκανε το οτιδήποτε κ.λπ. Αυτή η αντίληψη δέσποσε για µεγάλο διάστηµα, µέχρι την εµφάνιση ενός µεγάλου ιστορικού, του Τζορτζ Μπροντ, γύρω στα 1860-1870, που αποσαφήνισε τα πράγµατα. Από εκείνη ακριβώς την περίοδο ξεκινά ο µύθος, η εξιδανίκευση. Το ίδιο περίπου συνέβη και στη Γερµανία, υπάρχει µε τον Βιλαµόβιτς µια φαντασιακή εξιδανίκευση, ωστόσο ο γερµανικός ροµαντισµός είναι εντελώς διαφορετικό πράγµα, κολυµπάει στο πάθος. Καταρχήν, εκδηλώνεται η ανάγκη των Γερµανών ποιητών και στοχαστών γι’ αυτή την εποχή. Όλοι αυτοί ζητούν την ανανέωση της Γερµανίας και το κάνουν στρεφόµενοι στην Ελλάδα ως µοντέλο, ως πολικό αστέρα. Και αυτό, σε ορισµένους, είναι ορατό, όχι τόσο στο πολιτικό επίπεδο όσο ως “ολική θέαση” της ζωής: οµορφιά, αρµονία, απλότητα, πρόκειται για µια φωτεινή εστία στην ύπαρξη της ανθρωπότητας, που µαγνητίζει όλα τα βλέµµατα. Ο Χάιντεγγερ είναι µια άλλη ιστορία, κάτι το πολύ µπερδεµένο. Φυσικά και υπάρχει επιστροφή στο πνεύµα της ελληνικής φιλοσοφίας, που προέρχεται από τον Νίτσε, ο θαυµασµός των προσωκρατικών στον Νίτσε, η τραγική φιλοσοφία κ.λπ. Νοµίζω όµως ότι, από την άλλη πλευρά, στον Χάιντεγγερ δεν υπάρχει ούτε λέξη για την πολιτική κληρονοµιά, για τη σεξουαλικότητα ή τον έρωτα. Και δεν είναι τυχαίο. Πιστεύω ότι έχουµε να κάνουµε µε την αλύσωση ενστίκτων στο στοχασµό του Χάιντεγγερ που οδηγούν στο ναζισµό, σε κάθε περίπτωση, στον γερµανικό εθνικισµό.

Στη συζήτησή µας µε τον Ζ. Λακαριέρ µιλήσαµε για την οµορφιά της µητρικής σας γλώσσας. ∆ιαβάζοντάς σας όµως, ήδη από τη δεκαετία του ’50, βλέπουµε ότι γρήγορα υιοθετείτε την πανεπιστηµιακή, την κοινωνιολογική γλώσσα. Γιατί; Πρόκειται για κάποια ασυνείδητη εκ µέρους σας παραχώρηση, που έγινε το “επαγγελµατικό σας σπίτι”; Η µήπως µόνο έτσι µπορούσε να γίνει, δηλαδή µόνο έτσι µπορούσατε να γράφετε;

Κ.Κ.: Επιχειρώ να γράφω ως κάποιος που θέλει να γίνεται κατανοητός από όλους. Κάποιος µου έλεγε τις προάλλες ότι γράφω ως Αγγλοσάξωνας, εντελώς πρακτικά…

Είναι αλήθεια…

Κ.Κ.: Το µοντέλο της γραφής µου είναι ο Αριστοτέλης…

Το παράδοξο σε σας είναι ίσως η ελευθερία του χρόνου στα φιλοσοφικά ή κοινωνιολογικά σας κείµενα, από την άλλη πλευρά, υπάρχει µια σταθερή επιστροφή σε λέξεις-έννοιες, σε µια δοµή που βαραίνει τη γλώσσα…

Κ.Κ.: Ίσως υπάρχει µια επίδραση της γερµανικής θεωρητικής γλώσσας, γιατί υπάρχουν φιλόσοφοι τους οποίους διάβασα πολύ, Καντ, Χέγκελ, τον Μαξ Βέµπερ που µε επηρέασε πάρα πολύ, ως προς την αυστηρότητα των εννοιών, την εννοιοδότηση. Στα κείµενά µου υπάρχουν, σταθερά, έννοιες, ορισµοί, είναι κάτι το πολύ “γερµανικό”, αρχαίο, µεσαιωνικό γερµανικό.

Όταν ασκείτε κοινωνική κριτική, γράφετε ελεύθερα, όταν όµως επιχειρείτε να εγκαθιδρύσετε µια θετικότητα, µια θεωρία, παγιδεύεστε στη γλώσσα…

Κ.Κ.: ∆εν νοµίζω. Έγραψα προγραµµατικά κείµενα, όπως ένα κείµενο του 1957, για το περιεχόµενο του σοσιαλισµού, που είναι, όπως θα λέγαµε σήµερα (όρο που βέβαια απορρίπτω) ένα “ουτοπικό πρόταγµα”, η περιγραφή µιας µελλοντικής κοινωνίας. Ένα µεγάλο κείµενο, που περιβάλλεται από σειρά ρητορικών προφυλάξεων. Την άσκηση αυτή δεν την επανέλαβα, περιοριζόµουνα, κάθε φορά, στις αρχές που θα πρέπει να διέπουν µια ελεύθερη και αυτόνοµη κοινωνία. Γιατί; ∆ιότι µια από τις κεντρικές µου ιδέες είναι ότι µόνο µέσα από το κίνηµα των ανθρώπινων συλλογικοτήτων µπορούν να αναδυθούν οι νέες πραγµατικές απαντήσεις στα πολιτικά προβλήµατα του καιρού µας. Αν υποθέσουµε ότι θα υπάρξει µια λαϊκή συνέλευση, εγώ θα ανέλθω στο βήµα, θα εκθέσω την άποψή µου, “αυτά πρέπει να κάνουµε, αυτό το Σύνταγµα πρέπει να ψηφίσουµε”, θα είναι όµως η άποψή µου ως απλού πολίτη και µόνο. ∆εν θεωρώ τον εαυτό µου “προφήτη”, ούτε ως κάποιον που δίνει την οριστική πολιτική αλήθεια, εκτός και αν µιλάµε για τις µεγάλες κατευθύνσεις, σε επίπεδο αρχών, δηλαδή της ενσάρκωσης της κοινωνικής και πολιτικής αυτονοµίας, που θα πρέπει να οριστούν από τους ίδιους τους άντρες και τις ίδιες τις γυναίκες και από κανέναν άλλο. ∆εν δίνω το δικαίωµα στον εαυτό µου να περιγράψει τι ακριβώς µπορεί να είναι µια µελλοντική κοινωνία. Αντίθετα, επιχειρώ να δείξω γιατί η σηµερινή τάξη είναι ανυπόφορη (…)

Απ’ ό,τι µου λέγατε, έχετε χρόνια να συναντήσετε τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Σήµερα, είναι εδώ παρών, σε µια συνάντηση δύο επαναστατικών γενεών…

Ντανιέλ Κον Μπεντίτ: Ο Κορνήλιος είναι πάντα επαναστάτης, εγώ όχι… (γέλια). Τον γνώρισα µέσα από την επιθεώρηση “Σοσιαλισµός ή Βαρβαρότητα”, που διάβαζε ο αδελφός µου, αποφεύγοντας, έτσι, τα λάθη που έκαναν αυτοί…

Κάτι που σηµαίνει ότι υπάρχει µια σχέση διανοητικής πατρότητας;

Ντ.Κ.Μπ.: Είναι προφανές. Πολλά οφείλω σήµερα στις διανοητικές διαµάχες που αυτοί ξεκίνησαν.

“Αυτοί”, δηλαδή ποιοι, η γενιά του Κορνήλιου;

Ντ.Κ.Μπ.: Η γενιά του αδελφού µου, που είναι µεν µεγαλύτερος από µένα, κάλλιστα όµως θα µπορούσε να είναι πνευµατικό του παιδί…

Κ.Κ.: Ο Μάης του ’68 ήταν κάτι το καταπληκτικό… Η οµάδα (σηµ.: του “Σοσιαλισµός ή Βαρβαρότητα”) δεν λειτουργούσε τότε, ανασυστάθηκε µε αφορµή τα γεγονότα, βγήκε µια µικρή µπροσούρα, που ένα µέρος της περιλήφθηκε στο συλλογικό βιβλιαράκι “Το
Ρήγµα” (“La Breche”, µε κείµενα των Κλ. Λεφόρ, Εντ. Μορέν, Κ. Καστοριάδη). Κάναµε µερικές συνεδριάσεις, αλλά δεν συµµετείχα άµεσα…

Ντ.Κ.Μπ.: Οι απόψεις και των τριών θεωρώ ότι ερµηνεύουν και σήµερα, κατά τον καλύτερο τρόπο, τα γεγονότα…

Κ.Κ.: Μετά τα γεγονότα, µου διηγήθηκαν µια κωµική ιστορία. Ο Ντάνι ήταν στο Πανεπιστήµιο της Ναντέρ φοιτητής κοινωνιολογίας και ο Τουρέν ήταν τότε κοινωνιολόγος. Μου έλεγαν, λοιπόν, ότι, ενώ ο Τουρέν µιλούσε για τη σύγχρονη κοινωνία, ο Ντάνι σηκωνόταν συνέχεια και του έλεγε, τι είναι αυτά που λέτε, όλα αυτά έχουν αναιρεθεί από το “Σοσιαλισµός ή Βαρβαρότητα”…

Ντ.Κ.Μπ.: ∆εν ήταν ακριβώς έτσι… Καταρχήν, στη Ναντέρ ήταν ο Τουρέν, ο Λεφέβρ, ο Μποντριγιάρ ήταν βοηθός, µια αρκετά όµορφη σκηνή. Ο Τουρέν, πριν από τα γεγονότα, µιλούσε για την ανάπτυξη της γαλλικής κοινωνίας, λέγοντας ότι το κλασικό προλεταριάτο, όπως είχε περιγραφεί από τον Μαρξ, δεν υπήρχε πλέον και εκεί του είπα ότι πρέπει να διαβάσει το “Σοσιαλισµός ή Βαρβαρότητα”, για να δει ότι πράγµατι το προλεταριάτο υπάρχει. Ότι δεν ήταν µόνο διανοητική φαντασίωση θεωρητικών µαρξιστών… Βέβαια, δεν µπορούµε να πούµε ότι οι Τουρέν, Λεφέβρ, Μποντριγιάρ “δεν καταλάβαιναν”. Το πρόβληµα µε τον Τουρέν ήταν ότι ήταν καθηγητής, ενώ δεν ήταν ο Καστοριάδης. Οι φοιτητές, όµως, όταν αναµετρώντο µε τον Τουρέν, όπως, άλλωστε, και µε τον κάθε καθηγητή, δανείζονταν επιχειρήµατα από αλλού… Ο Μποντριγιάρ µόλις άρχιζε τις αναλύσεις του και, έτσι, βρισκόµαστε στο σταυροδρόµι πολλών σχολών σκέψης, κάτι που ήταν γοητευτικό. Το ενδιαφέρον για µένα -ως προς το “Σοσιαλισµός ή Βαρβαρότητα”- ήταν ότι συµµετείχα σε µια µικρή ελευθεριακή οµάδα, η πλειοψηφούσα τάση της οποίας ήταν αναρχίζουσα, ενώ εµείς ήµασταν στη µειοψηφία και θέλαµε να ανταµώσουµε έναν ανοιχτό µαρξισµό µε τις ελευθεριακές ενορµήσεις. Ο ελευθεριακός µαρξισµός ήταν κάτι ανάµεσα στον Ντανιέλ Ντιράν, το “Σοσιαλισµός ή Βαρβαρότητα” και, έπειτα, τα “Επιχειρήµατα” (Εντ. Μορέν). Αρδεύαµε από ό,τι υπήρχε στη Γαλλία, από τις µεγάλες σχολές σκέψης.

Κ.Κ.: Το πιο σηµαντικό από όλα ήταν η αυθόρµητη “εκκόλαψη” του “Κινήµατος της 22 Μάρτη” (σηµ.: πρόκειται για την οµάδα στην οποία συµµετείχε ο Κον Μπεντίτ) και τα γεγονότα που έγιναν στη Ναντέρ. Ήµασταν η µόνη επιθεώρηση στην Ευρώπη, ίσως σε όλο τον κόσµο, εκτός των ΗΠΑ, που αναλύσαµε τα γεγονότα του Μπέρκλεϊ. Εκεί είδαµε την εξέγερση της νεολαίας κατά της κατεστηµένης τάξης.

Ντ.Κ.Μπ.: Το γοητευτικό στο “Σοσιαλισµός ή Βαρβαρότητα” – πέρα από τη σπανιότητα τέτοιων επιθεωρήσεων της εποχής: έκανε ακόµη και κριτική κινηµατογράφου- ήταν µια αντίληψη για το πολιτικό, που προέβλεπε προδροµικά αυτό που αργότερα θα αναδυθεί ως “πολιτισµικές επαναστάσεις”. Προσέδιδε, δηλαδή, στην πολιτική όλες τις διαστάσεις της καθηµερινής πραγµατικότητας. Κι όλα αυτά, όντας, από τη µια πλευρά, “παραδοσιακή” επιθεώρηση -ταξική πάλη, προλεταριάτο- ενώ, από την άλλη πλευρά, υπερέβαινε αυτή την “παραδοσιακότητα”, γιατί έδινε θέση σε νεολαιίστικα κινήµατα, όπως του Μπέρκλεϊ ή του Βιετνάµ, δεν επιχειρούσε να τα επανενσωµατώσει στα παραδοσιακά σχήµατα, αλλά έλεγε: ιδού τα νέα κινήµατα, που ενδεχοµένως δεν υπερβαίνουν τις κοινωνικές τάξεις, αλλά και που δεν εξηγούνται από µια παραδοσιακή ανάλυση της πάλης των τάξεων… ∆υστυχώς, χάσαµε, από το κίνηµα του ’68 αναδύθηκαν οι πιο “παραδοσιακοί”, που µετά έγιναν γνωστοί. Οι τροτσκιστές και οι µαοϊκοί ήταν οι τάσεις που πριν και κατά τη
διάρκεια του ’68 αντιπαλεύαµε…

Κ.Κ.: Και αυτό ήταν το δράµα του “µετά-’68″. Γιατί οι άνθρωποι που έδρασαν στα γεγονότα πήγαν στο σπίτι τους και όσοι συνέχισαν να κάνουν κάτι δεν βρήκαν τίποτε άλλο από το να ξαναπέσουν σε µικρο-γραφειοκρατικές οµάδες, τροτσκιστές-µαοϊκοί, αν και για τους µαοϊκούς πρέπει να βάλουµε µια υποσηµείωση. Αυτοί οι τελευταίοι έτρεφαν ψευδαισθήσεις για την αυτοαποκαλούµενη “Κινεζική Πολιτισµική Επανάσταση”, πίστευαν ότι η Κίνα ήταν µια µικρή ευκαιρία…

Ντ.Κ.Μπ.: Και µια απάντηση στο σταλινισµό… Ήταν µια φαντασµαγορική ψευδαίσθηση, που, όµως, από µια στιγµή και µετά λειτούργησε… Χάσαµε λοιπόν, γιατί, επιπλέον, αυτή η “σχολή σκέψης” δεν αναγνωρίσθηκε στη Γαλλία. Υπήρχε κόσµος που επικαλείτο τον Αλτουσέρ και άλλους, αυτοί ήταν το “πρωτοσέλιδο” της πνευµατικής κίνησης, ενώ οι Καστοριάδης, Λεφόρ, Μορέν, είχαν για καιρό απορριφθεί από τη “δηµοκρατία των διανοουµένων” (…)

Είστε πολιτικά στρατευµένος από πολύ µικρός, όπως είπατε, συνεχίσατε µετά το 1945 στη Γαλλία. Έχουµε, µεταξύ άλλων, έναν Καστοριάδη που ασχολείται µε την ψυχανάλυση και από εκεί ίσως προέρχεται και η έννοια “φαντασιακό” που χρησιµοποιείτε, µια λέξη- κλειδί στο έργο σας.

Κ.Κ.: ∆εν σχετίζεται τόσο µε την πολιτική όσο µε την απόρριψη του µαρξισµού. Όταν έπαψα να είµαι µαρξιστής -διαδικασία που ξεκίνησε το 1953 και διήρκεσε ως το 1960- το πρώτο πράγµα προς απόρριψη ήταν η αντίληψη για την ιστορία, που οµογενοποιούσε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, τη συρρίκνωνε στις “παραγωγικές δυνάµεις”. Ήταν η εποχή που διάβαζα πολύ µυθολογία και έκανα πολλά ταξίδια στην Άπω Ανατολή, για επαγγελµατικούς λόγους. Θυµάµαι, όταν πήγα στο Μπανγκόγκ, που δεν έχει καµιά σχέση µε το σηµερινό, και επισκέφθηκα τις παγόδες, οικοδοµηµένες µε απίθανους τρόπους, µε τα πιο βίαια και κιτς χρώµατα, αναρωτήθηκα τι σηµαίνει “οι παραγωγικές δυνάµεις της Καµπότζης… σχετίζονται µε αυτό…” (γέλια)…, ήταν µια αυθαίρετη κατασκευή των ανθρώπων που το έφτιαξαν. Το αυθαίρετο- δηµιουργία, το µη εξηγήσιµο-δηµιουργία, είναι πάντα µετά τη φαντασία. Προφανώς, εδώ δεν υπάρχει µόνο η φαντασία των ατόµων αλλά και η φαντασία ενός λαού, που αποκαλώ φαντασιακό, ριζικό φαντασιακό, που θεσµίζει µια κοινωνία. Αυτή ήταν η αφετηρία, έπειτα µπολιάσθηκε µε µια επιστροφή- επανερµηνεία του Φρόιντ, όσον αφορά τη διάσταση της φαντασίας στην ψυχή του ενός και µοναδικού προσώπου. Όπως και σε ένα άλλο πεδίο, στο κατεξοχήν πεδίο, αυτό της λογοτεχνίας, της τέχνης, ακόµη και η τεχνική είναι φαντασιακή οικοδόµηση.

Πηγή:http://athens.indymedia.org

από τον ανώνυμο φίλο...

2011-12-26T14:50:00.001+02:00

The Pixies - Hey - (HQ) Live 1988

2011-12-25T16:33:00.000+02:00

Φαύστα του Μποστ, για την ενίσχυση των χαλυβουργών

2011-12-22T01:04:00.002+02:00

Δημοσιεύτηκε από την Ελι Καν

Φαύστα του Μποστ, για την ενίσχυση των χαλυβουργών

Θεατρική παράσταση ενίσχυσης της απεργίας στη Χαλυβουργία ‏

Στην Ελληνική Χαλυβουργία από τις 31/10 οι 400 εργάτες βρίσκονται σε απεργία διαρκείας. Είναι η πρώτη κερδοφόρα βιομηχανία στην Αττική που πρότεινε εκ περιτροπής εργασία ή τη μείωση του ωραρίου τους από 8ωρο σε 5ωρο, με μειώσεις μισθών που θα αγγίζουν το 35-40%. Προχωρώντας μάλιστα σε 34 + 180 απολύσεις. Αν τα μέτρα περάσουν στη χαλυβουργία, δε θα αφBήσουν τίποτα όρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δε θα είναι το ίδιο και για τα υπόλοιπα εργοστάσια, αναφέρουν οι απεργοί.

Αλληλέγγυοι κάτοικοι από του Ζωγράφου και το Θέατρο ΣΤΟΑ, γιορτάζοντας την επέτειο των 40 χρόνων του, προσφέρουν όλα τα έσοδα της παράστασης Φαύστα του ΜΠΟΣΤ, την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2011 στις 21.00, για την οικονομική ενίσχυση της απεργίας των εργαζόμενων της Ελληνικής Χαλυβουργίας.

Λίγα λόγια για το έργο: Μια μέρα, όπως ο μπαμπάς ψάρευε μαζί με την κόρη του ανακαλύπτει ότι το παιδί του πνίγηκε στη θάλασσα. Μετά από χρόνια ψαρεύοντας πάλι, πιάνει ένα μεγάλο ψάρι και καθώς το καθαρίζουνε βρίσκουνε μέσα στην κοιλιά του το χαμένο τους κοριτσάκι.

Πηγή:Babylonmedia

Cesária Évora & Paulino Vieira

2011-12-17T19:43:00.000+02:00

Eυχαριστούμε τον τραπεζίτη – πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο, τους τραμπούκους των ΜΑΤ που ήρθαν από την Θεσσαλονίκη και όλους τους συνεργάτες τους

2011-12-15T02:25:00.004+02:00

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ-ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΚΑΒΑΛΑΣ

Παρασκευή 9 Δεκέμβρη: Στο κάλεσμα για ειρηνική πορεία ενάντια στην φτώχεια και τον φασισμό ανταποκρίνονται περίπου 200-250 πολίτες, ανάμεσα τους και πολλοί μαθητές και νέοι. Η πορεία σε φυσιολογικές συνθήκες θα έκανε τον καθιερωμένο γύρo του κέντρου, θα εξέφραζε το λόγo της και θα τερμάτιζε. Αντί αυτού είδαμε την πόλη να έχει καταληφθεί από ένα στρατό ένστολων τραμπούκων μεταφερόμενων από άλλες πόλεις… Με το που κατέβηκε η πορεία στον δρόμο, έδειξαν τις προθέσεις τους, που ήταν να κυκλώσουν την πορεία και με αυτό τον τρόπο να προκαλέσουν τρομοκρατία στους διαδηλωτές. Προς αποφυγή αυτής της κατάστασης, η πορεία έστριψε προς τον παραλιακό δρόμο και συνέχισε προς την Κουντουριώτου. Εκεί οι ένστολοι τραμπούκοι άρχισαν να πιέζουν την περιφρούρηση της πορείας, πίεση που έγινε ακόμη πιο έντονη έξω από το Α.Τ. όπου και επιτέθηκαν. Ακολούθησαν σκηνές άπειρου κάλλους με τους τραμπούκους να χτυπάν ακόμη και ανήλικες κοπέλες και με ασφαλίτες, που βρισκόντουσαν στον Κήπο, να φωνάζουν «Έρχεται η χούντα ρε μουνιά», ενώ πολύ πιο πριν στο ύψος της πλατείας Ελευθερίας να απευθύνονται προς την περιφρούρηση της πορείας και να λένε ότι θα πέσει ξύλο μετά μουσικής…

Το σκεπτικό ήταν να πραγματοποιηθεί μία πορεία, σε συνέχεια της πετυχημένης αντι-ρατσιστικής πορεία που είχε πραγματοποιηθεί το Φλεβάρη. Σε αντίθεση με την πρώτη, δεν θα επικέντρωνε στο ζήτημα των μεταναστών και των νέο-φασιστικών συμμοριών, αλλά θα άρθρωνε πολιτικό λόγo για αυτά που ζούμε στις μέρες μας: Την επιβολή συνθηκών φτώχειας και απόγνωσης στο μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού, η οποία συνοδεύεται από τον αυταρχισμό του κρατικού μηχανισμού απέναντι σε όποιον διαφωνεί και αντιστέκεται (π.χ. το όργιο βίας απέναντι στους Αγανακτισμένους του Συντάγματος). Όπως και το πώς αυτό μεταφράζεται στην κοινωνία της Καβάλας με την εικόνα των κλειστών καταστημάτων, της αυξημένη ανεργία και το κλίμα παγωμάρας και απόγνωσης, να συμπληρώνεται από την σφαγή χοίρου στην Παλιά Μουσική, τον ξυλοδαρμό γκραφιτάδων – μαθητών και την αντι-συγκέντρωση σε πορεία διαμαρτυρίας για τον παραλίγο θανάσιμο τραυματισμό του απεργού Γιάννη Καυκά. Κατάσταση που σφραγίστηκε με την κατάλυση όποιου προσχήματος αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, από τα ίδια τα κόμματα του κοινοβουλίου και ο διορισμός κυβέρνησης με επικεφαλής άνθρωπο του τραπεζικού συστήματος και υπουργών με φιλο-χουντική δράση.

Αυτά που γράφτηκαν στα κείμενα και τις αφίσες, επιβεβαίωσαν με το πλέον κατηγορηματικό τρόπο η απόφαση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Καβάλας να διαλύσει την πορεία, με προεξάρχοντες τον διοικητή ασφάλειας Σιμούδη και τον αναπληρωτή αστυνομικό διευθυντή Καβάλας ΑΒΡΑΑΜ ΚΟΣΚΕΡΙΔΗ(ο οποίος έδινε τις εντολές να ξυλοκοπούν τον κόσμο, καθως και έναν νεαρό με νοητική υστέρηση)… Είδαμε στα πρόσωπα τους την εκδικητικότητα για μία σειρά δραστηριοτήτων, όπως η προηγούμενη πορεία και η πρόσφατη αθώωση συντρόφου με την κατηγορία της «απείθειας». Η παρουσία μας στην Λαϊκή Συνέλευση στην Πλατεία Καπνεργάτη και σε δράσεις, μαζί με άλλους συμπολίτες μας, ενάντια στο χαράτσι της ΔΕΗ και την κατάληψη του Εργατικού Κέντρου – κάλεσμα για ένα ενιαίο & αυτόνομο εργατικό κίνημα. Νομίζουν ότι με το να κουβαλούν διμοιρίες από την Θεσσαλονικη & την Θράκη και χρησιμοποιώντας τους «πατριώτες» ως υποστηρικτικές δυνάμεις, θα καταφέρουν να φοβίσουν τους νεολαίους που κατέβηκαν στις 6 Δεκέμβρη και όσους αντιστέκονται. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να κάνουν την θέση τους όλο και πιο δύσκολη, καθώς οι συνθήκες που γεννούν την δίκαιη οργή όλο και μεγαλύτερων κομματιών της ελληνικής κοινωνίας, επιδεινώνονται όλο και πιο πολύ…

Η χούντα των τραπεζών κυβερνά πλέον μόνο με το μαστίγιο, ροκανίζοντας τον θρόνο της σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο αυταρχισμός της είναι η απόδειξη ότι έχει αρχίσει να χάνει τον έλεγχο και βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Απέναντι της θα βρει το μέτωπο που θα βάλει ξανά στο τραπέζι το όραμα για μία κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο, το ζήτημα της ελευθερίας και της αλληλεγγύης.

Πηγή:Tvxs

Τσιριτσάντσουλες

2011-12-14T00:35:00.004+02:00

Για περισσότερες πληροφορίες:http://
www.tsiritsantsoules.gr/

Υπάρχει καμιά καλή είδηση;

2011-12-12T12:50:00.003+02:00

Οι άσχημες ειδήσεις για την κοινωνία διαδέχονται η μία την άλλη, με θανάτους, αυτοκτονίες, απολύσεις, λουκέτα, φτώχεια, κτλ, και μοιάζουν πλέον με τα πολεμικά ανακοινωθέντα, που βγάζει καθημερινά ο στρατός ανακοινώνοντας πόσοι πέθαναν σήμερα, πόσοι τραυματίστηκαν, κτλ.

Σε κοινωνικό επίπεδο, υπάρχουν πλέον κάποιες πρώτες προσπάθειες να σταθεί ο κόσμος απέναντι σε αυτή την επίθεση, και αξίζει να τις δούμε.

Η πρώτη προσπάθεια αφορά το χτύπημα των "μεσαζόντων" από τον αγροτικό παραγωγό μέχρι τον καταναλωτή. Για να μην έχουμε αυταπάτες βέβαια, χρειάζονται να γίνουν πολλά ακόμα, τόσο οργανωτικά όσο και σε επίπεδο παραγωγικής συγκρότησης (πχ συνεταιρισμοί που θα επεξεργάζονται-συσκευάζουν τα αγροτικά προϊόντα, αντί απλά να τα στέλνουν αλλού, ακόμα και εκτός χώρας για να γίνει αυτή η δουλειά, κτλ). Και τελικός στόχος βέβαια πρέπει πάντα να είναι και για τους αγρότες η απαλλαγή από τον καπιταλισμό, που τσακίζει τον μικρό αγρότη, και τον καθιστά δέσμιο των τραπεζιτών και των κάθε λογής μεσαζόντων, γραφειοκρατών, κτλ. Αλλά ας δούμε καταρχήν τέτοιες προσπάθειες, και μετά έχουμε δρόμο μπροστά μας:

Απ' το χωράφι στο στομάχι μας σε τιμές κόστους

«Με τιμές «χωραφιού» από τα χέρια των αγροτών απευθείας στους καταναλωτές!»

Είναι το σύνθημα του πρώτου Προμηθευτικού Καταναλωτικού Συνεταιρισμού «Αλληλέγγυον», που πρόκειται να λειτουργήσει στην Αθήνα, πουλώντας ελληνικά αγροτικά προϊόντα και ελληνικά είδη διατροφής. Ο συνεταιρισμός δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Στόχος του είναι να δημιουργήσει ένα ανθρώπινο δίκτυο, που θα αναδεικνύει την ανθρώπινη εργασία μέσα από τη συνεργασία, την ισοτιμία, απαλλαγμένο από κάθε είδους εκμετάλλευση.

Προϊόντα όπως φασόλια, ρύζι, πατάτες, λεμόνια, πορτοκάλια, τραχανάς, χυλοπίτες, τσίπουρα, κρασιά, βιολογικά τρόφιμα, θα μπαίνουν στο καλάθι της νοικοκυράς απευθείας σε τιμές που θυμίζουν χωριό. Και όχι μόνο. Οι καταναλωτές θα μπορούν να φέρνουν και να ανταλλάσσουν χωρίς χρήματα τις δικές τους παραγωγές με προϊόντα από το «Αλληλέγγυον».

Η ιδέα δεν είναι καινούρια, έχει εφαρμοσθεί σε αρκετές χώρες, που βίωσαν την άγρια κερδοσκοπία των πολυεθνικών, την εκμετάλλευση του αγρότη και την καταστροφή της εγχώριας παραγωγής.

Οι άνθρωποι του συνεταιρισμού επέλεξαν ένα κομβικό σημείο για να εξυπηρετεί τόσο τους κατοίκους της Αττικής όσο και τους αγρότες της περιφέρειας. Βρίσκεται στη περιοχή του Κολωνού στο σταθμό Λαρίσης και του μετρό στην οδό Αγίας Σοφίας 50 και Διδυμοτείχου.

«Τέρμα οι μεσάζοντες και η κερδοσκοπία, η κρίση χρειάζεται συλλογικότητα» τόνισε ο Γ. Γαλανόπουλος, υπεύθυνος λειτουργίας του εγχειρήματος.

«Σκοπός μας είναι αυτές τις σκοτεινές ημέρες να μην πεινάσει κανείς. Τα νοικοκυριά των αστικών κέντρων θα γνωρίσουν τους απλούς καθημερινούς έλληνες αγρότες και τη σοδειά τους. Θα κοπεί ο δρόμος στους "μαυραγορίτες", που "ακονίζουν τα μαχαίρια τους" στην περίπτωση που η χώρα μπει στον εκβιασμό του διατροφικού εφιάλτη».

Οι διαδικασίες άρχισαν τον Σεπτέμβριο από έλληνες αγρότες και πέρασαν μέσα από συμπληγάδες μέχρι να ετοιμαστεί το πρωτόγνωρο για την Ελλάδα καταστατικό, καθώς σκόνταφτε στον αθέμιτο ανταγωνισμό: «Σκοπός είναι να καταργηθεί ο μεσάζοντας χονδρέμπορας που κερδοσκοπεί τετραπλασιάζοντας την τιμή, με αποτέλεσμα η τιμή στα προϊόντα να ανεβαίνει κατακόρυφα. Τα φασόλια Πρεσπών πουλιούνται 8 ευρώ στα σουπερμάρκετ, στη Βαρβάκειο το χύμα κοστίζει 7 ευρώ, εμείς θα τα πουλάμε τρία. Οι επιχειρηματίες για να πετύχουν καλύτερες τιμές εισάγουν λεμόνια που στοιχίζουν 1,30 ευρώ το κιλό, εμείς έχουμε βρει λεμόνια που θα πουλάμε με 30 λεπτά. Το κέρδος μας αντιστοιχεί στην κάλυψη των λειτουργικών μας εξόδων και μόνο».

Παραγωγοί από Μυτιλήνη, Κρήτη, Κοζάνη, Ξάνθη είναι έτοιμοι να συμμετέχουν με τα προϊόντα τους. Επίσης πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να ανοίξουν στη περιοχή τους «Αλληλέγγυο».

Η Ευρυδίκη έχει έρθει να γραφεί στη λίστα με τους εθελοντές και ανυπομονεί να πιάσει δουλειά: «Θα δουλεύω και Κυριακή εθελοντικά. Τα ελληνικά προϊόντα πρέπει να ξαναμπούν στα σπίτια μας. Ο αγρότης που πετούσε την παραγωγή του στη χωματερή πρέπει να γλιτώσει από την αφαίμαξη του χονδρέμπορα».
Το δεύτερο εγχείρημα έχει και ένα χαρακτήρα "φιλανθρωπίας" (και ας το αρνούνται), αλλά επειδή οι εποχές είναι δύσκολες, πρέπει να γίνεται και αυτό, ως αλληλεγγύη. Βέβαια, και εδώ αναδεικνύεται το πρόβλημα με ολόκληρο το σύστημα, που αφήνει ανθρώπους να υποφέρουν ή και να πεθαίνουν επειδή δεν έχουν χρήματα να πάνε στο γιατρό. Αυτό δε μπορεί να καλυφθεί με απλήρωτη εργασία - και ούτε θα έπρεπε.

Τελικός σκοπός είναι ένα σύστημα που θα κατανέμει τους πόρους έτσι ώστε να καλύπτονται οι ανάγκες των εργατών, χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει φιλανθρωπία για όσους μένουν "στην απέξω" (μιας και αυτό διαιωνίζει την υπάρχουσα κατάσταση, αντί να την καταργεί. Σκοπός δεν είναι ένα σύστημα όπου κάνουμε φιλανθρωπίες για όσους είναι φτωχοί, ώστε απλά να συνεχίζουν να επιβιώνουν ως φτωχοί για πάντα, αλλά ένα σύστημα στο οποίο δε θα υπάρχει φτωχοί, και άρα δε θα υπάρχουν και φιλανθρωπίες). Στη σημερινή κατάσταση όμως, πράγματι θα χρειαστεί να υπάρχουν δίκτυα για τη σίτιση ή την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του λαού, μιας και δε γίνεται αλλιώς να αντέξει καταρχήν στην επίθεση που δέχεται, πόσο μάλλον να την αντιπαλέψει ειδικά από τη στιγμή που ο κόσμος ήταν πολιτικά και οργανωτικά εντελώς απροετοίμαστος.

Αλληλεγγύη... γιατί χανόμαστε

Εναν μικρό θρίαμβο της κοινωνικής αλληλεγγύης πάνω στα αποκαΐδια του κοινωνικού κράτους γνωρίζει τον τελευταίο μήνα η Θεσσαλονίκη.

Το Κοινωνικό Ιατρείο, που ξεκίνησε με πρωτοβουλία ενός πυρήνα γιατρών, εξελίσσεται σε μια δομή που εξυπηρετεί καθημερινά εκατοντάδες ασθενείς και υποστηρίζεται από δεκάδες άλλους.

Στεγασμένο στον 1ο όροφο που παραχώρησε το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης στο κτίριό του στην Αισώπου 24 (καλύπτοντας και το κόστος ηλεκτρικού, θέρμανσης), το Ιατρείο λειτουργεί από τις 7 Νοεμβρίου, τις εργάσιμες μέρες. Ο στόχος είναι να καλύψει πρωτίστως τις ανάγκες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των ανασφάλιστων πολιτών, που αυξάνονται με δραματικούς ρυθμούς.

Περίπου 40 οδοντίατροι και 30 γιατροί υποειδικοτήτων στελεχώνουν καθημερινά τις βάρδιες σε ξεχωριστά ιατρεία: οδοντιατρικό (πολλαπλές βάρδιες πρωί, μεσημέρι και απόγευμα), γενικής ιατρικής (κάθε απόγευμα), νευρολογικό, ψυχιατρικό και παιδιατρικό (δύο ή τρεις μέρες την εβδομάδα). Η γραμματειακή υποστήριξη, για ραντεβού με τους γιατρούς (στο 2310520386), στελεχώνεται επίσης από περίπου 20 εθελοντές πολίτες.

Στον ίδιο χώρο έχει οργανωθεί φαρμακείο στελεχωμένο από 4-5 φαρμακοποιούς. Τις προμήθειές τους σε περισσευούμενα φάρμακα προσφέρουν πολίτες και φαρμακοποιοί που παραλαμβάνουν τέτοια υπόλοιπα από τους πελάτες τους. Ενα από τα πιο θετικά μηνύματα του πρώτου μήνα λειτουργίας της δομής ήταν οι πολλαπλασιαστικοί ρυθμοί αύξηση της προσφοράς, χάρη στη θερμή υποστήριξη του εγχειρήματος από την κοινωνία της πόλης. Σωματεία, συνδικάτα, συλλογικότητες και μεμονομένοι αλληλεγγυοι καλύπτουν τις ανάγκες σε εξοπλισμό, αναλώσιμα κ.α.

Το ίδιο διάστημα, στον αρχικό πυρήνα της πρωτοβουλίας προστέθηκαν επιπλέον περίπου 20 συνεργαζόμενοι ιδιώτες γιατροί που δέχονται, επίσης χωρίς αμοιβή, περιστατικά που χρειάζονται εξειδικευμένες διαγνώσεις και θεραπείες, τις οποίες δεν μπορεί να προσφέρει το Ιατρείο.

Το πόσο μεγάλη ανάγκη ήρθε να καλύψει το εγχείρημα αποτυπώνεται στη διαπίστωση ότι ήδη όλα τα ιατρεία είναι γεμάτα. Στην οδοντιατρική περίθαλψη τα περισσότερα περιστατικά (50-60%) αφορούν μετανάστες. Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όμως, αναζητούν κυρίως Ελληνες που έχασαν τελευταία τις δουλειές και την ασφαλιστική τους κάλυψη, άνθρωποι οι περισσότεροι ηλικίας 50-60 ετών αλλά και πάρα πολλοί νέοι.

«Το εντυπωσιακό είναι ότι υπάρχει τεράστια ανάγκη σε φάρμακα, από ασθενείς με χρόνια και βαριά νοσήματα που βρέθηκαν ξαφνικά σε πλήρη αδυναμία. Για παράδειγμα, ασθενείς με ζαχαρώδη διαβήτη ή στεφανιαία νόσο που δεν μπορούν πια να πάρουν τα φάρμακά τους, απευθύνονται σ' εμάς και εμείς τους τα διαθέτουμε», επισημαίνει μία από τους παθολόγους που πρωτοστατούν στο εγχείρημα και οι οποίοι προτιμούν την ανωνυμία. «Με την εφαρμογή του νόμου Λοβέρδου, ειδικά τον τελευταίο χρόνο, διαπιστώνεται η κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας. Ετσι, σήμερα δεν είναι μόνο το περιθωριοποιημένο κομμάτι του κόσμου που δεν έχει πρόσβαση σε φάρμακα και νοσοκομεία, όπως συνέβαινε παλιά. Το βλέπουμε να συμβαίνει και σε ανθρώπους του κοντινού μας περιβάλλοντος».

Παρόλο που ανάλογες δράσεις αναπτύσσονται στο πλαίσιο κι άλλων πρωτοβουλιών, η ομάδα της Θεσσαλονίκης τονίζει με έμφαση ότι δεν αποτελούν ΜΚΟ αλλά «μια κινηματική πρωτοβουλία» και πως δεν κάνουν φιλανθρωπία αλλά αλληλεγγύη σε έναν αγώνα για το δικαίωμα των ασθενών σε δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Κατά το διάστημα που έστηναν το Κοινωνικό Ιατρείο, πλην του Εργατικού Κέντρου, αναζήτησαν υποστήριξη και στον Δήμο Θεσσαλονίκης και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Οπως εξηγεί η παθολόγος, ο μεν δήμος δεν γνώριζε καν πόσα ακίνητα διέθετε ώστε να εξετάσει την πιθανότητα να προσφέρει στέγαση στη δομή, το δε ΑΠΘ δεν ενεπλάκη αλλά φέρεται να προσανατολίζεται σε μια ανάλογη δράση για τους ανασφάλιστους φοιτητές. Οσο για τον Ιατρικό, τον Οδοντιατρικό και τον Φαρμακευτικό Σύλλογο της πόλης, εκτιμάται ότι αντιμετωπίζουν το εγχείρημα με «ανοχή», όχι δηλαδή ως κάτι ανταγωνιστικό αλλά και χωρίς να το υποστηρίζουν άμεσα.

Πηγή : Βαθύ Κόκκινο

Rage Against the Machine - Ghost of Tom Joad

2011-12-11T16:25:00.000+02:00

Σταματήστε τις εργασίες στον ΧΥΤΑ!

2011-12-09T18:46:00.002+02:00

Τα πάνω -κάτω στο καυτό θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων (και της ελπίδας ότι αυτή τη φορά θα επιλύαμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το πρόβλημα με τον πλέον κατάλληλο τρόπο...) φέρνει η έκθεση αυτοψίας του Κλιμακίου Ελέγχου Ποιότητας Περιβάλλοντος για τις εργασίες που γίνονται στον ΧΥΤΑ. Το Κλιμάκιο καλεί τον Σύνδεσμο Καθαριότητας να παύσει όποια παρέμβαση κάνει στο χώρο αφού, όπως τονίζει, κάτι τέτοιο ΔΕΝ προβλέπεται από την μελέτη που έχει κατατεθεί και εγκριθεί!

Σύμφωνα με την έκθεση αυτοψίας του Κλιμακίου που δόθηκε στην δημοσιότητα, οι εργασίες που γίνονται για την κατασκευή των δύο νέων κυττάρων ΔΕΝ προβλέπονται ρητά από τις σχετικές εγκρίσεις και αποτελούν ουσιαστικά επέκταση του αρχικού χώρου ταφής του ΧΥΤΑ, ενώ διαπιστώνονται μεν επιχωματώσεις ΟΧΙ όμως και εργασίες για την κατασκευή τοιχίου αντιστήριξης (.....)!

Επιπλέον, σύμφωνα πάντα με την έκθεση αυτοψίας που έγινε το πρωί της 25ης Οκτωβρίου 2011, η κάλυψη των απορριμμάτων με εδαφικό υλικό δεν είναι επαρκής καθώς στραγγίδια συνεχίζουν να "ξεφεύγουν" και ο ΧΥΤΑ παραμένει ακόμη να λειτουργεί ΧΩΡΙΣ άδεια λειτουργίας...

"Οι παραπάνω διαμορφώσεις των δύο κοιλοτήτων οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αποτελούν επέκταση του αρχικού χώρου ταφής του ΧΥΤΑ. Και πρέπει να διακοπούν άμεσα. Σημειώνεται βέβαια ότι οι εργασίες επέκτασης του ΧΥΤΑ δεν προβλέπονται και από τις διατάξεις του Π.Δ. της 1-12-1999 ίδρυσης του ΕΘΠΖ (ΦΕΚ 906 Δ), όπως αυτό έχει τροποιηθεί από 29/10/2003 Π.Δ" επισημαίνεται στην έκθεση αυτοψίας.

"Έχει γίνει διαπλάτυνση της εσωτερικής οδού προσπέλασης με επιχωμάτωση προς την πλευρά του ρέματος στο ύψος της περιοχής του προβλεπόμενου στη β ΑΕΠΟ τοιχίου αντιστήριξης του ΧΥΤΑ, αλλά εργασίες κατασκευής του τοιχίου αυτού δεν διαπιστώθηκε να εκτελούνται ή να έχουν γίνει.

"(....) Ο ΧΥΤΑ δεν έχει εναρμονιστεί ακόμα με το άρθρο 16 της ΚΥΑ 29407/3508/2002 Μέτρα και Όροι για την υγειονομική ταφή αποβλήτων, δεν έχει υποβληθεί το http://www.blogger.com/img/blank.gifπροβλεπόμενο σχέδιο διευθέτησης και δεν έχει άδεια λειτουργίας" .....

Το Κλιμάκιο καλεί τον Σύνδεσμο να σταματήσει άμεσα τις όποιες εργασίες γίνονται στο χώρο και να καταθέσει εγγράφως (ή και προφορικά) μέσα σε πέντε ημέρες τις θέσεις του αλλά ΚΑΙ την εγκεκριμένη μελέτη για το θέμα.

Αναμένονται τώρα με ενδιαφέρον οι τοποθετήσεις τόσο από τον Σύνδεσμο Καθαριότητας, όσο και από τον Δήμο Ζακύνθου.

Να θυμήσουμε ότι ο έλεγχος του Κλιμακίου προκλήθηκε μετά τις καταγγελίες επαγγελματιών του Καλαμακίου και του Βασιλικού, καθώς και του ΕΘΠΖ.....

ioniannews

Κροπότκιν: ένας «αναρχικός πρίγκιπας»

2011-12-09T18:05:00.003+02:00

Σαν σήμερα, στις 9 Δεκεμβρίου του 1842, γεννήθηκε ο Πιοτρ Κροπότκιν, από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του αναρχικού κινήματος.

Πατέρας του ο πρίγκιπας Αλεξέι Πέτροβιτς Κροπότκιν, αξιωματικός του στρατού του Τσάρου, και μητέρα του η Αικατερίνα Νικολάεβνα Σουλίμα, κόρη στρατηγού με φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή της, την οποία όμως ο Κροπότκιν θα χάσει σε νεαρή ηλικία. Ο θάνατός της θα την επηρεάσει καθώς ο πατέρας του θα ξαναπαντρευτεί μία αυταρχική γυναίκα και οι σχέσεις τους θα κλονιστούν. Ακολουθώντας την πορεία που ο πατέρας του χάραξε για κείνον, σε ηλικία 15 ετών θα βρεθεί στην επίλεκτη στρατιωτική σχολή, το Σώμα των Πριγκίπων.

Θα επιλέξει να μην υποταχτεί σε κάτι που δεν τον εκφράζει. Διαβάζει πολύ και επιδίδεται στην έκδοση μίας εφημερίδας. Αποφοιτώντας από τη σχολή θα ζητήσει να μετατεθεί σε σύνταγμα της Σιβηρίας. Τα πέντε χρόνια που θα παραμείνει εκεί αφιερώνεται σε γεωγραφικές έρευνες και μελέτες. Όταν θα του προταθεί η θέση του Γραμματέα της Γεωγραφικής Υπηρεσίας, θα αρνηθεί. Το ίδιο θα κάνει και αργότερα. Θα απαρνηθεί όσους τίτλους του προτάθηκαν θέλοντας να αφιερώσει τη ζωή του στον αγώνα για την κοινωνική δικαιοσύνη. Κι αυτό θα είναι η αρχή της αναρχικής πορείας του.

Προκειμένου να μελετήσει το εργατικό κίνημα θα ταξιδέψει στην Ευρώπη. Πρώτη του στάση η Ελβετία και η Πρώτη Διεθνής της οποίας θα γίνει μέλος. Επόμενο βήμα η μύηση στον σοσιαλισμό, μέσω βιβλίων απαγορευμένων στη Ρωσία και επαφών του με σοσιαλιστές ηγέτες. Μέσα από την αναζήτηση θα καταλήξει στη δική του επιλογή. Τον κόσμο του αναρχισμού. Θα οδηγηθεί πίσω στη Ρωσία όπου και θα γίνει ενεργό μέλος μίας επαναστατικής ομάδας, των Τσαϊκόφσκι (μεγαλοαστοί και αριστοκράτες νέοι που μάθαιναν ανάγνωση, γραφή και ιστορία στον αμόρφωτο πληθυσμό), αρχίζοντας παράλληλα να αναπτύσσει τις θεωρίες του. Το 1876 θα φυλακιστεί. Μετά από δύο χρόνια θα καταφέρει να αποδράσει και θα ζήσει στην Ευρώπη, ταξιδεύοντας μεταξύ Ελβετίας, Γαλλίας και Μ. Βρετανίας. Θα ζήσει 40 δημιουργικά χρόνια στα οποία θα γράψει τα σπουδαιότερα έργα του.

Ανάμεσα σε αυτά ο ύμνος του αναρχοκομμουνισμού «The Conquest of Bread» («Η κατάκτηση του ψωμιού»), «Mutual Aid» («Αλληλοβοήθεια»), «Memoirs of a Revolutionist» («Αναμνήσεις ενός επαναστάτη»), «Fields, Factories and Workshops» («Αγροί, εργοστάσια, εργαστήρια»). Στα έργα του είναι διάχυτος ο επηρεασμός του από την Παρισινή Κομούνα που αποτέλεσε ακρογωνιαίο λίθο της αναρχοκομουνιστικής θεωρίας του.

Στο «The Conquest of Bread» και το τρίτο κεφάλαιο «Αναρχοκομμουνισμός» ο Κροπότκιν γράφει:

«Κάθε κοινωνία που έχει καταργήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία θα αναγκαστεί, υποστηρίζουμε, να οργανωθεί στις γραμμές της Κομουνιστικής Αναρχίας. Η Αναρχία οδηγεί στον Κομουνισμό, και ο Κομουνισμός στην Αναρχία, που είναι και οι δυο τους εκφράσεις της κυρίαρχης τάσης στις σύγχρονες κοινωνίες, της αναζήτησης της ισότητας».

Ως αναρχοκομουνιστής δίνει μεγάλη έμφαση στη δύναμη της λαϊκής μάζας. «Οι κομουνιστικές οργανώσεις δεν μπορεί να αφεθούν να δημιουργηθούν από νομοθετικά σώματα που ονομάζονται κοινοβούλια, δημοτικά ή κοινοτικά συμβούλια. Πρέπει να είναι δουλειά όλων, μια φυσική ανάπτυξη, ένα παράγωγο της εποικοδομητικής μεγαλοφυΐας των μαζών».

Βαθιά αντικαπιταλιστής, τοποθετούσε την απαρχή της κοινωνικής επανάστασης, στην ύπαρξη μίας ευημερούσας εργατικής τάξης που θα είχε θετικά αποτελέσματα στην παραγωγή χωρίς την παρεμβολή καμίας μορφής εξουσίας. Στη θεωρία του αντικαθιστά την ατομική ιδιοκτησία με την ελεύθερη διάθεση όλων των αγαθών και υπηρεσιών, θεωρώντας το σύστημα της καπιταλιστικής παραγωγής εμπόδιο για την πρόοδο και στέκεται απέναντι στο κράτος που την υπηρετεί, απορρίπτοντας τον μηχανισμό της αγοράς και το μισθολογικό σύστημα. Την ίδια ώρα, δεν αποδέχεται τα συστήματα του κολεκτιβισμού.

«Κατά τη γνώμη μας οι κολεκτιβιστές υποπίπτουν σε ένα διπλό σφάλμα στα σχέδιά τους για την αναδόμηση της κοινωνίας. Ενώ κάνουν λόγο για την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος σκοπεύουν απ την άλλη να διατηρήσουν δύο θεσμούς που αποτελούν καθαυτή τη βάση του συστήματος αυτού και οι οποίοι είναι η Κυβέρνηση των Αντιπροσώπων και το Μισθολογικό Σύστημα» γράφει χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον Πιοτρ Κροπότκιν το οικονομικό σύστημα θα πρέπει να βασίζεται στην αρχή: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» δηλαδή κάθε τι που παράγεται πρέπει να διανέμεται και να ανταλλάσσεται με βάση τις επιταγές της κοινωνίας και τις ανάγκες του καθενός.

Ο Κροπότκιν μετά τη σαραντάχρονη αναζήτηση του θα επιστρέψει στη Ρωσία τον Ιούνιο του 1917, στα 75 χρόνια. Θα γίνει δεκτός με ενθουσιασμό από 60.000 Ρώσους και την προσωρινή επαναστατική Κυβέρνηση του Αλεξάντερ Κερένσκι. Και πάλι δεν θα συμβιβαστεί. Όταν θα του προταθεί η θέση του Υπουργού Παιδείας θα αρνηθεί. Παρότι η στάση του απέναντι στου Μπολσεβίκους υπήρξε κριτική – κάτι που καταμαρτυρούν οι επιστολές του προς τον Λένιν – θα επικεντρώσει τη δράση του εναντίον της αντεπανάστασης και των ξένων στρατών που στάλθηκαν στη Ρωσία.

Δεν άντεξε όμως πολύ. Η χρόνια βρογχίτιδα από την οποία υπέφερε τον γονάτισε καθώς ένα κρυολόγημα θα εξελιχθεί σε πνευμονία. 8 Φεβρουαρίου 1921 πριν προλάβει να τελειώσει το τελευταίο του έργο «Ethics» ο θεωρητικός του αναρχοκομμουνισμού θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο Ντμίτροβ.

Η κηδεία του έγινε στο κοιμητήριο Νοβοντεβίτσι της Μόσχας παρουσία δεκάδων χιλιάδων αναρχικών και μετατράπηκε σε πορεία διαμαρτυρίας κατά των Μπολσεβίκων με την ανοχή του Λένιν που φοβήθηκε γενικευμένα επεισόδια σε περίπτωση απαγόρευσης ή επέμβασης. Η κηδεία του ήταν η τελευταία μαζική συγκέντρωση αναρχικών στη Ρωσία.

Πηγή:http://tvxs.gr/news/σαν-σήμερα/κροπότκιν-ένας-«αναρχικός-πρίγκιπας»

Στην Χαλυβουργική δεν λυγίζουν

2011-12-08T17:47:00.003+02:00

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙ’ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ….

Από τις 31 Οκτώβρη οι 400 εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο βρίσκονται σε απεργία διαρκείας αντιδρώντας στην προσπάθεια της εργοδοσίας να τους επιβάλει 5ώρη εργασία και αντίστοιχη μείωση των αποδοχών τους κατά 40%, καθώς και στις 50 εκδικητικές απολύσεις στις οποίες προχώρησε η εργοδοσία την 1η Νοεμβρίου., απαιτώντας την απόσυρση των απολύσεων και τις εκ’ περιτροπής εργασία που προσπαθούν να τους επιβάλουν τα αφεντικά.

… Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Πηγή:http://antisomata.wordpress.com/2011/12/04/στην-χαλυβουργική-δεν-λυγίζουν/

Ganja Rocks - Χαμήλωσε το πιστόλι

2011-12-06T12:15:00.000+02:00

Χωρική ανάλυση της εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008

2011-12-05T18:29:00.003+02:00

Η παρακάτω μπροσούρα εκδόθηκε απο τη Βάσω και το Χάρη στη Θεσσαλονίκη
το Δεκέμβριο του 2010. Με τίτλο "Αθήνα Ανοχύρωτη Πόλη" το εν λόγω
εγχείρημα είναι των εκδόσεων για τους χωρικούς ανταγωνισμούς URBAN
ANARCHY και δεν αποτελεί ενα ακόμα χρονογράφημα της εξέγερσης.
Επιχειρεί μια περιπλάνηση στην αθηναϊκή μητρόπολη πριν και κατά τη
διάρκεια της εξέγερσης του 2008, επιδιώκοντας να φωτίσει εκείνες τις
πλευρές που πυροδότησαν τις δεκεμβριανές συγκρούσεις. Αντιμετωπίζει
τον χώρο ως παράγωγο ανθρώπινων σχέσεων και τις πόλεις ως χώρους
συνύπαρξης που μπορούν να λειτουργήσουν ως πεδία αντίστασης και
διεκδίκησης της καθημερινής ζωής. Μέσα από μια περιήγηση στα ιδιαίτερα
πολεοδομικά χαρακτηριστικά της Αθήνας παρουσιάζει τη χωρική εξάπλωση
των συγκρούσεων ερευνώντας τη σχέση του αστικού χώρου με τα συμβάντα
των ημερών και τις μετέπειτα παρακαταθήκες τους στον ιστό της πόλης.
Στην πραγματικότητα, αυτό που ανέδειξε ο Δεκέμβρης του 2008 είναι πως
όπου υπάρχει καταπίεση θα υπάρχει και αντίσταση, όπου υπάρχει βία θα
υπάρχει και αντιβία, όπου υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχει αγώνας για ζωή
και τότε ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία.

http://parallhlografos.wordpress.com/2011/12/04/%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%be%ce%ad%ce%b3%ce%b5%cf%81%cf%83%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b5%ce%ba%ce%ad/

Πηγή:http://parallhlografos.wordpress.com

ΚΑΜΙΑ ΖΩΗ ΔΕ ΣΒΗΝΕΤΑΙ ΜΕ BLANCO

2011-12-02T16:38:00.001+02:00

Το Σάββατο 26/11 το πρωί περίπου 50-60 σύντροφοι και συντρόφισσες πραγματοποίησαν 4ωρο αποκλεισμό στο κατάστημα blanco στην οδό Αγ. Νικολάου. Το συγκεκριμένο μαγαζί μαζί με τους μπάτσους είναι υπεύθυνο για τo θάνατο 32χρονης γυναίκας στα κρατητήρια της Ασφάλειας Πατρών, καθώς αυτή συνελήφθη ύστερα από καταγγελία του μαγαζιού ότι έκλεψε 3 μπλουζάκια.

Η κίνηση επιδίωξε να καταδείξει στα μάτια της τοπικής κοινωνίας την πολύ καλά ενορχηστρωμένη omerta που υπάρχει ανάμεσα σε καταστηματάρχες, αστυνομία και τοπικά ΜΜΕ ώστε να μη θίγονται τα κοινά τους συμφέροντα όταν συμβαίνουν τέτοιου είδους περιστατικά.

Ο αποκλεισμός κράτησε από τις 10 το πρωί ως τις 2 το μεσημέρι, μοιράστηκαν χιλιάδες κείμενα τα οποία ο κόσμος έπαιρνε ανταποκρινόμενος θετικά, πετάχτηκαν πάρα πολλά τρικάκια εντός και εκτός μαγαζιού, στήθηκε μικροφωνική και φωνάχτηκαν συνθήματα, ανάμεσα στα οποία και τα εξής:

‘‘3μπλουζάκια κοστίζουν μια ζωή

αυτή είναι των αφεντικών η αριθμητική’’

‘‘άρπαζε να φας κλέψε αν δεν έχεις

μην πληρώνεις τίποτα και ντροπές μην έχεις’’

‘‘είτε είναι το blanco είτε είναι το zara

τ’αφεντικά δε δίνουνε για μας ούτε δεκάρα’’

Ακολουθεί το κείμενο που μοιραζόταν από τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά ‘‘ο εργαλειοφόρος’’

ΚΑΜΙΑ ΖΩΗ ΔΕ ΣΒΗΝΕΤΑΙ ΜΕ BLANCO

Την περασμένη εβδομάδα μια τοπική είδηση πέρασε αθόρυβα απο την οθόνη του κατακλυσμένου από την επικαιρότητα τηλεθεατή. Μιλάμε για τον θάνατο μιας 32αχρονης μητέρας νεογέννητου παιδιού, που προσπάθησε να αυτοκτονήσει σε κάποιο κελί των κρατητηρίων του αστυνομικού τμήματος Πάτρας, ξεψυχώντας κάποια ώρα αργότερα. Η κοπέλα είχε καταλήξει εκεί μετά από καταγγελία του καταστήματος Blanco ότι έκλεψε τρείς μπλούζες.

Διαβάζοντας την είδηση όπως γράφτηκε στο διαδίκτυο και τις τοπικές εφημερίδες γρήγορα συνειδητοποιούμε ότι η ταυτότητα του καταγγέλλοντος και το μαγαζί στο οποίο έγινε το περιστατικό σκόπιμα αποκρύπτονται από τα ΜΜΕ. Έμπειροι σε νομικά θέματα ή δικηγόροι δεν είμαστε ώστε να γνωρίζουμε τα υποτιθέμενα νομικά πλαίσια που καθορίζουν το τι δημοσιοποιείται και τι όχι, βλέπουμε όμως τα προφανή. Ποιοί είναι δηλαδή αυτοί που δεν τους συμφέρει να βγουν τα στοιχεία τους παραέξω και τηρώντας έναν όρκο σιωπής, ο μεν έμπορος δεν θίγει τις πωλήσεις του, ο δε αστυνόμος αποσιωπά το θέμα, ότι δηλαδή κάποιος άνθρωπος πέθανε στην βάρδιά του. Την ίδια στιγμή, τα ΜΜΕ συμμετέχουν στην ενορχηστρωμένη αυτή omerta, αποκρύπτοντας ή δημοσιοποιώντας ταυτότητες και γεγονότα ανάλογα με το τι βολεύει τα ίδια και το σύστημα που υπηρετούν.

Τέτοιοι “όρκοι σιωπής” είναι μόνιμος κανόνας σε περιπτώσεις όπως αυτή, που ένα “δυσάρεστο περιστατικό” απειλεί να την κανονικότητα μιας κοινωνίας που καταναλώνει – για να μην μιλήσουμε για τους κύριους αστυνομικούς που το πολύ πολύ να υποστούν κάποια δυσμενή μετάθεση για λίγους μήνες μέχρι να ξεχαστεί το θέμα. Φυσικά, ο καταστηματάρχης επέλεξε να καλέσει τους μπάτσους για να χειριστούν ένα τόσο ασήμαντο θέμα όπως η κλοπή μερικών ρούχων (που σε τελική ανάλυση αποτελούν είδος πρώτης ανάγκης) και είναι απόλυτα συνυπεύθυνος με το μπάτσο που κλειδώνει ένα συνάνθρωπό του σε ένα κελί. Βεβαίως από τον τελευταίο δεν θα περιμέναμε τίποτα καλύτερο καθώς αποτελεί το έμμισθο τσιράκι του αστικού συμφέροντος. Επίσης δεν είναι λίγες οι φορές που σεκιουριτάδες σε κεντρικά καταστήματα, διασύρουν κόσμο, βιαιοπραγούν ή φωνάζουν την αστυνομία να αναλάβει. “Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή” λέει ο λαός αλλά όταν πληρώνεσαι για να “κόβεις φάτσες” σε κάποια είσοδο, να τραμπουκίζεις και να προστατεύεις τα συμφέροντα κάποιου σίγουρα πιο πλούσιου από εσένα, μάλλον οφείλεις να ντρέπεσαι. Αυτό που ξαφνιάζει, όμως, είναι η συμπεριφορά ορισμένων εργαζομένων ή και πελατών ακόμα των καταστημάτων, οι οποίοι πολλές φορές αναλαμβάνουν οι ίδιοι το ρόλο του σεκιουριτά προστατεύοντας έτσι τα συμφέροντα των αφεντικών. Αυτή η συμπεριφορά είναι απαράδεκτη, και από την πλευρά των απλών εργαζόμενων τουλάχιστον, φανερώνει την έλλειψη ταξικής αλληλεγγύης και την μερική ή ολική απουσία ταξικής συνείδησης.

Η ένδυση, η τροφή, το νερό, ακόμα και το ρεύμα, αγαθά που εμείς οι ίδιοι παράγουμε και είναι απαραίτητα για την επιβίωσή μας, έχουν περάσει στα χέρια της κυριαρχίας, η οποία και διαχειρίζεται τον πλούτο αυτό. Η ύπαρξη της αστυνομίας και τα ηθικολογήματα περί κλεψιάς, οχυρώνουν τις σχέσεις ανάγκης και εξαναγκασμού. Η απαλλοτρίωση των βασικών αγαθών, είναι μια πράξη δίκαιη αλλά και αναγκαία, μιας και η παραγωγή τους και πολύ περισσότερο η απόλαυσή τους πρέπει να είναι ελεύθερη. Όσο αυτή η σχέση παραμένει άνιση, πρέπει εμείς οι ίδιοι να παίρνουμε πίσω ότι μας ανήκει και ότι μας είναι αναγκαίο, προκειμένου να ζήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Οι αγορές, μέσα από μια life style τακτική, πλουτίζουν σε βάρος των εργαζομένων αλλά και των καταναλωτών. Επιβάλουν ανάγκες και τρόπους ζωής, περιθωριοποιώντας την ίδια τη ζωή. Καφετέριες, club, μαγαζιά με ρούχα και αυτοκίνητα υπόσχονται ηρεμία και καταξίωση, όταν την ίδια στιγμή σε αυτούς τους χώρους, οι συνθήκες εργασίας είναι τις περισσότερες φορές απάνθρωπες. Εμείς καλούμαστε να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες και τις ανάγκες μας και να τις απελευθερώσουμε από τα χέρια εκείνων που το κέρδος είναι το μοναδικό τους κριτήριο.

ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΜΠΑΤΣΟΥΣ, ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΚΑΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

εργαλειοφόρος| συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά

Πηγή:http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1358324

Tryo - L'hymne de nos campagnes

2011-11-22T13:01:00.000+02:00

Η Ευρώπη και οι τραπεζίτες

2011-11-21T00:09:00.001+02:00

Η Ευρώπη και οι τραπεζίτες - Τα όρια της δημοκρατίας στο σχέδιο-Ευρώπη

Του José Antonio Gutiérrez D.

Το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια βαθιά οικονομική κρίση και μια μικρή δυσαρέσκεια μεταξύ των ανθρώπων στις δημοκρατίες της Ευρώπης ώστε να εγκαταλειφθεί το φιλελεύθερο προσωπείο τους και να καταδείξουν αυτό που πραγματικά είναι: μια δικτατορία του μεγάλου κεφαλαίου. Δεν έχει σημασία τι πιστεύουν οι πολίτες, το πραξικόπημα στην Ελλάδα, ο διορισμός των τεχνοκρατών στην κυβέρνηση της Ιταλίας και η τηλεκατευθυνόμενη από τις Βρυξέλλες κυβέρνηση της Ιρλανδίας, όλα αυτά είναι η καλύτερη απόδειξη του γεγονότος ότι ακόμη και στην Ευρώπη δεν διστάζουν να βάλουν στην άκρη το δημοκρατικό τους φορμαλισμό όταν τα συμφέροντα του 1% βρίσκονται σε κίνδυνο. Και ενώ η γενική δυσαρέσκεια και οι λαϊκές κινητοποίησεις μεγαλώνουν, τι θα συμβεί στη συνέχεια;

Όταν οι αραβικοί λαοί άρχισαν να ξεσηκώνονται στις αρχές του χρόνου, οι ευρωπαϊκές χώρες άρχισαν γρήγορα να αποστασιοποιούνται από τους δικτάτορες εκείνους, τους οποίους, βέβαια, είχαν βοηθήσει για κάποιο χρονικό διάστημα, ούτως ώστε να υιοθετήσουν τα αιτήματα για αλλαγή που οι άνθρωποι που είχαν κατεβεί στους δρόμους υιοθετούσαν. Με τον τρόπο αυτό, προσπάθησαν να ηρεμήσουν τις κραυγές των τοπικών κοινωνιών για κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές και να τις αντικαταστήσουν με τις καλλυντικού τύπου δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, λες και οι αγώνες των λαών αυτών δεν γίνονταν για το δικαίωμα στο ψωμί, αλλά για το δικαίωμα πρόσβασης στις κάλπες. Υπήρχαν κάποιοι που κατηγόρησαν τους Ευρωπαίους και τα μεγάλα αδέλφια τους στην Ουάσιγκτον, για υποκρισία: ενώ είχαν «φρικάρει» για την καταστολή στη Συρία, στήριζαν ανοιχτά το καθεστώς στο Μπαχρέιν και την Υεμένη. Ενώ ανέμιζαν το φόβητρο του ριζοσπαστικού ισλαμισμού στην Υεμένη, υποστήριζαν ανοιχτά ένα καθεστώς θιασωτών του ιερού πολέμου (τζιχάντ) που θέλει να επιβάλει τον νόμο της σαρία στη Λιβύη. Ενώ ζητούσαν την παραίτηση του Άσαντ, έκλειναν το ένα μάτι στις μεσαιωνικές μοναρχίες των Εμιράτων, της Ιορδανίας, του Μαρόκου και της Σαουδικής Αραβίας. Δεν αποτελεί καμία έκπληξη το ότι οι ιμπεριαλιστές (και οι ΗΠΑ και η ΕυρωπαΪκή Ένωση είναι ιμπεριαλιστές με την κλασσική έννοια του όρου) ποτέ δεν κινούνται, εκτός αν υπάρχει κάποιος στόχος που να ταιριάζει με τα δικά τους υλικά και γεωπολιτικά συμφέροντα. Υποκριτές μπορεί να είναι, αλλά η υποκρισία τους είναι αναμενόμενη.

Άλλοι καταγγέλλουν, επίσης, την υποκρισία από την πλευρά των Ευρωπαίων όταν μιλούν για «δημοκρατία», κάνοντας ακατάσχετη κατάχρηση της έννοιας αυτής και παραμορφώνοντάς την κατά βούληση, όταν αυτό που έκαναν ήταν να διοχετεύσουν προσεκτικά τη διαδικασία της αλλαγής στις αραβικές χώρες με έναν τυπικά επάισχυντο τρόπο ("άλλαξε τα πάντα προκειμένου να μην αλλάξει τίποτα"), έτσι ώστε δεν θα υπήρχαν ξεκάθαρες δικτατορίες, αλλά επιτηρούμενες "δημοκρατίες", με το στρατό ως τον τελικό εγγυητή των αυτοκρατορικών συμφερόντων. Άλλωστε, η μόνη ελευθερία που ξέρουν πώς να υπερασπιστούν είναι η ελευθερία της αγοράς. [1]

Αλλά υπήρξαν και άλλοι πάλι που μας διόρθωναν, λέγοντας ότι οι ευρωπαϊκές χώρες δεν ήταν υποκριτές, αλλά απλώς αντιφατικές: δηλαδή, ότι δεν ήταν το ζήτημα ότι δεν ήταν «δημοκρατική» από μόνες τους, ήταν ότι είχαν μια πολιτική για το εσωτερικό και μια άλλη για το εξωτερικό. Η εξωτερική πολιτική καθοριζόταν, φυσικά, από τα αργυρώνητα συμφέροντά τους, λαμβάνοντας υπόψη ότι η εσωτερική πολιτική υποτίθεται ότι βασιζόταν σε καλά ριζωμένες δημοκρατικές αξίες.

Χρειάστηκε μόνο η είσοδος στο προσκήνιο μέσα από την Puerta del Sol των "indignados" (“αγανακτισμένων”) σε όλη τη δόξα και το μεγαλείο τους, για να επιπλεύσει ο μύθος μιας δημοκρατικής Ευρώπης. Η Δυτική Δημοκρατίας, όπως μερικοί την αποκαλούν, λειτουργεί εφόσον κανείς δεν διαμαρτύρεται. Όπως έχει τόσο πειστικά αποδείξει ο Νόαμ Τσόμσκι, στις προηγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες ο πραγματικός μηχανισμός ελέγχου δεν είναι τόσο πολύ τα κλομπ της αστυνομίας, όσο η δημιουργία της αναγκαστικής συναίνεσης μέσω ασφυκτικών μορφών προπαγάνδας. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι αποφασίζουν να κινηθούν έξω από τα στενά όρια των δημοκρατικών ελευθεριών από αυτή τη μικρή ελίτ που κυβερνά, η ευρωπαϊκή δημοκρατία δείχνει τα δόντια της και φυλακίζει, κτυπά (κανείς δεν τολμά να μιλήσει για βασανιστήρια, αλλά συμβαίνει και αυτό) και σκοτώνει. Αυτό συνέβη στη Γένοβα πριν από δέκα χρόνια και αυτό έχει συμβεί πολλές φορές στην Ελλάδα, αλλά οι αναμνήσεις των Ευρωπαίων πολιτών είναι εύθραυστο πράγμα...

Το πραξικόπημα των τραπεζιτών στην Ελλάδα
Την περασμένη εβδομάδα γίναμε μάρτυρες ενός πραγματικού πραξικοπήματος στην Ελλάδα. Όταν ο «σοσιαλδημοκράτης» Γιώργος Παπανδρέου, πήρε την τρελή πρωτοβουλία να καλέσει σε δημοψήφισμα για να αποφασίσει αν η Ελλάδα θα συνεχίσει να παραμένει μέρος της ζώνης του ευρώ, τού ασκήθηκαν αμέσως πιέσεις να παραιτηθεί. Η πίεση, φυσικά, δεν προήλθε από τον ελληνικό λαό, αλλά από τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί η Ε.Ε. τάχθηκε εναντίον ενός δημοψηφίσματος; Τι μπορεί να είναι πιο δημοκρατικό από ένα δημοψήφισμα, όπου οι άνθρωποι καλούνται να έχουν άμεσο λόγο σχετικά με την πολιτική που αφορούν άμεσα τόσο τους ίδιους όσο και τις επόμενες τουλάχιστον τρεις γενιές;

Η γνώμη της Ε.Ε. σχετικά με τα δημοψηφίσματα είναι πολύ καλά γνωστή σε κάποιον που ζει στην Ιρλανδία, όπου οι άνθρωποι δύο φορές καταψήφισαν ισάριθμες ευρωπαϊκές συνθήκες (αυτή της Νίκαιας το 2002 και την άλλη της Λισαβόνας το 2008) και σε κάθε περίπτωση οι Ιρλανδοί αναγκάστηκαν από τις Βρυξέλλες να ψηφίσουν και πάλι, αφού απειλήθηκαν με όλα τα είδη των ολέθριων συνεπειών που συνεπάγονται την απομάκρυνση από την Ε.Ε., μέχρι την αποβολή από το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.

Στην Ελλάδα, ήξεραν ότι θα έχαναν το δημοψήφισμα και έτσι αυτό ματαιώθηκε με τον πιο αντιδημοκρατικό τρόπο, δείχνοντας πώς μπορεί να αναγκαστεί ένας ολόκληρος λαός να συνεχίσει να είναι μέρος μιας εμπορικής ζώνης που τον αιμορραγεί μέχρι θανάτου με το παράνομο, ληστρικό χρέος. Απαλλάχτηκαν από τον σοσιαλδημοκράτη Παπανδρέου και τον αντικατέστησαν, χωρίς εκλογές, με έναν διορισμένο Λουκά Παπαδήμο, πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας μέχρι το 2002, μετά αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και, τέλος, οικονομικό σύμβουλο του Παπανδρέου. Αυτός ο άνθρωπος ήταν υπεύθυνος για τη μετάβαση από τη δραχμή στο ευρώ, και είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανεύθυνη χορήγηση δανείων προς τις ελληνικές τράπεζες και, τέλος, αυτός ο οποίος προώθησε προσωπικά την αποτυχημένη οικονομική πολιτική μιας κυβέρνησης που μετέτρεψε μια ολόκληρη χώρα σε ερείπια. Με άλλα λόγια, μιλάμε για τα πρόσωπα τα οποία είναι τα πλέον υπεύθυνα από οποιοδήποτε άλλον, για το χάος στο οποίο βρίσκονται οι Έλληνες σήμερα. Αλλά οι τραπεζίτες έχουν ήδη μιλήσει: δεν θα δεχτούν καμία υποψία «λαϊκισμού» (τη λέξη που χρησιμοποιείται όταν η "δημοκρατία" φέρνει αποτελέσματα που δεν επιθυμεί το κεφάλαιο ) και στις δύσκολες στιγμές κατά τις οποίες απαιτείται ένα ισχυρό χέρι τόσο για τον έλεγχο των οικονομικών όσο και για τον έλεγχο των δρόμων, ένα δυνατό χέρι που να καταστείλει τους φτωχούς, αλλά και ένα γενναιόδωρο χέρι για τους φτωχούς κερδοσκόπους... τους τραπεζίτες στην εξουσία!

Τεχνοκράτες και ψεύτες στην εξουσία
Εν τω μεταξύ, οι Ιταλοί έχουν πολλούς καλούς λόγους για να γιορτάσουν την πτώση του αξιολύπητου, παρακμιακού Μπερλουσκόνι, ο οποίος μεταμόρφωσε την πρωθυπουργία του σε τίποτα λιγότερο από ένα reality show, με λίγο επιπλέον μπαχαρικό από σέξι showgirls, σεξουαλική επαφή με ανήλικα κορίτσια και πάρτι "Bunga Bunga», όλα στην υπηρεσία τη κάλυψης των δεσμών του με τη μαφία και την ανεξέλεγκτη διαφθορά σε όλη τη χώρα. Αλλά έχουν λιγότερους λόγους να γιορτάσουν για το νέο τους πρωθυπουργό τον Mario Monti. Η ιστορία του είναι παρόμοια με αυτή του Παπαδήμου: ήταν Ευρωπαίος Επίτροπος, σύμβουλος τόσο της Goldman Sachs, των ασυνήθιστων αυτών κερδοσκόπων, και της περίφημης πολυεθνικής Coca Cola, ενώ είναι κοντά στον σημερινό πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), Mario Draghi. Μπορούμε, βέβαια, να μαντέψουμε τα συμφέροντα ποιων θα πρέπει να υπηρετεί, αν και ίσως πιο αποτελεσματικά απ’ ό,τι ο διεφθαρμένος κλόουν που μόλις εγκατέλειψε την πρωθυπουργία.

Στην Ιρλανδία, επίσης, η κυβέρνηση έπεσε στο τέλος του περασμένου χρόνου και στις αυτοσχέδιες εκλογές που διεξήχθησαν τον Φεβρουάριο, εξελέγη ένας εκ πρώτης όψεως σχιζοφρενής συνασπισμός: Το Εργατικό Κόμμα (που στην Ιρλανδία κινείται στα δεξιά του Τόνι Μπλερ) και το Fine Gael, ένα δεξιό εθνικιστικό κόμμα που κάποτε φλέρταρε ακόμα και με το ναζισμό, ενώ είχε στείλει και άνδρες να αγωνιστούν στο πλευρό του Φράνκο. Σχημάτισαν κυβέρνηση με την υπόσχεση να κάνουν όλα τα συνηθισμένα υπέροχα πράγματα που είχαν υποσχεθεί κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Υποσχέθηκαν ότι θα επανεξετάσουν συμφωνίες της απερχόμενης κυβέρνησης με την ΕΚΤ και να επαναδιαπραγματευτούν το σχέδιο διάσωσης. Επίσης ορκίστηκαν ότι δεν θα φορτώσουν το βάρος του χρέους στις πλάτες των φτωχότερων τμημάτων της κοινωνίας. Βέβαια, στην πραγματικότητα, ψεύδονταν, όπως συνηθίζεται κατά τη διάρκεια των προεκλογικών εκστρατειών. Όχι μόνο έχουν επιδεινώσει τους όρους του πακέτου διάσωσης που συμφωνήθηκε από την προηγούμενη διεφθαρμένη κυβέρνηση, αλλά έχουν ανακοινώσει περαιτέρω περικοπές στον προσεχή προϋπολογισμό που θα πλήξουν τους φτωχούς και τους εργαζόμενους, ενώ οι τραπεζίτες που δημιούργησαν το χάος εξακολουθούν να λαμβάνουν τα μπόνους εκατομμυρίων επειδή -σύμφωνα με το Εργατικό Κόμμα- αυτά τα μπόνους είχαν συμφωνηθεί πριν από την κρίση που ξεκίνησε!

Οι κυβερνήσεις θα εγγυηθούν ότι αυτό το παράνομο χρέος θα συνεχίσει να πληρώνεται, ότι θα πάρουν και το τελευταίο σεντ από εμάς πριν οι χώρες αυτές δηλώσουν ότι βρίσκονται εντέλει σε πτώχευση. Δεν υπάρχει άλλη λογική σε αυτά τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής και περικοπών των κοινωνικών δαπανών που στραγγαλίζει τις εσωτερικές αγορές και καθυστερεί την προώθηση των δαπανών. Καίγονται τώρα να αρπάξουν ό,τι μπορούν τώρα πριν καεί ολόκληρο το σπίτι.

Οι κυβερνήσεις πέφτουν ... αλλά πού είναι η εναλλακτική λύση;

Η τραγωδία στην Ευρώπη συνίσταται στο ότι οι κυβερνήσεις πέφτουν, αλλά δεν υπάρχει διέξοδος από την κρίση που να προκύπτει από τις λαϊκές κινητοποιήσεις, εν μέρει επειδή το ίδιο το λαϊκό κίνημα βρίσκεται σε κρίση μετά από δεκαετίες κοινωνικών συμφώνων, αδράνειας και ειρήνευσης, κάτι που οφείλεται σε μια αρκετά συστηματοποιημένη ιδεολογική διείσδυση των ψευδαισθήσεων των τραπεζιτών σε κάθε στρώμα της κοινωνίας. Υπάρχουν οι αγώνες στην Ελλάδα, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν πετύχει αρκετά. Υπάρχουν οι "indignados" στην Ισπανία, αλλά η εργατική τάξη εκεί μόλις αρχίζει να ξυπνάει. Στην Ιταλία και την Ιρλανδία οι διαμαρτυρίες είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Στην Ιρλανδία, οποιαδήποτε μαζική κινητοποίηση περιορίζεται τα Σαββατοκύριακα (έτσι ώστε να μην «ζημιώνεται» η οικονομία), και όσο πιο μακριά γίνεται από τα κυβερνητικά κτίρια, μιας και οι τραπεζίτες λαμβάνουν υπόψη τους την κοινωνική τους ευθύνη.
Μόλις οι μαζικές κινητοποιήσεις αρχίσουν να αμφισβητούν το καθεστώς τι θα συμβεί σε αυτή την (κοινωνική) δημοκρατική Ευρώπη, την τόσο περήφανη για τις πολιτικές ελευθερίες της; Έχουμε ήδη μια ιδέα με την εμπειρία των Βάσκων και της Βόρειας Ιρλανδίας, πράγμα που αποδεικνύει ότι όταν η δημοκρατία δεν λειτουργεί, καταφεύγουν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, κάτι που είναι βασικό μέρος της καπιταλιστικής δημοκρατίας, όπως η ψευδαίσθηση των εκλογών. Μην ξεχνάμε ότι τον Μάρτη του 2009, το χρόνο αυτό που αποδείχθηκε αποτυχία για τη γενική απεργία στην Ιρλανδία, ο Michael O'Leary, διευθύνων σύμβουλος της Ryanair, ζήτησε από την κυβέρνηση να στρατιωτικοποιήσει τα αεροδρόμια της χώρας, προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε συνδικαλιστική δράση.
Δεν έχει υπάρξει ακόμα και το παραμικρό ίχνος μιας επανάστασης στην Ελλάδα, ενώ έχει ήδη πραγματοποιηθεί ένα πραξικόπημα - που δεν είναι στρατιωτικό, είναι η αλήθεια, αλλά, ωστόσο, είναι ένα πραξικόπημα με μια δύναμη που είναι μεγαλύτερη από αυτή των όπλων: την ισχύ του ευρώ. Αυτό θα πρέπει να αποτελεί μια αρκετά επαρκή απόδειξη σε όλους εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν σε όλο αυτό το φάσμα των φιλελεύθερων αξιών, των ριζωμένων στην ευρωπαϊκή κοινωνία, ότι αυτά τα πράγματα μπορούν να συμβούν και εδώ. Σε τελική ανάλυση, ο καπιταλισμός βασίζεται στην ωμή βία και η δημοκρατία του είναι απλώς τυπική, κάτι σαν καλλυντικό. Οι "indignados" στα στρατόπεδά τους σε όλη την Ευρώπη έχουν δίκιο να απαιτούν πραγματική δημοκρατία, και ο καθένας μπορεί να δει ότι οι αποφάσεις που αφορούν όλους μας λαμβάνονται στις Βρυξέλλες και την ΕΚΤ.
Δεν θα πρέπει, φυσικά, να ξεχνάμε ποτέ ότι δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία στην πολιτική, εκτός αν υπάρχει δημοκρατία στην οικονομία. Όσο η οικονομία (δηλαδή, η οργάνωση των μέσων για την εξασφάλιση της διαβίωσης των ανθρώπων) βρίσκεται στα χέρια μιας μειοψηφίας, θα είναι στην υπηρεσία μιας μειοψηφίας. Και αυτή η μειοψηφία θα έχει ισχύ έναντι των άλλων, χωρίς να χρειάζεται να ανησυχεί αν κυβερνά μέσω δημοψηφισμάτων ή τεχνοκρατών. Αυτό είναι το βασικό όριο της δημοκρατίας, της ιερής ατομικής ιδιοκτησίας, και αυτό θα πρέπει να είναι το πρώτο στοιχείο που κάθε πραγματικά εναλλακτικό σχέδιο πρέπει να σκεφτεί, εάν θέλει να πολεμήσει και ξεπεράσει την κρίση.
José Antonio Gutiérrez D.

15 Νοέμβρη 2011

* Το άρθρο αυτό γράφτηκε αποκλειστικά για το http://www.anarkismo.net Αγγλική μετάφραση Γραφείο Διεθνών Σχέσεων της ιταλικής αναρχοκομμουνιστικής FdCA. Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 18 Νοέμβρη 2011.
[1] Για τις επιτηρούμενες δημοκρατίες που δημιουργούνται υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ σε χώρες οι δικτάτορες των οποίων έχουν ανατραπεί, δείτε τα άρθρα που έγραψα πριν από μερικούς μήνες στο http://www.anarkismo.net/article/19017 και στο http://www.anarkismo.net/article/19142
Δημοσιεύεται και στο http://ngnm.vrahokipos.net

http://ngnm.vrahokipos.net http://www.anarkismo.net

Προς την εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό.

2011-11-16T22:32:00.000+02:00

Προς την εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό.

Συνάδελφοι, ακούστε τη φωνή των χαλυβουργών.

Εμείς οι 400 εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας απεργούμε σαν μια γροθιά για 16η μέρα και συνεχίζουμε. Πίσω δεν κάνουμε, διαλέξαμε το δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας, υπερασπίζουμε το ψωμί και το μέλλον των παιδιών μας.

Δεν γυρνάμε για δουλειά μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Απαιτούμε να επιστρέψουν στη δουλειά οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας. Ο αγώνας μας αφορά όλους τους εργαζόμενους.

Η εργοδοσία της Ελληνικής Χαλυβουργίας λειτουργεί σαν λαγός των βιομηχάνων.

Είναι η πρώτη βιομηχανία στην Αττική που, με εκβιασμό τις θέσεις εργασίας, επιχειρεί να εφαρμόσει το 5ωρο, ελαστικές σχέσεις εργασίας, το ωρομίσθιο, απλήρωτες υπερωρίες, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Οι απολύσεις έγιναν για τρομοκρατία, επειδή ομόφωνα η Γενική μας Συνέλευση απέρριψε την απαίτηση της εργοδοσίας να δουλεύουμε 5ωρο με 40% μείωση των αποδοχών.

Η παραγωγή με τη σκληρή δουλειά μας, τα καθημερινά εργατικά ατυχήματα, με νεκρό συνάδελφό μας πέρυσι, από 196.000 τόνους έφτασε στους 266.000 τόνους.

Τα κέρδη του Βιομήχανου Μάνεση είναι αμύθητα, ο οποίος συνεχίζει να εκβιάζει ότι, αν δεν δεχτούμε να δουλέψουμε σκλάβοι, θα απολύσει 180 ακόμη εργαζόμενους.

Οι χαλυβουργοί τού δώσαμε την απάντηση που πρέπει. Νικήσαμε το φόβο, τους εκβιασμούς, την απειλή της πείνας. Κατεβήκαμε σε απεργία.

Είμαστε ήδη νικητές!

Είμαστε όρθιοι, είμαστε ήδη νικητές, δεν μπορεί κανείς να μας λυγίσει. Οι βιομήχανοι στα γύρω εργοστάσια περίμεναν να έχουμε κουραστεί, να έχουμε πάει για δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι, να έχουμε υπογράψει 5ωρο. Ο βιομήχανος Μάνεσης ομολόγησε ότι δεν περίμενε τέτοιο αγώνα! Αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουν αστείρευτη δύναμη. 16 μέρες όλο το 24ωρο με βάρδιες περιφρουρούμε την απεργία μας. Ενιωσαν τη δύναμή μας, και εμείς μάθαμε περισσότερα. Ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς.

Στηριζόμαστε στη δύναμη της αλληλεγγύης. Δεκάδες σωματεία μάς στηρίζουν από την πρώτη μέρα. Το ΠΑΜΕ είναι δίπλα μας. Ενισχύστε τον αγώνα των χαλυβουργών με κάθε τρόπο.

Για τον χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! Χάνοντας εμείς, ανοίγει η πόρτα για το 5ωρο και την εργασιακή ζούγκλα και στις υπόλοιπες βιομηχανικές μονάδες, οι βιομήχανοι περιμένουν στη γωνία. Η νίκη των χαλυβουργών θα είναι μια μεγάλη νίκη για όλη την εργατική τάξη. Γι' αυτό σας θέλουμε στο πλευρό μας, κοντά μας.

Ως εδώ! Η τρομοκρατία, ο εκβιασμός, η επίθεση στη ζωή μας δε θα περάσει.

Στηρίξτε τους απεργούς χαλυβουργούς με κάθε τρόπο: Ψηφίσματα και αποφάσεις απ' τα συνδικάτα, φορείς της γειτονιάς, συλλόγους νεολαίας, γυναικών, παντού, την φυσική σας παρουσία έξω από την πύλη, τη συγκέντρωση χρημάτων για ενίσχυση των οικογενειών των χαλυβουργών, συγκέντρωση τροφίμων.

Καταγγέλλουμε σε όλους τους εργαζόμενους την πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Μετάλλου και του Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας, που εδώ και 16 ημέρες όχι μόνο δεν συνεδρίασαν για να συζητήσουν την οργάνωση της αλληλεγγύης, αλλά μας "συμβουλεύουν" να υποταχθούμε, μας συκοφαντούν, προσπαθούν να μας διαιρέσουν. Καλούμε τους εργαζόμενους να τους προσπεράσουν και να οργανωθούν σε κάθε χώρο δουλειάς.

Η νίκη θα είναι δύσκολη μα θα είναι δική μας!

ΟΙ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΙ ΔΕΝ ΣΚΥΒΟΥΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ

Η γενική συνέλευση των εργαζομένων στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ

ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ 15 ΝΟΕΜΒΡΗ 2011».

Πάντα τέτοια

2011-11-12T17:53:00.000+02:00

Τρίτη φορά χτύπησαν οι «Ρομπέν των σουπερμάρκετ»

Την Πέμπτη έκαναν την εμφάνισή τους σε σουπερμάρκετ στου Ζωγράφου, την Παρασκευή στα Ανω Πετράλωνα και το Σάββατο στα Εξάρχεια.

Για τρίτη φορά μέσα σε τρία 24ωρα, «χτύπησαν» οι... «Ρομπέν των σουπερμάρκετ», οι οποίοι μοίρασαν τα απαλλοτριωμένα είδη βασικής ανάγκης σε παρακείμενες λαϊκές αγορές.
Προχθές, αναρχικοί-αντιεξουσιαστές μπήκαν σε κατάστημα αλυσίδας σουπερμάρκετ, στα Εξάρχεια. Αδειασαν τα ράφια από τρόφιμα, λάδι και είδη πρώτης ανάγκης, γέμισαν καρότσια και καλάθια, πέρασαν από τα ταμεία χωρίς να πληρώσουν και στη συνέχεια μοίρασαν τα απαλλοτριωμένα προϊόντα σε όσους βρίσκονταν στη λαϊκή αγορά της περιοχής, στην οδό Καλλιδρομίου. Οι πολίτες, κυρίως συνταξιούχοι, οι οποίοι «βλέπουν» συνεχώς τις συντάξεις τους να μειώνονται σε αντίθεση με τις υποχρεώσεις τους που αυξάνονται, δέχτηκαν με ικανοποίηση τα είδη βασικής ανάγκης που τους δόθηκαν.
Στη λαϊκή αγορά πετάχτηκαν και φέιγ βολάν, στα οποία αναγράφονταν: «Απαλλοτρίωση του κεφαλαίου παντού», «Τα πλούτη τους, το αίμα μας». Ανάλογες απαλλοτριώσεις έγιναν στα τέλη Οκτώβρη σε τρία σουπερμάρκετ στο Βόλο, αλλά και την περασμένη εβδομάδα σε ένα σουπερμάρκετ στην Πάτρα.
Οι ομάδες που... βαφτίστηκαν από ΜΜΕ ως «Ρομπέν των σουπερμάρκετ», και σε κάποιες περιπτώσεις αυτοχαρακτηρίστηκαν ως «νοικοκυρές σε απόγνωση» απαντώντας στους «νονούς» τους (Μάρτιος 2010, Καισαριανή), έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση το φθινόπωρο του 2008, στα Εξάρχεια.

Α.Κ.Μ.

πηγη: www.enet.gr

Δούρειος Ηχος 2-11-2011

2011-11-02T22:06:00.002+02:00

Μουσικές Ταξιαρχείες-SOS πεντάγωνο καλεί Μόσχα (Νύχτες της Μόσχας)

2011-10-31T15:30:00.005+02:00

Χρονικό των συγκρούσεων με την «κόκκινη» περιφρούρηση της Βουλής (20/10/2011)

2011-10-30T17:12:00.002+02:00

Χρονικό των συγκρούσεων με την «κόκκινη» περιφρούρηση της Βουλής (20/10/2011)

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Ανταπόκριση που λάβαμε:

Από τις 9.30 το πρωί, το ΠΑΜΕ έχει παραταχθεί σε όλο το μήκος της Λ. Αμαλίας με ισχυρή περιφρούρηση. Οι περιφρουρήσεις του ΠΑΜΕ έχουν 4 μέτωπα: Αμαλίας προς Πανεπιστημίου, Αμαλίας προς Β. Γεωργίου (πλατεία Συντάγματος), Αμαλίας προς Συγγρού, Αμαλίας προς Όθωνος.

Από τις 11.30 περίπου και μετά, όταν ο κόσμος πλήθυνε στο Σύνταγμα, ήταν σχεδόν αδύνατον να βρεθείς πίσω από την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ. Ζητούσαν είτε κομματικές είτε δημοσιογραφικές ταυτότητες – και πάλι δύσκολα έμπαινες (ανάλογα σε ποιον θα έπεφτες).

ΟΛΟΣ ο υπόλοιπος κόσμος (κόμματα, οργανώσεις, σωματεία, ανένταχτοι διαδηλωτές) βρισκόταν κάτω από το ύψος της εισόδου της Μ. Βρετανίας, και από τις 2 πλευρές (πλαϊνά σκαλιά πλατείας Συντάγματος).

Οι ώρες περνούν και ο κόσμος δυσανασχετεί. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί το ΠΑΜΕ κοιτάζει αυτούς και έχει τις πλάτες γυρισμένες στα ΜΑΤ (σημάδι δηλαδή ότι απειλή είναι συλλήβδην όλοι οι υπόλοιποι διαδηλωτές). Κυκλοφορούν επίσης φήμες για μεμονωμένους διαπληκτισμούς και τραμπουκισμούς διαδηλωτών από τις περιφρουρήσεις του ΠΑΜΕ.

Κατά τις 14.00, αρχίζουν να ακούγονται οι πρώτες διαμαρτυρίες από το μπλοκ του «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» στη Β. Γεωργίου, έξω από τη Μ. Βρετανία, που διαπληκτίστηκε με την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ και αποχώρησε μετά από λίγο. Γίνεται μια πρώτη κίνηση από νεαρούς διαδηλωτές να αψηφήσουν την περιφρούρηση στη Μ. Βρετανία και να μεταφερθούν μπροστά στη Βουλή. Η ομάδα αυτή (10-15 άτομα) απωθείται από την περιφρούρηση. Κόσμος το βλέπει και βρίζει το ΠΑΜΕ. Έντονες αντεγκλήσεις. Μέσα σε 20 λεπτά, έχει εμφανιστεί αυτό που λέμε «μαύρο μπλοκ»: ασύνταχτο γενικά, αλλά μαζικό (500-600 άτομα).

Γύρω στις 14.30 ξεκινάνε τα συνθήματα («ΚΚΕ, το κόμμα σου χαφιέ», κλπ.) και οι πρώτες έντονες σπρωξιές. Μέσα σε δευτερόλεπτα, έχουν ξεκινήσει και τα εκατέρωθεν χτυπήματα με κοντάρια. Η πιο συντεταγμένη περιφρούρηση φαίνεται να επικρατεί προς στιγμή, μιας και κινείται ως ένα σώμα. Αρχίζουν να πέφτουν οι πρώτες πέτρες από το «μαύρο μπλοκ». Η περιφρούρηση απαντά με μικρής κλίμακας έφοδο. Ανάβουν 2 καπνογόνα και εκτοξεύονται προς το ΠΑΜΕ, που τα ρίχνει πίσω. Ένας πυροσβεστήρας και μπογιές επιστρατεύονται κατά της περιφρούρησης του ΠΑΜΕ.

Το ΠΑΜΕ απαντά με εκτεταμένη έφοδο και «κερδίζει» αρκετά μέτρα στην κατηφόρα της Β. Γεωργίου. Εκτοξεύεται η πρώτη μολότοφ πάνω στις πρώτες γραμμές του ΠΑΜΕ. Σύγχυση και σπάσιμο της περιφρούρησης. Ένα κομμάτι φεύγει προς Πανεπιστημίου και ένα προς Βουλή, όπου βρίσκεται ο κύριος όγκος του ΠΑΜΕ.

Το «μαύρο μπλοκ» έχει κερδίσει όλη την ανηφόρα και φτάνει στα φανάρια της Μ. Βρετανίας. Η διμοιρία των ΜΑΤ που βρίσκεται στην ανηφορική είσοδο της Βουλής (στην προέκταση της Β. Γεωργίου) ρίχνει δακρυγόνα και κρότου λάμψης για να τους απωθήσει, αλλά χωρίς επιτυχία.

Ανοίγει διπλό μέτωπο. Το μισό «μαύρο μπλοκ» απωθεί ένα κομμάτι του ΠΑΜΕ στην Πανεπιστημίου προς το «Άττικα», ενώ το άλλο μισό κρατάει τον κύριο όγκο του ΠΑΜΕ μπροστά στη Βουλή, εκτοξεύοντας πέτρες. Καταφέρνει να κρατήσει μερικά λεπτά, μέχρι να φύγουν οι υπόλοιποι που έχουν αρχίσει την καταδίωξη στην Πανεπιστημίου.

Ξεκινάει η αντεπίθεση από τον κύριο όγκο του ΠΑΜΕ. Διμοιρίες ΜΑΤ και ΔΙΑΣ εμφανίζονται από την Καραγεώργη Σερβίας με εμφανή πρόθεση να εγκλωβίσουν κόσμο ανάμεσα στους ίδιους και στο ΠΑΜΕ, που κατεβαίνει και επιτίθεται κανονικά στους διαδηλωτές, στην κατηφόρα. Μπλοκ του ΕΕΚ, του «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» και άλλοι σχηματίζουν αλυσίδες και κόβουν τα ΜΑΤ. Μέλη του ΠΑΜΕ συλλαμβάνουν 2 διαδηλωτές και τους παραδίδουν στη διμοιρία που βρίσκεται στα νώτα τους όπως κατεβαίνουν. Πέφτει αλύπητο ξύλο εκατέρωθεν όλο αυτό το διάστημα, με πολλούς τραυματίες.

Ανακωχή λίγων λεπτών για ανασύνταξη. Ξαφνικά κόσμος ουρλιάζει. Ένα απόσπασμα του ΠΑΜΕ κατεβαίνει τρέχοντας τον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου (από την Πανεπιστημίου) και βγαίνει στη Σταδίου. Ο κόσμος, που δεν αντιλαμβάνεται αμέσως ποιοι είναι αυτοί, αρχίζει να αποδοκιμάζει έντονα. Πολλοί παρευρισκόμενοι διαδηλωτές καταφέρνουν την τελευταία στιγμή να πηδήσουν από τα κάγκελα της Σταδίου. Όποιος έμεινε στο οδόστρωμα ρημάχτηκε στην κυριολεξία: γέρος, νέος, άνδρας, γυναίκα, κουκουλωμένος, ξεκουκούλωτος – δεν είχε καμία σημασία. Τα κοντάρια ανεβοκατέβαιναν αλύπητα – και όποιον πάρει ο χάρος.

Οι διαδηλωτές που βρίσκονται στο σημείο αιφνιδιάζονται. Αρκετοί τρώνε αλύπητο ξύλο, σχεδόν μέχρι σημείου λιντσαρίσματος. Γρήγορα ανασυντάσσονται. Επιτίθενται και απωθούν το απόσπασμα του ΠΑΜΕ πίσω στην Βουκουρεστίου. Καθώς υποχωρεί το ΠΑΜΕ στον πεζόδρομο, σέρνει άτομα στο οδόστρωμα από τα ρούχα και τα μαλλιά μέχρι την Πανεπιστημίου και εκτοξεύει αδιακρίτως δυναμίτες (σαν υπερμεγέθεις "γουρούνες", όχι απλά δυναμιτάκια) μέσα στον κόσμο. Το πλήθος εξαγριώνεται και ρίχνεται κι αυτό στο κυνήγι του ΠΑΜΕ. Στην μέση του πεζόδρομου (στο ύψος του ΠΑΛΛΑΣ) επεμβαίνουν διμοιρίες που σχηματίζουν ασπίδα και σώζουν το απόσπασμα του ΠΑΜΕ. Βροχή δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης. Το πλήθος οπισθοχωρεί.

Ώρες αργότερα, το ΠΑΜΕ αποφασίζει να αποχωρήσει μέσω της Πανεπιστημίου. Σχηματίζει ένα ενιαίο μπλοκ και, πριν ξεκινήσει, 6 διμοιρίες των ΜΑΤ μπαίνουν μπροστά και απωθούν τον κόσμο. Χημικά, ξύλο, κρότου-λάμψης. Ο περισσότερος κόσμος είναι νεολαία, φοιτητές, μαθητές, κάποια εργατικά σωματεία και μεμονωμένες παρέες. Τρέξιμο, πανικός – κανείς δεν το περίμενε: όλοι είχαν κάνει στην άκρη για να περάσει το ΠΑΜΕ. Επιχείρηση «σκούπα». Έχουμε φτάσει σχεδόν στα Προπύλαια. Στο βάθος, το ΠΑΜΕ ανεμίζει τις σημαίες του: σημάδι νίκης; Κόσμος το αντιλαμβάνεται. Βρίζει. Πιτσιρίκια, μαθητές, 100 άτομα περίπου, στέκονται στη μέση της Πανεπιστημίου. Άλλα 400 περίπου άτομα βρίσκονται (αραιά) από πίσω τους: «Δεν θα φύγουμε. Δεν θα τους κάνουμε το χατίρι. Τι άλλο θέλουν δηλαδή;», λένε οι πιτσιρικάδες μπροστά. Το ΠΑΜΕ σταματά στο ύψος του Οφθαλμιατρείου, σε απόσταση 30 μέτρων από τα πιτσιρίκια: χιλιάδες εναντίον εκατό…

Ένα ιδιότυπο stand-off: 1 λεπτό, 2 λεπτά, 3 λεπτά. Διμοιρίες βγαίνουν από τα στενά. Η επίθεση είναι λυσσαλέα, εκτοξεύονται δεκάδες χημικά. Κόσμος τρέχει, από την Πεσμαζόγλου βγαίνουν ΔΙΑΣ. Εφορμούν με ταχύτητα. Χάος. Χτυπούν όποιον τρέχει και κινείται. Άνθρωποι σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Δεν τους λυπούνται. Μπαίνουν στη Χ. Τρικούπη και συνεχίζουν το κυνήγι.

«Εμπρός, λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι...», ακούγεται δυνατά από το μπλοκ του ΠΑΜΕ το οποίο συνεχίζει ανενόχλητο την πορεία του προς την Ομόνοια. Και ο δρόμος πλέον έχει… καθαρίσει.

Οργή, πίκρα, απογοήτευση, αηδία και κατήφεια.

"Ομάδα Αντιρεπόρτερ, Πάντα-Παρών"

Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του ελληνικού σταλινισμού

2011-10-28T21:54:00.003+03:00

Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του ελληνικού σταλινισμού

από Πολιτική Ομάδα για την Αυτονομία 20:00, Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011

"Ενδοκινηματική διαμάχη" ή σύγκρουση με ένα κομμάτι του Κράτους;

Ακόμα και οι τυφλοί μπόρεσαν να δουν το ρεσιτάλ χυδαιότητας που παρέδωσε το ΚΚΕ μέσω του συνδικαλιστικού του παραρτήματος, του περίφημου ΠΑΜΕ, την προηγούμενη Πέμπτη, 20/10, μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές. Δεν είναι μόνο η συμβολικά φορτισμένη στάση του στην πλατεία Συντάγματος, όπου τα περίφημα ΚΝΑΤ πήραν το ρόλο της Αστυνομίας και ανέλαβαν τα ίδια την περιφρούρηση της Βουλής με τα παλούκια και τα κράνη τους, λειτουργώντας ουσιαστικά σαν ασπίδα προστασίας για τη Βουλή και την καθεστηκυία τάξη. Όπως διαβάζουμε σε ανταποκρίσεις από τις κινητοποιήσεις και σε άλλες πόλεις της χώρας, «από νωρίς δημιουργήθηκε ένταση μεταξύ μελών του ΠΑΜΕ και άλλων διαδηλωτών σε πολλές πόλεις της χώρας καθώς το ΚΚΕ θεωρούσε αποκλειστική του αρμοδιότητα των αποκλεισμό κυβερνητικών και κρατικών κτιρίων, απαγορεύοντας σε άλλους διαδηλωτές και πορείες να διαδηλώσουν».
Όπως το προσπάθησε και στις 5 Μαΐου του 2010, το «Κόμμα του λαού» ανέλαβε την περιφρούρηση της Βουλής, προκειμένου να δώσει σαφές μήνυμα τόσο προς τη μεριά του Κράτους όσο και προς αυτήν της κοινωνίας: άμα χοντρύνει το πράγμα, εμείς θα είμαστε εδώ και θα θέσουμε τα κρανοφόρα ρομπότ και τους κομματικούς και συνδικαλιστικούς μας τραμπούκους στην υπηρεσία της υπεράσπισης του καθεστώτος. Αυτή η στάση είναι γνωστή. Αρκεί να θυμηθούμε τι είχε γίνει και το Δεκέμβριο του 2008, όταν οι φοιτητικές ορδές του Κόμματος περικύκλωναν και απέκλειαν ολόκληρες πανεπιστημιακές σχολές, προκειμένου να εμποδίσουν τη διεξαγωγή των Γενικών Συνελεύσεων των φοιτητών.
Το τέλος της ασυλίας του ΚΚΕ;
Όλα αυτά βέβαια σε καμία περίπτωση δε δικαιολογούν τις χουλιγκανίστικου τύπου επιθέσεις με μολότωφ μέσα σε συντεταγμένα μπλοκ, ακόμα κι αν αυτά απαρτίζονται, κατά μέγα μέρος, από κρανοφόρα ρομπότ. Έχουμε δει ότι συχνά αυτές οι πρακτικές επιδιώκουν μια έμμεση ηγεμονία επί του κινήματος, μέσα από μια θεαματική βία η οποία είναι συχνά πολύ επικίνδυνη για τους άλλους, μη «μάχιμους» διαδηλωτές. Το θέμα δεν είναι να τεθεί το ζήτημα με όρους δυναμικών μειοψηφιών (η «πρωτοπορία» του κινήματος ενάντια στα ΚΝΑΤ), αλλά η μεγάλη μάζα του κόσμου, η ίδια η κοινωνία, να καταλάβει το βρώμικο ρόλο του ΚΚΕ και να ενεργήσει συντονισμένα εναντίον του. Φυσικά η στάση του ΚΚΕ ήταν τόσο απροκάλυπτα καπελωτική μιας ολόκληρης πορείας, που ήταν επόμενο να προκαλέσει την οργή μεγάλου μέρους των διαδηλωτών οι οποίοι αμφισβήτησαν την κηδεμονία τους από αυτόκλητους προστάτες και καθοδηγητές. Έτσι, ήταν αναπόφευκτη η σύγκρουση με το κομμάτι εκείνο των διαδηλωτών που αποφάσισε να αντιτεθεί με ενεργητικό τρόπο στην αντικατάσταση της αστυνομικής καταστολής από τους θαυμαστές του Στάλιν και το οποίο κομμάτι δεν απαρτιζόταν μόνο από αναρχικούς.

Τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά βέβαια αν το ζήτημα είχε τεθεί με πιο συντεταγμένη λογική και αν σημαντικά κομμάτια της υπόλοιπης πορείας προσπαθούσαν να ανέβουν στην Αμαλίας. Τότε τα ΚΝΑΤ δε θα μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα. Γενικώς, ο αγώνας ενάντια στο σταλινισμό θα πρέπει να έχει πάντοτε ως στόχο του να ενεργοποιεί το μεγαλύτερο δυνατό μέρος του κόσμου και να μην αφήνεται να μετατραπεί σε βεντέτα ανάμεσα στα ΚΝΑΤ και τις ατισταλινικές «ενεργητικές μειοψηφίες». Σε κάθε περίπτωση όμως, ακόμα και όπως έγινε, η σύγκρουση αποδείχθηκε, εκ των υστέρων, ως σωστή επιλογή. Διότι ξεμπρόστιασε το ΚΚΕ στα μάτια όλου του κόσμου.
Από τις 20/10 δεν είναι μόνο οι αναρχικοί ή οι ελευθεριακές ομάδες που μπορούν να μιλούν για το χαφιεδίστικο ρόλο του ΚΚΕ, αλλά το σύνολο του κόσμου που ήταν στο δρόμο. Και αυτό μπορεί να αποτελέσει πολύ σημαντική εξέλιξη, καθώς ίσως σημάνει επιτέλους- το τέλος της ασυλίας του ΚΚΕ. Διότι μέχρι τώρα, ό,τι κι αν έκανε το ΚΚΕ, έχαιρε μιας γενικής ασυλίας. Η πλαστογράφηση της ιστορίας που έχει επιβάλει του επιτρέπει να ταυτίζεται με την Εθνική Αντίσταση και να τη μονοπωλεί (παρ’ όλο που, στην πραγματικότητα, οι ηγεσίες του δεν είχαν κανένα πρόβλημα να πουλήσουν τη χώρα αρχικά στους Άγγλους και στη συνέχεια στο Στάλιν), ενώ ο διωγμός των κομουνιστών από το κράτος της δεξιάς τους καθιστά συμπαθείς, απωθώντας από τη συλλογική μνήμη τις πρακτικές και τα εγκλήματά τους.
Η αριστερά έχει μεγάλη ευθύνη για αυτή την κατάσταση, καθώς ενώ πάντοτε υποτίθεται ότι ήταν κριτική προς το ΚΚΕ, στην πραγματικότητα ποτέ δεν αποκόπηκε πραγματικά από αυτό, ποτέ δε διαχώρισε ρητά τη θέση της, ποτέ δεν άσκησε κριτική ουσίας, υποφέροντας από το γνωστό σύνδρομο του απατημένου συζύγου. Όποτε κάποιος τολμούσε να μιλήσει για το θεάρεστο έργο των ΚΝΑΤ (τραμπουκισμοί και προπηλακισμοί μελών άλλων οργανώσεων κ.λπ.) αλλά και του ίδιου του Κόμματος (σκοτεινές διαπλεκόμενες σχέσεις, σπίλωση ανθρώπων από σταλινικά βαμπίρ όπως ο Μ. Μαΐλης, «δώσιμο» ανθρώπων στην αστυνομία κ.λπ.), καλούνταν να σωπάσει στο όνομα της μη διάσπασης της «ενότητας του κινήματος». Έτσι και τώρα, διαβάσαμε κατάπτυστες ανακοινώσεις από οργανώσεις όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και η ανεκδιήγητη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που αναπαπαρήγαγαν εθελουσίως όλα τα ψέματα των νοσταλγών του Στάλιν («το ΠΑΜΕ δέχτηκε απρόκλητη επίθεση» κ.λπ. σε αντίθεση με ό,τι πραγματικά συνέβη).
Ο ρόλος του ΚΚΕ μέσα στη σημερινή φιλελεύθερη ολιγαρχία
Πολύς κόσμος διατηρεί ακόμα αυταπάτες σχετικά με το «Κόμμα του λαού», το ρόλο και τη λειτουργία του μέσα στην ελληνική κοινωνία. Μιλάμε για κόσμο ο οποίος δεν ανήκει στο Κόμμα αλλά, παρ’ όλα αυτά, το συμπαθεί: είτε ως ψηφοφόρος που το θεωρεί «τίμιο» και «καθαρό» κόμμα (έστω κι αν δε συμφωνεί απαραίτητα με τις θέσεις του) είτε ως ακροαριστερός ή ακόμα και αναρχικός που βλέπει σ’ αυτό ένα περίεργο είδος «συντρόφων» (περίεργο, διότι ενώ τους θεωρεί συντρόφους του, τους βλέπει, παράλληλα, να «προδίδουν» συνεχώς «το κίνημα»). Αν εξαιρέσουμε το φωτοστέφανο που έχει καταφέρει να δημιουργήσει το ΚΚΕ για τον εαυτό του (εκμεταλλευόμενο τη σχέση του με τις άρχουσες ολιγαρχίες, την αίγλη της αριστερής διανόησης μετά τον Εμφύλιο, αλλά και τη βλακώδη στάση του μεγαλύτερου μέρους της υπόλοιπης αριστεράς), αυτό συμβαίνει, επειδή δεν υπάρχει σοβαρή ανάλυση του «ιστορικού ρόλου» και της αντικειμενικής λειτουργίας του ΚΚΕ μέσα στην ελληνική κοινωνία.
Αντίθετα, μετατρέπονται σε κόμματα που στηρίζουν το κοινοβουλευτικό καθεστώς της χώρας τους παίρνοντας ως αντάλλαγμα ένα κομμάτι της εξουσίας, οικονομική στήριξη κ.λπ. Η στάση του ΚΚ Γαλλίας κατά το Μάη του ’68 αποτελεί την πιο καθαρή έκφραση αυτού του φαινομένου: ο πολιτικός φορέας που στις κρίσιμες στιγμές στήριξε το γκωλικό καθεστώς δεν ήταν άλλος από το ΚΚΓ.
Στην περίπτωση του ΚΚΕ, αυτός ο ρόλος αρχίζει να παίζεται από τη Μεταπολίτευση και μετά, όταν, με το τέλος του μετεμφυλιακού κράτους της δεξιάς, ο Καραμανλής νομιμοποιεί το ΚΚΕ και επέρχεται ένα είδος ελληνικού «ιστορικού συμβιβασμού», ο οποίος ολοκληρώνεται με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης από το ΠΑΣΟΚ. Ο ρόλος που από τότε παίζει το ΚΚΕ αλλάζει , καθώς αρχίζει να υπερασπίζεται αυτή την εύθραυστη νέα νομιμότητα του Καραμανλικού κράτους, στο οποίο οφείλει την νομιμοποίησή του. Δεν εκκαθαρίζει πια τους αριστερούς πολιτικούς του αντιπάλους, με σκοπό να έχει τον απόλυτο έλεγχο της «επανάστασης» (δηλαδή του πραξικοπήματος με το οποίο σχεδιάζει να καταλάβει την εξουσία), όπως έκανε από την εποχή που ο Στάλιν διορίζει το Ζαχαριάδη Γενικό Γραμματέα του κόμματος (το 1931) και ειδικότερα κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου.
Αυτό που τώρα κάνει είναι να χρησιμοποιεί μια, εξίσου σταλινικής παράδοσης, οριοθέτηση του «εσωτερικού εχθρού» αφενός, χαρακτηρίζοντας κάθε κίνημα που ξεφεύγει από τον σταλινικό μηχανισμό, ως «εξτρεμιστικό», «αριστερίστικο», «αναρχικό», «προβοκατόρικο» και αφετέρου, υπερασπιζόμενο την αστική κοινοβουλευτική νομιμότητα από κάθε επικίνδυνη ρήξη που θα την απειλούσε, συνεχίζοντας, παράλληλα, να πουλάει στους οπαδούς του το μύθο της δικτατορίας του προλεταριάτου, της ρήξης με το αστικό καθεστώς, την εξύμνηση του Στάλιν, της ΕΣΣΔ κ.λπ. Φυσικά, μέσα σε αυτά τα πλαίσια χρησιμοποιεί τη δύναμή του για να επαναδιαπραγματεύεται προς όφελός του τις σχέσεις του με τις κυρίαρχες δυνάμεις της φιλελεύθερης ολιγαρχίας. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία όσων λέμε, δεν αλλάζει με άλλα λόγια, τον αντικειμενικό ρόλο του ΚΚΕ ως προκεχωρημένου φυλακίου του κοινοβουλευτικού καθεστώτος, επιφορτισμένου με την προσπάθεια ελέγχου και καταστολής των κοινωνικών κινημάτων.
Αυτό που η αφελής αριστερά συνηθίζει να αποκαλεί «προδοτικό ρόλο» των εκάστοτε ηγεσιών του ΚΚΕ δεν είναι τίποτε άλλο από τη συντονισμένη και βασική του πολιτική: να χτυπάει, όπου μπορεί, κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης της φιλελεύθερης ολιγαρχίας και των δυνάμεών της (πολιτικών, οικονομικών κ.λπ.). Με καπελώματα και σαμποτάρισμα συνδικαλιστικών προσπαθειών, με βία ενάντια σε άλλες αριστερές και αναρχικές οργανώσεις, με λασπολογία και συκοφαντία ενάντια σε συγγραφείς και πολιτικούς φορείς κ.λπ. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, τα ΚΝΑΤ και οι περίφημοι οικοδόμοι, χρησιμοποιούνται ως δυνάμεις κρούσης που διασφαλίζουν την εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Εννοείται, φυσικά, ότι, όπου χρειαστεί, αυτές οι δυνάμεις, μαζί ενδεχομένως με άλλες κοινωνικές ομάδες που ελέγχει το Κόμμα, θα χρησιμεύσουν και ως μέσο πίεσης προς την κυρίαρχη ολιγαρχία, με στόχο την απόσπαση περαιτέρω προνομίων, ανταλλαγμάτων κ.λπ.
«Ενδοκινηματική διαμάχη» ή σύγκρουση με ένα κομμάτι του Κράτους;
Αυτός ο τύπος του « σταλινικού ρομπότ » όμοιου και ίδιου σ’ όλα τα γεωγραφικά πλάτη και μήκη του κόσμου, τουλάχιστον αυτής της εποχής, θα πρέπει κάποτε ν’ απασχολήσει και αναμφισβήτητα θα απασχολήσει τη ψυχιατρική και τη ψυχανάλυση. Δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρχει το προηγούμενό του ή το ανάλογό του σε καμιά εποχή από τότε που έκανε ο άνθρωπος την εμφάνισή του στη γη. Είναι μοναδικό και αποκλειστικό προϊόν της πιο σκοτεινής και της πιο βάρβαρης εποχής από όλες όσες έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία.

Α. Στίνας, Αναμνήσεις

Πολλοί καλοπροαίρετοι και τίμιοι άνθρωποι που πιστεύουν ότι, εν πάση περιπτώσει, το ΚΚΕ -ή έστω η βάση του- είναι «μαζί μας» στο κάτω κάτω της γραφής, διαπράττουν ένα σοβαρότατο σφάλμα. Αδυνατούν να αναλύσουν το ρόλο του ΚΚΕ και παρασύρονται από τα καλά τους συναισθήματα. Κι έτσι βρίσκονται ανήμποροι να αντιδράσουν, όταν το ΚΚΕ, όπως την προηγούμενη Πέμπτη, θα κληθεί να κινηθεί ανοιχτά ενάντια σε κάποιο λαϊκό κίνημα το οποίο δεν ελέγχει. Τέτοιες αυταπάτες δε μας επιτρέπουν να συζητήσουμε και να προσπαθήσουμε να οργανώσουμε την αντιμετώπιση του ΚΚΕ, ως αντικειμενικού εχθρού κάθε κοινωνικού κινήματος. Με το να θεωρούμε ότι το ΚΚΕ αποτελεί, με όλα τα κακά του, «κομμάτι του κινήματος», απλώς χάφτουμε την προπαγάνδα του και ασχολούμαστε με δευτερεύοντα θέματα, πιστεύοντας ότι ο σταλινισμός είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν.
«Προταγματικά» ο σταλινισμός μπορεί όντως να ανήκει στο παρελθόν, καθώς το ΚΚΕ δεν έχει ως στόχο του να πάρει την εξουσία για να εγκαθιδρύσει καθεστώς «σοβιετικού» τύπου. Ωστόσο ο σταλινισμός συνεχίζει να υπάρχει ως μέθοδος δράσης, έστω ελαφρά παραλλαγμένος (με την φοβία του και την εχθρότητά του προς κάθε μαζικό κίνημα που το ξεπερνάει από τα αριστερά), έχοντας πλέον τεθεί στην υπηρεσία της φιλελεύθερης ολιγαρχίας. Διότι τι άλλο από σταλινισμός στην πιο ατόφια του μορφή είναι ο εργατοπατέρας Μανουσογιαννάκης, που εφορμούσε με το παλούκι στον αέρα, ως στρατηγός των ορδών των ΚΝΑΤ; Αυτών των ρομπότ που με το πρώτο πρόσταγμα δε δίστασαν να επιτεθούν σε ανυπεράσπιστο και άοπλο κόσμο (στη συμβολή Σταδίου και Β. Γεωργίου), χτυπώντας με παλούκια ανθρώπους σωριασμένους στο έδαφος, γυναίκες, σπρώχνοντας κόσμο στο κενό, πάνω από τη σπασμένη οροφή του Τερκενλή στην πλατεία Συντάγματος; Τι θα λέγαμε τώρα αν αυτές οι ορδές είχαν σκοτώσει κάποιον διαδηλωτή, είτε με τις καδρονιές τους, είτε με τις πέτρες που πετούσαν (όντας μάλιστα στην κορυφή μιας κατηφόρας) είτε σπρώχνοντας κόσμο στο κενό; Θα μιλάγαμε ακόμα για «απρόκλητη δολοφονική επίθεση κουκουλοφόρων στο ειρηνικό ΠΑΜΕ»;
Από το Κόμμα του λαού στο Κόμμα της τάξης
Τόσον καιρό οι εκπρόσωποι του Κόμματος της Τάξης, οι φιλελεύθεροι, δηλαδή, «εκσυγχρονιστές», που υποστηρίζουν το Μνημόνιο, μας έχουν πρήξει για τις δυναμικές μειοψηφίες, τους «φασίστες» -και τα SS του Πάγκαλου- που απειλούν τη «δημοκρατία» και χρησιμοποιούν τραμπούκικες μεθόδους και βία κ.λπ. Το είχαμε μάθει το ποίημα από την εποχή του Δεκεμβρίου του 2008. Είδαμε όμως πώς στις 20/10, μπροστά σε μια ιδεοτυπική έκφραση φασιστικής, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, συμπεριφοράς (όπου ένα κόμμα έστειλε τις κρανοφόρες παρακρατικές του ομάδες να καταλάβουν το μπροστινό μέρος του κοινοβουλίου και να εμποδίσουν τους υπόλοιπους διαδηλωτές να περάσουν, χτυπώντας τους με πέτρες, καδρόνια κ.λπ.), όλοι έσπευσαν να δώσουν συγχαρητήρια στους εμπνευστές αυτής της κίνησης.
Είναι πλέον σαφές ότι έχει διαμορφωθεί ένα κοινό καθεστωτικό τόξο ανάμεσα στις βασικές δυνάμεις του κοινοβουλευτικού καθεστώτος, που ξεκινά από το ΛΑΟΣ και φτάνει στο ΚΚΕ, περνώντας από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, τη Ντόρα και έχοντας τη γνωστή υποστήριξη των ΜΜΕ, η οποία αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε προηγούμενο σε ό,τι αφορά στα συγχαρητήρια που δόθηκαν στο ΚΚΕ (Πρετεντέρης, ΣΚΑΪ, Τατιάνα Στεφανίδου κ.λπ.).
Αυτό το τόξο το ακολουθούν βλακωδώς και διάφορες συνιστώσες της αριστεράς (ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ. αλλά και ο αυτοανακηρυχθείς σε ουρά του σταλινο-αριστερισμού, Τ. Φωτόπουλος) που αναπαράγουν τα ψεύδη του ΚΚΕ σχετικά με τα γεγονότα της Πέμπτης. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος το 2008, παρά τις αμφιταλαντεύσεις του και το μηχανιστικό διαχωρισμό που έκανε ανάμεσα σε ειρηνικές και βίαιες εκδηλώσεις του κινήματος, είχε κρατήσει μια θέση περισσότερο αντι-συστημική, είχε υπερασπίσει την εξέγερση και είχε διαχωρισθεί από τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ. Δυστυχώς σήμερα, έσπευσε να συνταχθεί και αυτός στο ίδιο συστημικό τόξο, αναπαράγοντας τα ψεύδη και τις συνωμοσιολογίες του ΚΚΕ σχετικά με τα γεγονότα της Πέμπτης και αποδεχόμενος τις σταλινικές του πρακτικές.
Αποτέλεσμα είναι ότι πλέον καθίσταται καθολικά αποδεκτή η ιδέα ότι όλοι οι μη «ειρηνικοί» διαδηλωτές είναι φασίστες που θέλουν να καταλύσουν τον κοινοβουλευτισμό και, ως τέτοιοι, θα καταστέλλονται. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια η αριστερά παίζει πλέον ανοιχτά το παιχνίδι του κοινοβουλευτισμού, πράγμα που δεν τόλμησε να κάνει κατά τη διάρκεια του κινήματος των πλατειών. Το γεγονός ότι το ΚΚΕ κατέβηκε αυτή τη φορά στο δρόμο ως έμμεσος κατασταλτικός μηχανισμός (με σκοπό να αποτρέψει την προσέγγιση των διαδηλωτών στη Βουλή), δείχνει πώς βλέπουν τα πράγματα οι κρατούντες. Έτσι, ενδεχομένως σε περίπτωση που τα πράγματα ριζοσπαστικοποιούνταν, να το χρησιμοποιούσαν και ως άμεσο και ενεργητικό κατασταλτικό μηχανισμό.
Το προσωπείο του ΚΚΕ δείχνει να έπεσε οριστικά. Όσο κι αν το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς (που βλέπει ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει από τα χέρια της, εφόσον δεν κατάφερε ούτε να ελέγξει το Σύνταγμα αλλά ούτε και να αποτρέψει τη γοητεία που ασκούν σε μεγάλο μέρος του κόσμου οι «δράσεις» αναρχικού τύπου μετά το Δεκέμβριο του 2008) προσπάθησε να αναστηλώσει αυτό το προσωπείο, ο κόσμος φαίνεται να έχει καταλάβει τι συμβαίνει. Την Πέμπτη το ΚΚΕ ταυτίστηκε πλήρως με τα πιο απαξιωμένα και φιλομνημονιακά ΜΜΕ (ίσως γι’ αυτό ο Ριζοσπάστης της 21/10 έβαλλε κατά του ΣΚΑΪ, σε μια προσπάθεια να συγκαλυφθεί αυτή η ταύτιση), ενώ η χυδαία του στάση απέναντι στον ίδιο «του» το νεκρό, τον Δ. Κοτσαρίδη -στα πλαίσια της οποίας χρησιμοποίησε το θάνατό του για να στηρίξει την αντι-«προβοκατορική» του ρητορική (υποστηρίζοντας πως ο άτυχος άνδρας πέθανε από τις πέτρες των «κουκουλοφόρων» και όχι από τα χημικά της ΕΛΑΣ, όπως είπαν οι γιατροί)- το έριξε ακόμα περισσότερο στα μάτια του κόσμου.
Πώς προχωράμε ως κίνημα;
Οι μεγαλειώδεις σε όγκο συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις της χώρας δε συνοδεύτηκαν από αντίστοιχη ποιοτική αναβάθμιση των δράσεων και των μορφών αγώνα. Ας το πούμε καθαρά: η κοινωνία κατέβηκε στο δρόμο και δεν ήξερε τι να κάνει… Αντί οι πορείες και οι διαδηλώσεις να δημιουργήσουν συνθήκες για νέες και πιο σταθερές κινηματικές πρακτικές που θα άλλαζαν το πολιτικό πεδίο, αποτέλεσαν απλά μια σχεδόν συμβολική κορύφωση απεργιών και καταλήψεων που απλά τείνει να μας επαναφέρει στην προηγούμενη κατάσταση του αμήχανου και άπραγου κοινωνικού αναβρασμού. Επιπλέον, ο κόσμος που ψάχνει κάτι καινούριο, αδυνατεί να αντιπαρατεθεί με αποτελεσματικό τρόπο στις δυνάμεις της γραφειοκρατικής χειραγώγησης. Φαίνεται να παραδίνεται, στην πλειοψηφία του, στη λογική της ανάθεσης των αγώνων στις ήδη υπάρχουσες δομές και οργανώσεις. Κι εδώ ακριβώς πατάει η αριστερά για να εξαπολύσει την αντεπίθεσή της ενάντια στα κομμάτια του κόσμου που τόλμησαν να την αμφισβητήσουν (όπως συνέβη με τις λαϊκές συνελεύσεις των πλατειών), συνασπιζόμενη γύρω από το ΚΚΕ και τους κοινοβουλευτικούς τους εντολοδόχους.
Με την υποχώρηση του κινήματος των πλατειών, η διάχυτη κοινωνική οργή δε φαίνεται να βρίσκει κάποιο τρόπο να πολιτικοποιηθεί, να εκφραστεί, να ριζώσει σε μια πιο καθημερινή και ουσιώδη δράση, η οποία θα μπορούσε να σταθεί ως ανάχωμα στην προσπάθεια χειραγώγησης των κινητοποιήσεων από τις αριστερές γραφειοκρατίες. Οι άνθρωποι αυτο-εγκλωβίζονται και αναθέτουν την πάλη στους «ειδικούς» του ακτιβισμού και της επανάστασης. Φυσικά έχουμε μπει σε μια κατάσταση διαρκούς αναταραχής και δεν ξέρουμε τι μπορεί να προκύψει. Γι’ αυτό θα πρέπει να έχουμε πάντα στο νου ότι, αν θέλουμε να εξεγερθούμε για να αλλάξει η σημερινή κατάσταση, θα πρέπει να θέσουμε οι ίδιοι και οι ίδιες τους πολιτικούς μας στόχους. Αν επιθυμούμε πραγματικά να προκύψει κάτι νέο, καλούμαστε να παλέψουμε οι ίδιοι, να κουραστούμε, να πειραματιστούμε με νέες δομές, να αλλάξουμε συνήθειες, να ορίσουμε ξανά τις προτεραιότητές μας. Η χειραφέτηση της κοινωνίας δεν μπορεί παρά να είναι έργο της ίδιας της κοινωνίας.

Ιωάννου 20-10-11

2011-10-25T02:13:00.000+03:00

Πολυτεχνείο 1998

2011-10-21T15:22:00.001+03:00

nocomment

ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ

2011-10-16T22:24:00.001+03:00

ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ

ΟΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ

Του Ζαχαρία Στουφή

Ας μην κρυβόμαστε άλλο, το πολίτευμα της χώρας μας και η κυβέρνηση που το υπηρετεί, εξωθεί (κατά μέσον όρο) δύο συμπατριώτες μας την ημέρα στην αυτοκτονία. Για κάθε χρόνο 700 περίπου νεκροί δεν είναι λίγοι και μάλιστα στο παραγωγικό στάδιο της ζωής τους. Επειδή λοιπόν και η λέξη αυτοκτονία από μόνη της είναι μια ύπουλη προπαγάνδα, καλύτερα να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η λέξη αυτοκτονία έχει το δικό της ξεχωριστό ενδιαφέρον που σχετίζεται, όχι μόνο με την ιστορία της και την προέλευσή της, αλλά και με την ερμηνεία της. Τα όποια στοιχεία κατάφερα να συλλέξω σχετικά με αυτή τη λέξη, αλλά και τα όποια συμπεράσματα στα οποία, με κάθε επιφύλαξη, κατέληξα, σας τα παραθέτω αμέσως.

Ο Georges Minois, στο βιβλίο του Ιστορία της αυτοκτονίας, αφιερώνει ολόκληρη ενότητα για τη λεξη αυτοκτονία, πιο συγκεκριμένα ο όρος «αυτοκτονία», όπως λέει, εμφανίστηκε στην Αγγλία τον 17^ο αιώνα. Η γέννηση αυτού του νέου όρου οφείλεται, κυρίως, στη ραγδαία αύξηση των αυτοκτονιών στην Αγγλία την εποχή εκείνη και στις συζητήσεις που όλο και πιο συχνές γινόντουσαν γύρω από την αυτοκτονία. Ο όρος «αυτοκτονία» βασίζεται στο λατινικό sui (του εαυτού) caedes (φόνος). Το 1658, η λέξη-όρος έχει καθιερωθεί και πλέον περιλαμβάνεται στα λεξικά. Στη γαλλική γλώσσα, ο όρος εμφανίζεται στα 1734 και καθιερώνεται στα μέσα του 18^ου αιώνα. Το 18^ο αιώνα, επίσης, ο όρος θα περάσει στην ισπανική, την ιταλική και την πορτογαλική γλώσσα.

Ο G. Minois δεν κάνει αναφορές στην Ελλάδα, με εξαίρεση την αρχαιότητα, που έτσι κι αλλιώς, αποτελεί την απαρχή του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Στο επίμετρο του ίδιου βιβλίου με τον τίτλο Η κρίση του ήλιου, ο Γιάγκος Ανδρεάδης κάνει εκτεταμένη αναφορά στην Ελλάδα και στη λέξη αυτοκτονία. Ο Γ. Ανδρεάδης μας λέει πως παρόλο που στα αρχαία κείμενα οι αυτοκτονίες είναι πολλές, οι αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούν μία λέξη-όρο για να χαρακτηρίσουν το φαινόμενο και μας παραπέμπει στην ιστορικό της αρχαίας Ελλάδας Nicole Loraux (1, Façons tragiques de tuer une femme), η οποία είχε παρατηρήσει ότι: οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν μία λέξη που να αποδίδει με σαφή και αποκλειστικό τρόπο την αυτοκτονία. Συνεχίζει ο Γ. Ανδρεάδης, παρόλο που η λέξη αυτόχειρ υπάρχει στην αρχαιότητα δεν σημαίνει παρά αυτόν που κάνει κάτι με τα ίδια του τα χέρια. Στη συνέχεια παραθέτει κάποια αναπάντητα ερωτήματα (και παράλληλα ως ενδεχόμενα;) για την απουσία της λέξης αυτής από τη γλώσσα των αρχαίων Ελλήνων. Δεν αποκλείει, λοιπόν, το ενδεχόμενο να πρόκειται για μία –ακόμη αινιγματική «καθυστέρηση των Ελλήνων» ή την άρνησή τους να ορίσουν αυτό που κρύβεται στον χώρο του ανείπωτου και τέλος να μην ήταν σωστό ούτε εύκολο να κλείσουν σε έναν όρο την αυτοκτονία σπουδαίων ανθρώπων και αναφέρει ονόματα όπως ο Κόδρος, ο Εμπεδοκλής, η Σαπφώ, ο Σωκράτης, ο Δημοσθένης και η Κλεοπάτρα.

Τόσο το βιβλίο του G. Minois, όσο και το εξαιρετικό επίμετρο του Γ. Ανδρεάδη, που βρίσκεται στο ίδιο βιβλίο, έριξαν αρκετό φως στη λέξη αυτοκτονία και με παρακίνησαν στο να κάνω κι εγώ τα δικά μου ψαξίματα. Ξεκινώντας από το λεξικό του Ι. Σταματάκου, Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, βρήκα τη λέξη αυτο-κτόνος (αυτός+κτείνω), ο φονεύων εαυτόν (ιδία χειρί), αυτόχειρ. Προφανώς ο Ι. Σταματάκος περιλαμβάνει τη λέξη επειδή όταν το suicaedes έφτασε στην Ελλάδα, για να μεταφραστεί στα ελληνικά, χρησιμοποιήθηκαν λέξεις που οι ρίζες τους φτάνουν στην αρχαιότητα. Επειδή, λοιπόν, η λέξη αυτοκτονία γεννιέται από την αρχαία ελληνική γλώσσα, ίσως γι’ αυτό μπορεί να ανθολογείται σε ένα τέτοιο λεξικό.

Στην Ελλάδα, πιθανότατα, αυτός ο όρος να έφτασε λίγο μετά από ό,τι τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πιο πιθανή περίοδο μου φαίνεται το πρώτο μισό του 19^ου αιώνα, δεν μπορώ όμως να το αποδείξω. Στη συνέχεια αναζήτησα τη λέξη στο μεσαιωνικό λεξικό του Εμμανουήλ Κριαρά και βρήκα τις λέξεις αυτόχειρα, αυτοχειρί, αυτόχειρον, αυτοχείρως, των οποίων η σημασία είναι «με το ίδιο μου το χέρι» και απαντώνται σε κείμενα στα οποία οι συντάκτες τους δηλώνουν την αυθεντικότητα των χειρόγραφων τους. Στο ίδιο λεξικό, τόμος Γ΄, σελ. 363, εντόπισα και μία ακόμα λέξη πολύ συγγενική της αυτοκτονίας που έχει και την ίδια σημασία. Πρόκειται για τη λέξη αυτοφονεύς, η οποία απαντάται μόνο ως λέξη και όχι ως όρος. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που κάνει τους Έλληνες να μην χρησιμοποιούν μία λέξη-όρο για το φαινόμενο της αυτοκτονίας; Πιστεύω πως πρέπει να πάρουμε λίγο ανάποδα τα πράγματα για να δούμε πώς εκφράζονταν οι Έλληνες από την αρχαιότητα μέχρι τον 19^ο αιώνα που εισήχθη αυτός ο νέος όρος. Παίρνοντας σαν αφετηρία τη σκέψη του Γ. Ανδρεάδη που αναρωτιέται εάν ήταν άραγε εφικτό, αλλά, κυρίως, ήταν «έγκυρο» να κλείσουν μέσα στα στενά, τελικά, όρια ενός και μοναδικού όρου…και συνεχίζει φέρνοντας παραδείγματα πραγματικά περιστατικά αυτοκτόνων (τους οποίους προαναφέραμε) μαζί με τις ιδιότητες που είχαν στη ζωή τους.

Τα παραδείγματα που αναφέρει ο Γ. Ανδρεάδης είναι υπαρκτά πρόσωπα, ενώ αν προσθέσουμε τις αυτοκτονίες της αρχαίας λογοτεχνίας και φτάσουμε μέσα από τη μεσαιωνική γραμματεία και τα δημοτικά τραγούδια μέχρι το 19^ο αιώνα, θα παρατηρήσουμε ότι η κάθε αυτοκτονία χρειάζεται μία διαφορετική διατύπωση που χωρίζεται σε τρία τουλάχιστον βασικά σημεία. Αυτή η διατύπωση χρειάζεται μια ολόκληρη πρόταση ή αν χρειαστεί και μία μικρή παράγραφο, πρέπει, δηλαδή, όταν μιλάμε για μια συγκεκριμένη αυτοκτονία να μην τσιγκουνευόμαστε τις λέξεις, ούτε να την περικλείουμε σε πάμπτωχους όρους. Πρέπει να αναφερόμαστε ξεκάθαρα και στα τρία βασικά σημεία που τη χαρακτηρίζουν.

α) Γιατί; δηλαδή ποια ήταν τα εξωτερικά αίτια που οδήγησαν αυτόν τον άνθρωπο στη βίαιη απόδρασή του από τον πάνω κόσμο.

β) Πώς; Με ποιο τρόπο το έκανε αυτό, επειδή ο τρόπος συμβολίζει πάρα πολλά στη κουλτούρα μας.

γ) Ποιος; Τα απαραίτητα χαρακτηριστικά του αυτόχειρα, η ηλικία, η κοινωνική θέση, οι επαγγελματικές ικανότητες ή ό,τι άλλο μπορεί να σχετίζεται με αυτήν του την πράξη.

Σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα των τριών σημείων που προανέφερα θα φέρω μια πρόταση που ξεστόμισε μια αγράμματη γερόντισσα που είχε διδαχτεί προφορικά την ελληνική γλώσσα από τις γυναίκες του σπιτιού της που κι αυτές προφορικά την είχαν διδαχτεί από τα βάθη του χρόνου. Μιλώντας για την αυτοκτονία μιας νεαρής παρθένας, είπε: Δεν την αφήσανε οι γονέοι τση να τόνε πάρει και από το κακό τση έπεσε και πνίγηκε. Μέσα σε αυτή την πρόταση υπάρχει το γιατί αυτοκτόνησε, το πώς, που στη συγκεκριμένη περίπτωση συνδέεται καθαρά με την απελπισία, αλλά και το ποιος ήταν ο αυτόχειρας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν νεαρή κοπέλα, όμορφη, μια σωστή επένδυση δηλαδή, τόσο για την οικογένειά της, όσο και για την οικογένεια που θα την έπαιρνε νύφη.

Από την εποχή των γιαγιάδων μας μέχρι σήμερα, τόσο πολύ εισχώρησε στη γλώσσα μας ο όρος αυτοκτονία που συνάντησα κάπου ένα κείμενο του Γιάννη Πανούση στο οποίο έπρεπε να εξηγήσει από την αρχή ότι ο αυτοκτόνος είναι ο δικαστής, ο δήμιος και το θύμα ταυτόχρονα. Αυτή η διαπίστωση έρχεται να δηλώσει την αναγκαιότητα της τριπλής ιδιότητας του αυτόχειρα και παράλληλα των τριών παραμέτρων που καθορίζουν την πράξη του και την ονομασία της. Έρχεται, ακόμα, να συναντήσει μια πιο δίκαιη λαϊκή ονομασία, έτσι όπως έφτασε μέχρι τα στόματα των πρόσφατων προγόνων μας.

Η λέξη αυτοκτονία μια χαρά είναι σαν λέξη, σαν όρος όμως γίνεται πολύ ύποπτος. Όταν τον χρησιμοποιούμε ξερά, π.χ. ο Γιάννης αυτοκτόνησε, δείχνει να περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί στον αυτόχειρα, από την άκρη του δαχτύλου του (που σφίγγει τη σκανδάλη) μέχρι τα βάθη της ψυχής του. Πρόκειται για έναν όρο δηλαδή που επικεντρώνεται κυρίως μέσα στον εαυτό του αυτόχειρα. Από την άλλη, η ελληνική έκφραση που περιλαμβάνει τις τρεις βασικές διαστάσεις του θέματος, γιατί, πώς, ποιος, δείχνει να σέβεται τον εσωτερικό κόσμο του αυτοκτόνου και να πιάνει το θέμα από το δάχτυλο που σφίγγει τη σκανδάλη και πέρα, ονομάζοντας έτσι τα αίτια αλλά και τους υπεύθυνους και μαζί με το πώς και το ποιος να μας δίνει όλα τα στοιχεία εκείνα τα οποία χρειάζονται για να κατανοήσουμε και να συμμεριστούμε την πράξη του, αλλά και να πάρουμε το μήνυμα που χρειάζεται και τις όποιες ευθύνες μας αναλογούν. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον όρο αυτοκτονία που μας αφήνει τελείως ξένους απέναντι στην ίσως πιο σοβαρή πολιτική πράξη.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που μέχρι πριν από λίγους αιώνες κανένας λαός δεν είχε δημιουργήσει λέξη με τη δύναμη του όρου για το φαινόμενο αυτό. Υποψιάζομαι πως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι λαοί ονομάζουν με την κυριολεξία τα πράγματα και τα φαινόμενα και δεν ενδιαφέρονταν, μέσω της δύναμης που φέρει η ονομασία, να κατευθύνουν συνειδήσεις. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν το ρόλο του νονού για τα κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα τον αναλαμβάνει η ελεεινή φάρα των διανοουμένων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως αυτός ο όρος γεννήθηκε στην Αγγλία και κατά τη γνώμη μου, δεν φταίει μόνο η μεγάλη συχνότητα των αυτοκτονιών, όσο φταίει ότι οι Άγγλοι διανοούμενοι από την εποχή εκείνη αρέσκονταν στο να ονομάζουν και έτσι να ορίζουν τα πράγματα και τα φαινόμενα με την «μέθοδο» της λέξης – όρου, εκεί που η ελληνική και η λατινική γλώσσα παρουσίαζαν κενό. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ρατσισμός γεννήθηκε σε κύκλους άγγλων διανοουμένων, έτσι και ο ρατσιστικός όρος αυτοκτονία, γεννήθηκε και αυτός στην Αγγλία.

Η αυτοκτονία, λοιπόν, είναι μια λέξη που προσπαθεί να καλύψει τον ηθικό αυτουργό -δηλαδή τον πραγματικό δολοφόνο- που σήμερα στην χώρα μας είναι η γελοία και φασιστική κυβέρνηση. Άραγε οι δολοφόνοι (ηθικοί αυτουργοί) θα δικαστούν ποτέ για τα εγκλήματα που έκαναν (προκάλεσαν) και ολοένα συνεχίζουν να κάνουν (προκαλούν); Αυτό το ηλίθιο πολίτευμα θα αποζημιώσει ποτέ –οικονομικά και ηθικά- τις οικογένειες των θυμάτων; Ή μήπως μέσα στο γενικότερο ταμπού της εποχής μας, που δεν μας αφήνει να μιλάμε άνετα για τον θάνατο θα υποκρύπτουμε το τεράστιο αυτό κοινωνικό πρόβλημα, θεωρώντας το αρρώστια;

Ας μη τους αφήσουμε άλλο τους φονιάδες να κρύβονται πίσω από λέξεις και ταμπού, ας τους αποκαλύψουμε.

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό είναι ελεύθερο για ομαδική αποστολή μέσω e-mail και για αναδημοσίευση σε ηλεκτρονικό ή έντυπο μέσο με μόνη προϋπόθεση τη διατήρηση της αρτιότητάς του.

Ας αρνηθούμε ότι ανήκει στην κυριαρχία

2011-10-16T22:04:00.001+03:00

Ας αρνηθούμε ότι ανήκει στην κυριαρχία επειδή

καταστρέφει ότι ωραίο υπάρχει στον κόσμο.

(Μια κριτική στην αυτοδιαχείριση)

Βλέπουμε πολλές φορές σε κείμενα και αναλύσεις, αναφορές και προτάγματα για ένα μοντέλο αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης ενός μελλοντικού απελευθερωμένου κόσμου. Η απουσία κριτικής ανάλυσης πάνω σε ζητήματα όπως η παραγωγική διαδικασία και κατανάλωση, η εργατική ταυτότητα, η ανάπτυξη των τεχνολογικών* εφαρμογών και η ειδίκευση και ο καταμερισμός που απαιτεί, κάνει απαραίτητη την τοποθέτηση μας για μια σειρά θεμάτων.
Ένα από τα προτάγματα που είχαν και έχουν μερίδα αναρχικών, κουμουνιστών, σοσιαλιστών, συνδικαλιστών και γενικά αριστερών είναι αυτό της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης και της αυτοδιαχείρισης αντί των δομών του καπιταλισμού και της ιεραρχίας. Στο κείμενο αυτό επιχειρούμε να παρουσιάσουμε τις σκέψεις και τις προβληματικές που μας ανακύπτουν όσον αφορά το ζήτημα της αυτοδιαχείρισης και της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης από την σκοπιά μιας αναρχικής αντίληψης για την απελευθέρωση, που είναι αδιαχώριστη από την αρμονική συνύπαρξη με τον φυσικό κόσμο. Μιας αναρχικής αντίληψης που δεν μπορεί πια να σχετίζεται με οικονιμίστικες αναλύσεις, μαρξιστικούς ντεντερμινισμούς, παραγωγικότητα, εργατισμό, άμεση δημοκρατία ή αριστερισμό.

Η αυτοδιαχείριση της βιομηχανίας δεν απελευθερώνει.
Συζητώντας και ψάχνοντας το ζήτημα της αυτοδιεύθυνσης το οποίο έχει άμεση σχέση με την έννοια της αυτοδιαχείρισης και της αυτοοργάνωσης καταλήγουμε σε κάποιες προβληματικές. Μία από τις προβληματικές που εντοπίζουμε είναι ότι θεωρείται κεντρικό ζήτημα (για όσους υποστηρίζουν αυτές τις έννοιες) το ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής, οι εργάτες και η κοινωνία ή οι καπιταλιστές. Έτσι, απλά και γρήγορα το πρόβλημα μετατοπίζεται σ’ αυτό της κατοχής, δηλαδή στο ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής. Όμως κάτι τέτοιο δεν αλλάζει την ουσία του κόσμου που ζούμε τώρα. Αναρωτιόμαστε πώς οι άνθρωποι που θέλουν να καταστρέψουν το κράτος και κάθε μορφή εξουσίας, δεν θα αναγκαστούν να αναπαράγουν κάθε μία από τις λειτουργίες της, υιοθετώντας μαζί και τις αξίες της κυριαρχίας, ακόμα και κάτω από ένα μοντέλο αυτοδιαχείρισης. Το ζήτημα έτσι όπως το εντοπίζουμε δεν είναι μόνο αν τα μέσα παραγωγής είναι υπό την διαχείριση των εργατικών συμβουλίων (ή αντιπροσώπων των εργατών) ή αν είναι υπό την κατοχή των κεφαλαιούχων αλλά τα ίδια τα μέσα παραγωγής, δηλαδή η ίδια η παραγωγική διαδικασία συνολικά, η εκβιομηχάνιση και η τεχνολογικοποίηση της ίδιας της ζωής. Η εξειδικευμένη εργασία, οι πόλεις, ο ψηφιοποιημένος έλεγχος, η μαζική κοινωνία. Μαζί με ότι συνοδεύεται από αυτήν. Όλα αυτά που εξελίχτηκαν στον πολιτισμό**. .

Μια τέτοια προοπτική αντίληψης των πραγμάτων πιστεύουμε ότι είναι η μόνη για την πραγμάτωση της αναρχίας, που δεν είναι μια στείρα και αντιδραστική άρνηση για τα πάντα, αλλά δημιουργείται και μπορεί να υποστηριχθεί όσο περισσότερο εμβαθύνουμε και αναλύουμε, τη λειτουργία και τις κινήσεις της κυριαρχίας.
Είναι άμεση η ανάγκη πια να γίνεται η κριτική και η δράση ενάντια στη λαίλαπα της βιομηχανικής και τεχνολογικής προόδου. Όχι σε μια προοπτική της ανατροπής των αφεντικών και της (αυτο-) διαχείρισης των μέσων παραγωγής από τους εργάτες αλλά προς την προοπτική της καταστροφής του συνόλου της παραγωγικής διαδικασίας. Επειδή όταν μιλάμε για βιομηχανική λαίλαπα εννοούμε στην κυριολεξία την γενοκτονία και την ισοπέδωση της ζωής από τον πολιτισμικό οδοστρωτήρα. Ας μιλήσουμε επιτέλους για τις καταστροφικές συνέπειες της πίστης στην πρόοδο, στην βιομηχανική παραγωγή και τον καταναλωτισμό. Ας βάλουμε στο στόχαστρο το σύνολο των μηχανισμών της κυριαρχίας μαζί με ότι κατασκεύασε και της ανήκει.
Οι συνθήκες εκμετάλλευσης και σκλαβιάς ασφαλώς και δεν είναι ένα φαινόμενο των τελευταίων δύο τριών αιώνων που συνοψίζονται από πολλούς ως καπιταλισμός, αλλά είναι μια κατάσταση που κρατάει αιώνες και ονομάζεται πολιτισμός. Στα πλαίσια του πολιτισμού, η κυριαρχία και η εξουσία είναι βασικά συστατικά, όπως και η πιο οργανωμένη μορφή τους το κράτος.

Η βιομηχανοποίηση της παραγωγής.
Θεωρούμε ότι στον πολιτισμένο κόσμο δηλαδή σε όλη αυτή την πορεία αποικιοκρατίας, εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης η βιομηχανική επανάσταση κατά τον 18ο-19ο αιώνα ήταν η απαρχή μιας νέας κατάστασης η οποία έτσι όπως εξελίσσεται επηρεάζει καθολικά το νερό, το χώμα, τον αέρα και κάθε ζωντανό οργανισμό. Το ξέσπασμα αυτό της βιομηχανικής εξέλιξης δεν βασιζόταν στις ελεύθερες κοινωνικές διεργασίες, αλλά ήταν αποτέλεσμα της χρόνιας εκμετάλλευσης αποικιών από υπερδυνάμεις όπως ήταν η Αγγλία. Η βιομηχανική επανάσταση ήταν ένα ιδιαίτερα σύνθετο σύστημα τεχνικών, πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών ανακατατάξεων, οι οποίες οδήγησαν αρχικά τις ευρωπαϊκές κοινωνίες από την αγροτική στη βιομηχανική μορφή τους. Κάθε τεχνολογική εφεύρεση και πρόοδος ήταν η συμπύκνωση εξουσίας, εκμετάλλευσης και κλοπής κοινωνικής γνώσης αιώνων ή οποία θεωρητικοποιήθηκε και συστηματοποιήθηκε με την επιστήμη και ακολούθως οδήγησε στην κατασκευή των μηχανών. Οι νέες καινοτομίες στον αγροτικό τομέα (που δεν άφηναν αναξιοποίητα εδάφη), οδήγησαν σε αύξηση της γεωργικής παραγωγής και μείωση του απασχολούμενου προσωπικού. Το προσωπικό που περίσσευε μετακινήθηκε σταδιακά, αφενός στις πόλεις, όπου έγινε φθηνό εργατικό δυναμικό στις φάμπρικες και τις βιομηχανίες, αφετέρου στις αποικίες, κυρίως στη βόρεια Αμερική και την Αυστραλία.
Αυτή η ταυτόχρονη μεταβολή τόπου εργασίας και αντικειμένου απασχόλησης, μαζί με το μεγάλο αριθμό διαθέσιμων εργατικών χεριών, οδήγησαν σε σημαντικές κοινωνικές εκρήξεις και ανακατατάξεις. Μαζί με τους άντρες εργάζονταν γυναίκες και παιδιά, τα οποία προφανώς είχαν μεγαλύτερη ευχέρεια προσαρμογής. Ενώ όμως παλαιότερα στην οικοτεχνία των αγροτικών περιοχών προσάρμοζαν οι γυναίκες οι ίδιες το ρυθμό εργασίας τους, έπρεπε τώρα στον εκμηχανισμένο τρόπο παραγωγής να υποταχτούν σε μια γενικότερη πειθαρχία που επέβαλαν οι μηχανές. Το ίδιο συνέβη και με τις παλιές συντεχνίες. Οι μηχανές, με τη συνεχή βελτίωση της λειτουργίας τους, προκαλούσαν περεταίρω καταμερισμό της εργασίας, μείωση των απαιτούμενων εργατικών χεριών και αύξηση της ανεργίας. Επιβαρυντικός παράγοντας ήταν φυσικά η ολοήμερη εργασία, συχνά μέχρι 16 ώρες το 24ωρο, κάτω από τελείως ανθυγιεινές συνθήκες. Βεβαίως, μετέπειτα οι κυρίαρχοι διαπίστωσαν ότι για να πλουτίζουν περισσότερο έπρεπε να υπάρχει χρόνος στους ανθρώπους για κατανάλωση, όπως και χρόνος για να ξεκουράζονται πράγμα που θα τους έκανε πιο αποδοτικούς και προσαρμόσιμους στην διαδικασία παραγωγής. Αυτός ήταν και ένας από τους τρόπους για την καταστολή των όποιων αντιστάσεων και εξεγέρσεων.
Στις τελευταίες δεκαετίες του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα παρουσιάστηκε μια τάση αντίστασης απέναντι στην εκβιομηχάνιση, από τους Λουδίτες. Αυτοί κατέστρεφαν τις μηχανές, οι οποίες τους επέβαλαν αυξημένους ρυθμούς παραγωγής και πειθαρχημένο τρόπο εργασίας, αν στο μεταξύ δεν τους οδηγούσαν στην ανεργία. Αυτό βέβαια προκάλεσε τα αντίμετρα της εργοδοσίας και του κράτους. Το 1812 οι βανδαλισμοί κατά των αργαλειών έφτασαν στο αποκορύφωμά τους, όπου περί τα 200 μηχανήματα καταστρέφονταν κάθε μήνα. Το ίδιο έτος εκτελέστηκαν στο Γιορκ 14 Άγγλοι εργάτες με την κατηγορία ότι κατέστρεψαν τις νέες μηχανές στο εργοστάσιο που δούλευαν.
Μερικές δεκαετίες αργότερα ο Καρλ Μαρξ τοποθετήθηκε στο «Κεφάλαιο» ενάντια στη λογική των Λουδιτών: «Χρειάζεται χρόνος και πείρα για να μάθει ο εργάτης να διακρίνει τις μηχανές από την κεφαλαιοκρατική τους χρησιμοποίηση κι έτσι να στρέψει τις επιθέσεις του όχι ενάντια στα ίδια τα υλικά μέσα παραγωγής, αλλά ενάντια στην κοινωνική μορφή της εκμετάλλευσής τους.» Την αντίληψη αυτή δεν την είχε μόνο ο Μάρξ αλλά και όλοι οι θεωρητικοί (και μη) κουμουνιστές, αναρχικοί, σοσιαλιστές από τον 18ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας. Με εξαίρεση φυσικά την πριμιτιβίστικη, αντιπολιτισμική θεώρηση που έκανε τα πρώτα συγκροτημένα της βήματα τις τελευταίες δεκαετίες. Ως ένα βαθμό αντιλήψεις σαν του Μαρξ μπορούν να γίνουν κατανοητές λαμβάνοντας υπ’ όψιν το ότι εκφράστηκαν πριν δύο αιώνες. Σήμερα όμως με τις τόσες συνέπειες της βιομηχανικής παραγωγής στο φυσικό περιβάλλον και την ζωή μας, είναι παραφωνία κάποιος να υποστηρίζει την ουδετερότητα της τεχνολογικής προόδου και γενικά της επιστήμης. Ας ρίξουμε μια ματιά στα τσιμεντοποιημένα ή μολυσμένα ποτάμια και λίμνες, στον κόλπο του Μεξικού (την μεγαλύτερη θαλάσσια μόλυνση), στα καμένα ή αποψιλωμένα βουνά (πρώην δάση), στις πόλεις, στις μεταλλαγμένες καλλιέργειες, στα βιομηχανικά και τα ραδιενεργά απόβλητα, τις αρρώστιες όπως τον καρκίνο, στα εκατομμύρια τόνους πεταμένου πλαστικού, στα σφαγεία ζώων, στους αυτοκινητόδρομους και τα δυστυχήματα, στους θανάτους των ζώων λόγω της μόλυνσης της φύσης και σε τόσα αλλά που συνιστούν οικολογική γενοκτονία.
Και για τυχόν παρερμηνείες να το ξεκαθαρίσουμε, δεν λέμε ότι δεν φταίει η κυριαρχία για την εκμετάλλευση ανθρώπου και φύσης, αυτό που λέμε είναι ότι η κυριαρχία ενσαρκώνεται στη βιομηχανική παραγωγή και την τεχνολογία και είναι αδύνατο να χρησιμοποιηθούν «αναίμακτα». Η βιομηχανία και η τεχνολογία (όπως και η παραγωγή) ταυτίζονται με την κυριαρχία και είναι αδύνατο να συγκλίνουν με συνθήκες απελευθερωτικές. Η βιομηχανοποίηση είναι εκ φύσεως εξουσιαστική, επειδή απλά η εξειδίκευση και ο καταμερισμός εργασίας είναι αδιαχώριστα μέρη της παραγωγής και η βιομηχανική παραγωγή για να καλύπτει τις βιομηχανικές ανάγκες αναμφίβολα πρέπει να συνεχίσει να λεηλατεί την φύση, να εκδιώκει, να αποικιοκρατεί και να εκμεταλλεύεται ανθρώπινους πληθυσμούς.

Η κυριαρχία επηρεάζει όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας μας.
Οι συνθήκες μέσα στις οποίες βιώνουμε τις καθημερινές μας ασχολίες και συναισθήματα είναι ομολογουμένως επηρεασμένες και καθορισμένες από τις διάχυτες εξουσιαστικές σχέσεις στον κοινωνικό χώρο, που βασικός μηχανισμός διασποράς τους είναι το κράτος. Τα πάντα στο επίπεδο οργάνωσης της ζωής μας βασίζονται σε ένα πλαίσιο από κανόνες που έχουν προκαθοριστεί από τις επιλογές της κυριαρχίας.

Όπως αναφέραμε ολόκληρος ο κόσμος επηρεάστηκε σε τεράστιο βαθμό από την βιομηχανική επανάσταση τον 19ο αιώνα. Η τεχνολογική εξέλιξη σε συνδυασμό με τους όρους επιβολής και ελέγχου οδήγησαν σε τραγικές καταστάσεις την ανθρωπότητα και τον πλανήτη, στο όνομα της προόδου. Η εξουσιαστική πρακτική επιβλήθηκε στον κοινωνικό χώρο παραμερίζοντας όποιους τρόπους φυσικής επιβίωσης είχαν κατακτήσει οι άνθρωποι με την μεταξύ τους συνεργασία και την απευθείας χρησιμοποίηση των αγαθών της φύσης(πρωτογενής παραγωγή) και επέβαλε τους δικούς της κανόνες καθιστώντας τους ανθρώπους εξαρτημένους από αυτήν. Έτσι η παραγωγική διαδικασία με την βιομηχανική επανάσταση έγινε μια πολύπλοκη και κατακερματισμένη διαδικασία. Παράλληλα τα νέα επιτεύγματα της παραγωγής (εμπορεύματα) πολλαπλασιάζονται αδιάκοπα σε ποσότητα αλλά και σε είδος.
Σε συνδυασμό και με τις διάφορες τεχνικές, όπως της διαφήμισης, η κυριαρχία καταφέρνει να κατασκευάζει ακατάπαυστα ένα σωρό πλαστές ανάγκες στον δυτικού τύπου κόσμο. Οι πλαστές ανάγκες ανταποκρίνονται στα καινούρια προϊόντα της βιομηχανίας που διατίθενται προς πώληση και όλα αυτά σε μια αλυσιδωτή διαδικασία που συνεχίζεται με την υπερκατανάλωση και βεβαίως την κατασκευή τόνων από σκουπίδια.
Ας δούμε τις πόλεις, την εργασία, τις μετακινήσεις μας, τις επιστήμες, την τεχνολογία, την εκπαίδευση, την πληροφορία, την τροφή μας. Όλα αυτά που σε κάποιους-ες ίσως να φαίνονται φυσικοί παράγοντες επιβίωσης ή απαραίτητα κοινωνικά αγαθά, αναμφίβολα έχουν διαμορφωθεί μέσα από την χρόνια επιβολή, και λειτουργούν με τέτοιο τρόπο που τροφοδοτούν και αναπαράγουν τις συνθήκες εκμετάλλευσης. Το πλέγμα των εξουσιαστικών σχέσεων και δομών απλώνεται σε όλες τις εκφάνσεις των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και λειτουργιών, όπως και στην ίδια την φύση με καταστροφικά συνεπακόλουθα.

Για την πόλη και την παραγωγή.
Ας μιλήσουμε για την πόλη. Η πόλη είναι ένα εργοστάσιο, είναι ένα τεχνητό περιβάλλον όπου οι άνθρωποι καλούνται να ζήσουν σε αυτό. Για την εγκατάλειψη της αρμονικής συνύπαρξης με την φύση και την κατοίκιση στη πόλη αναμφίβολα έπαιξαν ρόλο οι επιλογές της κυριαρχίας. Το φυσικό στοιχείο στις πόλεις παίζει κυρίως το ρόλο του στολιδιού και όχι το χώρο στον οποίο μπορεί να ζήσει κανείς. Άλλωστε, για την ομαλή κάλυψη των αναγκών της πόλης η φύση έπρεπε να θεωρηθεί απλά ως ένας παραγωγικός συντελεστής. Αρχικά, οι άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να προσαρμοστούν σε συνθήκες πιεστικές και ασφυκτικές, για να έρθουν μετά οι νέες γενιές να το θεωρήσουν κάτι το φυσιολογικό. Σε καμία περίπτωση όμως ο τρόπος που ζουν οι κάτοικοι σε μία πόλη δεν είναι προϊόν δικής τους επιλογής αλλά είναι μια κατάσταση που επιβλήθηκε και επιβάλλεται. Οι άνθρωποι δεν στοιβάζονται στις πόλεις από κάποια ανάγκη επικοινωνίας ή από κάποια ανάγκη λειτουργικής αλληλεπίδρασης μεταξύ τους, αλλά οδηγούμενοι από τις συνθήκες που κατασκεύασε η κυριαρχία, για να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της ύπαρξής της.
Οι πόλεις είναι ένα εξουσιαστικό κατασκεύασμα οι οποίες θα υπάρχουν όσο θα υπάρχουν οργανωμένες εξουσιαστικές δομές. Η βιομηχανοποίηση έχει αμφίδρομη σχέση με την μαζική αστικοποίηση. Και είναι απλό: για να λειτουργήσει το μεγάλο εργοστάσιο της πόλης χρειάζεται καταμερισμός της εργασίας και εξειδίκευση όπως και λεηλασία της φύσης στην περιφέρεια.
Μπορεί να υπάρξει πόλη χωρίς την επιτήρηση, τον έλεγχο (είτε από αστυνομία είτε από πολιτοφυλακή) και την πειθαρχία των ανθρώπων στην τάξη που απαιτεί η λειτουργία των μηχανών και η βιομηχανική διαδικασία;
Ας δούμε τώρα τους τομείς παραγωγής σε σχέση με την κατοίκιση στην πόλη. Αρχικά ο πρωτογενής τομέας αποκλείεται από τις εργασίες που μπορούμε να κάνουμε σε μία πόλη. Ο δευτερογενής τομέας παραγωγής, που έχει να κάνει με την βιομηχανική μεταποίηση, είναι ένας τομέας που δεν υπάρχει σε όλες τις πόλεις στον ίδιο βαθμό και σε κάποιες ελάχιστα, οπότε παραμένει ο τριτογενής τομέας για την πλειοψηφία των κατοίκων για πολλές πόλεις όπως τις πόλεις της Ελλάδας. (Για τον δευτερογενή τομέα και την βιομηχανία μιλήσαμε αρκετά στις πιο πάνω παραγράφους και για το ότι δεν μπορεί να αυτοδιαχειριστεί από ελεύθερους ανθρώπους.) Οι μεταφορές, οι κρατικές και δημόσιες υπηρεσίες, η εκπαιδευτική διαδικασία (που είναι τομείς τριτογενούς παραγωγής) συντηρούν ένα σύστημα καθαρά αυτοματοποιημένο και εξουσιαστικό στο οποίο ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια παραγωγική μονάδα. Όσο για τις διάφορες δουλειές όπως σε μαγαζιά, και υπηρεσίες καθαριότητας που είναι ένας τεράστιος τομέας της οικονομίας σήμερα στις πόλεις, σε απελευθερωμένες συνθήκες θα ήταν αχρείαστες αφού οι άνθρωποι με απλή συνεργασία θα αλληλοβοηθιούνταν και τέτοιες εργασίες θα ήταν περιττές. Συμπερασματικά, ο τριτογενής τομέας είναι εξορισμού άχρηστος σε απελευθερωμένες συνθήκες, αφού ένα μεγάλο μέρος του συντηρεί τον κρατικό μηχανισμό.
Τώρα, επιστέφοντας στον πρωτογενή τομέα ως τον πιο «αθώο», θα πρέπει να τον προσεγγίσουμε μακριά από την βιοτεχνολογική, βιομηχανική και εμπορευματική παρέμβαση. Σε απελευθερωμένες κοινοτικές συνθήκες εναρμονισμένες με την φύση θα ήταν οξύμωρο να χρησιμοποιούμε τον όρο και την λογική της παραγωγικής διαδικασίας, άρα δεν θα μπορούσε να υπάρχει και η έννοια «πρωτογενής τομέας παραγωγής». Η εξειδίκευση και ο καταμερισμός εργασίας δεν θα μπορούσε να έχει κανένα συστηματικό ρόλο σ’ αυτές τις συνθήκες.

Ο άνθρωπος εξαναγκασμένος από τις εξουσιαστικές συνθήκες να ζει μέσα στις πόλεις έχει απολέσει κάθε δυνατότητα για άμεσο έλεγχο έστω κάποιου κομματιού πάνω στην ζωή του. Έχει αλλοτριωθεί μέσα σ’ αυτό το καλά οργανωμένο τεχνητό κοινωνικό περιβάλλον και πλέον έχει μετατραπεί σε εργάτη-παραγωγό-καταναλωτή. Η εργατίστικη αντίληψη που θέτει την παραγωγική διαδικασία και όσους εμπλέκονται σ’ αυτήν, κινητήρια δύναμη της απελευθέρωσης, στην ουσία όχι μόνο αδυνατεί να αμφισβητήσει την ουσία αυτού του εξουσιαστικού κόσμου αλλά ακόμα χειρότερα τον αναπαράγει. Οι μετεξελίξεις και αναδιαρθρώσεις που συντελούνται στην κυριαρχία, έχουν αλλάξει σε μεγάλο βαθμό και την ίδια την βιομηχανική και παραγωγική δομή. Οι νέες τεχνολογίες έχουν εισβάλλει μέσα στη ζωή και στη καθημερινότητα μας και διαρρηγνύουν κάθε τι από τον φυσικό κόσμο. Η ταξική πάλη των εργατών με τους κατόχους των μέσων της παραγωγής είναι ανεπαρκής και δεν μπορεί να χρησιμεύσει αποτελεσματικά στην ολική απελευθερωτική προοπτική. Η εκμετάλλευση μας σήμερα συνεχίζεται ακάθεκτα, αλλά πλέον και χάρη των νέων τεχνολογιών, έχει εντατικοποιηθεί με καταστροφικά αποτελέσματα για μας και τον πλανήτη συνολικότερα. Έτσι το ζήτημα της τεχνολογίας δεν μπορούμε να το ερμηνεύσουμε ξέχωρα από το σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης, μέρος της οποίας είναι και η ίδια. Η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη. Είναι ένα ακόμα εργαλείο που έχει σκοπό να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των κρατών και των εξουσιαστικών ελίτ για περισσότερο έλεγχο. Οι τεχνολογικές εφαρμογές στοχεύουν στον έλεγχο μας, όπως το εργοστάσιο δημιουργήθηκε για να ελέγχει και να ρυθμίζει την εκμετάλλευση των εργαζομένων. Έτσι και η ανάπτυξη της βιομηχανίας μαζί με την αλματώδη τεχνολογική πρόοδο, θέτουν τους ανθρώπους και το φυσικό κόσμο υπό μεγαλύτερο έλεγχο και εξάρτηση από το κράτος, χάνοντας έτσι τον έλεγχο της ζωής του και αποξενώνοντας τον από τον φύση.
Έτσι λοιπόν καμιά είδους απελευθέρωση δεν μπορεί να υπάρξει, αυτοδιαχειρίζοντας την μιζέρια και την εκμετάλλευση που προκαλούν το κράτος και οι μηχανισμοί του. Πώς λοιπόν οι αναρχικοί ενώ αναγνωρίζουμε ότι οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί και θεσμοί πρέπει να καταστραφούν αν θέλουμε να ζήσουμε μια ελεύθερη ζωή, δεν επεκτείνουμε αυτή μας την αντίληψη και στο βιομηχανικό και τεχνολογικό σύμπλεγμα που είναι ένα ακόμα μέρος της δομής της κυριαρχίας; Και αντί αυτού να προτάσσεται η αυτοδιαχείριση του; Είναι ανάγκη, να επιτεθούμε και να καταστρέψουμε κάθε πτυχή, δομή, μηχανισμό του κράτους και των εξουσιαστικών σχέσεων. Από αυτή την εξουσιαστική πραγματικότητα δεν έχουμε κανένα λόγο απολύτως να κρατήσουμε κάποιο παράγωγο της ανέγγιχτο. Αντίθετα έχουμε όλους τους λόγους να τα καταστρέψουμε. Μονάχα έτσι θα βρούμε τους τρόπους να βαδίσουμε ελεύθεροι πάνω σε έναν ελεύθερο πλανήτη.
Εν τέλει στο ερώτημα αν η παραγωγή μπορεί να αυτοδιαχειριστεί η απάντηση είναι: ναι μπορεί. Μόνο που δεν θα σχετίζεται με μια απελευθερωμένη και αρμονική συμβίωση ανθρώπων και φύσης. Επειδή οι οριζόντιες κοινωνικές δομές θα αντικαταστήσουν απλά τις κάθετες και η ιεραρχία και η γραφειοκρατία δεν θα χτυπηθούν αφού θα κυριαρχεί ο καταμερισμός εργασίας και η εξειδίκευση.
Η αναρχία μπορεί να ανθίσει στον πλανήτη γη, μόνο με την συνολική άρνηση της κυριαρχίας μαζί με τη θεωρία και πρακτική της. Έξω από τις πόλεις σε αποαστικοποιημένους τόπους, μακριά από την βιομηχανική παραγωγή.

Σύμπραξη για την αναρχία

Αμίλητοι

2011-10-11T23:16:00.001+03:00

Aμίλητοι
Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες
περί δημοκρατικής τάξης, ανάμεσά
μας οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα
τσαλακώνουν.
Ετούτων των αμίλητων το πετσί, περίεργα θα ’λεγες είναι
φτιαγμένο.
Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.
Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;
Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;
Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.
Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!
Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει.

Βλανιμίρ Μαγιακόφσκι

Τζιμάκος "Δούρειος Ηχος"

2011-10-04T15:25:00.010+03:00

Νέος κύκλος εκμπομπών του Τζιμάκου.http://zbaro.blogspot.com/2011/01/blog-post_05.html

MAX KAISER : Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ,ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ,Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ...

2011-10-02T13:05:00.002+03:00

Στη βεράντα του Άγγελου Πάτρα (5 Σεπτ. 2011 6:13)

2011-09-16T18:17:00.000+03:00

Τι σαλπίζει, η σάλπιγγα

μέσα στη πόλη

στις έξι τα χαράματα?

Ποιόν θέλει να ξυπνήσει ο σαλπιστής

και έχει αχάραγο φουσκώσει τα πνευμόνια του;

Με την τρομπέτα του

δίνει ρυθμό στης νύχτας τη σιγή...

στις πόλης την ακινησία...

και όλους τους κοιμισμένους

τους καλεί σε εγερτήριο...

εμπρός σηκωθείτε...

μην αντιστέκεστε στο κάλεσμα

στον ύπνο μόνο να αντισταθείτε

τα μάτια ανοίξτε να δείτε το φως...

όχι της μέρας... αυτό αργεί...

το φως της ψυχής σας ν` ανακαλύψτε

το νόημα της ύπαρξης ν` αντιληφθείτε...

την μυρωδιά της υγρασίας,

μέσα σας να νιώσετε

να μαλακώσετε και να μελώσετε...

άνθρωποι της πόλης

άνθρωποι της ταχύτητας

και της ανορεξίας...

που μείνατε χρόνια νηστικοί,

και πεινασμένοι από ιδέες

κ νοήματα,

από συναισθηματικά σκιρτήματα,

από ανθρωπιά κ καλοσύνη...

πετάξτε το λήθαργο από το νου σας

και εγερθείτε

να ξαναπιάσουμε το νόημα από την αρχή...

να θυμηθούμε ξεχασμένες αξίες

όχι μόνο για να τις ξεθάψουμε...

αλλά για να τις αναστήσουμε...

Who s.o.s.

ΧΙΛΗ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ - ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

2011-09-07T17:13:00.002+03:00

Βρισκόμασε στον 6ο μήνα κινητοποιήσεων του φοιτητικού κόσμου στη Χιλή.

Μετά τις πρώτες κινητοποιήσεις του Απριλίου ακολουθεί ένα πλήθος διαδηλώσεων, μαζικών συγκρούσεων και καταλήψεων που κλιμακώνεται το τελευταίο τρίμηνο. Στις διαδηλώσεις του Ιούνη πήραν μέρος περίπου 100.000 διαδηλωτές, τον Ιούλη 200.000 ενώ τον Αύγουστο έφτασαν τους 500.000, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με πλήθος μέσων καταστολής: Εξοπλισμένοι μπάτσοι, έφιππα τμήματα, χημικά, πολλές αύρες και τελικά πυροβολισμοί, με αποτέλεσμα χιλιάδες συλλήψεις, τραυματισμούς και τελικά δύο νεκρούς.

Στις 24 & 25 Αυγούστου καλείται γενική πανεργατική απεργία, - η πρώτη 48ωρη στη χώρα μετά τη δικτατορία Πινοσέτ - που γίνονται συγκρούσεις, επιθέσεις και πυρπολήσεις αστυνομικών τμημάτων και οχημάτων (περιπολικά, βανάκια κι αύρες), επιθέσεις σε τράπεζες και πολυεθνικές. Η κυβέρνηση τρομοκρατημένη καταστέλλει με κάθε μέσο.

Την Πέμπτη 25/8, δεύτερη μέρα της απεργίας, μπάτσοι πυροβολούν και δολοφονούν εν ψυχρώ τον 16χρονο Μανιουέλ Γκουτιέρες και τραυμάτισαν στον ώμο έναν ακόμα κάτοικο της περιοχής. Την ίδια μέρα κατά τη διάρκεια συγκρούσεων στο Σαντιάγο τραυματίζεται σοβαρά ο 18χρονος Μάριο Παραγές Πίντο που καταλήγει τη Δευτέρα 29 Αυγούστου.

Οι κινητοποιήσεις των φοιτητών έχουν την ξεκάθαρη στήριξη του Χιλιανού λαού, και απαιτούν πλήρη δημόσια και αναβαθμισμένη εκπαίδευση για όλους, και τον περιορισμό της δραστηριοποίησης των επιχειρήσεων στα πανεπιστήμια.

Γράμμα από Χιλιανή φοιτήτρια:http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1326212

Πηγή:http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1326212

Bob Marley "Rat Race"

2011-08-26T17:55:00.000+03:00

Η δωρεάν παιδεία και το άσυλο καταργήθηκαν με ακροδεξιό νομο

2011-08-25T18:46:00.007+03:00

Ψηφίστηκε σήμερα 24 Αυγούστου, βιαστικά και κατά πλειοψηφία, το νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ένας νόμος που καθιστά εξ΄ ολοκλήρου πλέον τα πανεπιστημιακά ιδρύματα βορά στις ορέξεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Χρειάζονται αμόρφωτους, απόλυτα εξειδικευμένους και πειθήνιους δούλους των εταιριών και του κεφάλαιου. Αυτός είναι ο μοναδικός στόχος του νέου νομοσχεδίου για την Παιδεία. Με τις απαραίτητες ακροδεξιές συμπληρώσεις-απαιτήσεις περί ασύλου, συναίνεσαν τα κόμματα εξουσίας μαζί με το φασιστικό ΛΑΟΣ και το ΔΗΣΥ στην ψήφιση του πιο ακραία συντηρητικού νομοσχεδίου που είχε ως σήμερα κατατεθεί.

Μόνο δύο ημέρες χρειάστηκαν για να καταργήσουν την δημόσια παιδεία και να εξοστρακίσουν από τα Πανεπιστήμια την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Τα κόμματα εξουσίας και οι παρατρεχάμενοί τους πανηγυρίζουν για τη συναίνεση που επετεύχθη επίσημα, για πρώτη φορά, για να εφαρμόσουν ένα νομοσχέδιο που:

-Καταργεί άμεσα την δημόσια δωρεάν παιδεία ανοίγοντας το δρόμο για επιβολή διδάκτρων ακόμα και στις προπτυχιακές σπουδές

-Καταργεί τη δωρεάν διανομή συγγραμμάτων καθώς και των περισσότερων παροχών για τους φοιτητές

-Καταργεί ολοκληρωτικά το Πανεπιστημιακό Άσυλο

-Οδηγεί στην πλήρη υποβάθμιση των πτυχίων με την κατάργηση Τμημάτων και τις συγχωνεύσεις πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

-Προωθεί μια ολιγαρχική, συγκεντρωτική διοίκηση στα Πανεπιστήμια που τον πρώτο λόγο θα έχουν οι επιχειρηματίες, οι μάνατζερ και οι πολιτικοί, ενώ οι φοιτητές θα έχουν ρόλο συμβολικό.

-Νομιμοποιεί από την πίσω πόρτα τα ιδιωτικά κολέγια αφού δίνεται η δυνατότητα στους σπουδαστές τους να εισέρχονται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, επιβεβαιώνοντας με άλλον ένα τρόπο την ταξικότητα της παιδείας.

Η εξουσία μέσω του νέου νομο/πλαίσιου και μετά την αγαστή συνεργασία μεταξύ τους για το ποιος θα εφαρμόσει την πιο ακροδεξιά πολιτική, ισχυρίζεται και πάλι ότι επιχειρεί να «θεραπεύσει τις παθογένειες» της Παιδείας στη χώρα μας θυμίζοντας έντονα, έναν παλαιότερο επίδοξο θεράποντα - χειρουργό.

Όλη αυτή η επίθεση στον τομέα της παιδείας όμως, έρχεται σαν ένα ακόμη κομμάτι της βίαιης αναδιάρθρωσης του συστήματος και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί. Συλλογικά και συγκρουσιακά ενάντια στον πόλεμο που έχουν κηρύξει, ενάντια στην πολιτική και οικονομική κατοχή που επιβάλλουν.

Πηγή:athens.indymedia.org/
Η γελοιογραφία του Ηλία Μακρή από http://tvxs.gr/news/σκίτσα/η-γελοιογραφία-της-ημέρας-150

Θυμηθείτε τους Σάκο και Βαντσέτι!

2011-08-23T16:20:00.003+03:00

Η 23η Αυγούστου είναι η ημέρα που το κράτος των Η.Π.Α δολοφόνησε δύο αναρχικούς Ιταλούς μετανάστες: τους Σάκο και Βαντσέτι. Το ότι δεν είχαν καμία σχέση με το έγκλημα για το οποίο τους κατηγόρησαν δεν είχε καμιά σημασία· το μόνο που είχε σημασία ήταν η αναρχική τους ιδεολογία και δράση. Το κράτος δολοφονεί τους εχθρούς του κι αυτό είναι που πρέπει να θυμόμαστε τουλάχιστον κάθε τέτοια ημέρα. Τα προσχήματα πάντα (εφ)ευρίσκονται, προκειμένου να στηθούν οι δίκες και οι αγχόνες και να «νομιμοποιηθούν» οι εκτελέσεις. Ακριβώς όπως εφευρίσκουν σήμερα οι Η.Π.Α και οι σύμμαχοί τους (μαζί και το ελληνικό κράτος) διάφορα «νόμιμα» προσχήματα, προκειμένου να επιτεθούν και να κατακρεουργήσουν διαφόρους λαούς στην Ασία και στην Αφρική, κι αύριο ποιος ξέρει πού. Κι αυτό (στο εσωτερικό στημένες δίκες, φυλακίσεις κι εκτελέσεις, και στο εξωτερικό πόλεμοι και σφαγές) θα συνεχίζεται μέχρις ότου καταργηθεί το κράτος και ο παγκόσμιος καπιταλισμός. Ας πούμε όμως δυο λόγια για τους Σάκο και Βαντσέτι, γιατί το να σωπάσεις και τους ξεχάσεις είναι έγκλημα. Άλλωστε, πολλοί είναι εκείνοι που δεν γνωρίζουν το γεγονός.

Οι Ιταλοί αναρχικοί Φερντινάντο Νικόλα Σάκο (Ferdinando Nicola Sacco, 22.4.1891 – 23.8.1927) και Μπαρτολομέο Βαντσέτι (Bartolomeo Vanzetti, 11.6.1888 – 23.8.1927), μετά από μια στημένη δίκη-παρωδία, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν στις ΗΠΑ (23 Αυγούστου 1927), κατηγορούμενοι ότι δολοφόνησαν στις 15 Απριλίου 1920 ένα λογιστή κι ένα φρουρό του εργοστασίου υποδημάτων Σλέιτερ και Μορίλ (Slater και Morrill). Το πραγματικό τους «έγκλημα», όπως έγραψε ο Ριζοσπάστης (7.6.2002) «ήταν ότι πρωτοστάτησαν στις απεργιακές κινητοποιήσεις εκείνης της περιόδου και ήσαν πρωτοπόροι οργανωτές των εργατικών συνδικάτων, μακριά, μάλιστα, από την οπορτουνιστική γραμμή που κυριαρχούσε τότε στη συνδικαλιστική ηγεσία». Δεν πρέπει όμως να ξεχάσουμε τη ενεργό συμμετοχή τους στο αντιπολεμικό κίνημα, λόγος για τον οποίο είχαν συμπεριληφθεί σε μία λίστα «ανατρεπτικών στοιχείων» που είχε συνταχθεί από το υπουργείο δικαιοσύνης και τις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α (βλ. λήμμα Sacco e Vanzetti στην ιταλική Wikipedia). Στην ίδια λίστα υπήρχε και το όνομα του τυπογράφου Αντρέα Σαλσέντο (Andrea Salsedo), ενός φίλου του Βαντσέτι, τον οποίο δολοφόνησε η αστυνομία στις 3 Μαΐου 1920, αναγκάζοντας τον να πέσει από το δέκατο τέταρτο όροφο ενός κτιρίου που ανήκε στο υπουργείο δικαιοσύνης. [Η «εκπαραθύρωση» υπήρξε πάντα μια από τις αγαπημένες μεθόδους του κράτους για να δολοφονεί τους αντιπάλους του, εμφανίζοντας τις δολοφονίες ως «αυτοκτονίες». Ο νομπελίστας συγγραφέας Ντάριο Φο εμπνεύστηκε το έργο του «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» από τη δολοφονία του Τζουζέπε Πινέλι (Giuseppe Pinelli), τον οποίο εκπαραθύρωσε η αστυνομία του Μιλάνο, αλλά χρησιμοποίησε στο έργο του το όνομα του Σαλσέντο, για να αποφύγει τις όποιες ενδεχόμενες συνέπειες. Το Φεβρουάριο του 2011 συστάθηκε στο Τράπανι (Trapani) της Ιταλίας η αναρχική ομάδα «Αντρέα Σαλσέντο».(βλ. παραπομπή 2 στο λήμμα Andrea Salsedo στην ιταλική Wikipedia).]

Πάρα πολλά βιβλία, άρθρα, ταινίες, τραγούδια… έχουν γραφτεί, γυριστεί, κυκλοφορήσει για την υπόθεση των Σάκο και Βαντσέτι, τα οποία μπορεί κανείς να μελετήσει, να δει και ν’ ακούσει. Έτσι, ένα κείμενο σαν το δικό μου δε θα είχε να προσθέσει ουσιαστικά τίποτε σε όλα αυτά. Άλλωστε, δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Απλώς, θεωρώ έγκλημα το να σωπάσει κανείς και να ξεχάσει τέτοια γεγονότα. Για την περίπτωση, όμως, που κάποιος… «αντικειμενικός» αμφιβάλλει για το κρατικό έγκλημα που διαπράχθηκε με την εκτέλεση των Σάκο και Βαντσέτι, σταχυολογώ δυο τρία στοιχεία από το φάκελο της υπόθεσής τους:
«Στην αρχή της διαδικασίας, ένας από τους πρώτους “αυτόπτες μάρτυρες”, αποκαλύπτεται ότι είναι πρόσφατα αποφυλακισμένος εγκληματίας, ο οποίος εμφανίστηκε στο δικαστήριο με ψεύτικο όνομα. Ο ίδιος ομολογεί ότι δέχτηκε να ψευδομαρτυρήσει σε συνεννόηση με τον εισαγγελέα και με αντάλλαγμα την αποφυλάκισή του». (Ριζοσπάστης, 7.6.2002)
Ο Πρόκτορ, διευθυντής της αστυνομίας της Μασαχουσέτης, ο οποίος κατέθεσε ως εμπειρογνώμονας όπλων στη δίκη, αποκάλυψε αργότερα και τα εξής: «Συμφωνήσαμε με τον εισαγγελέα να πω ότι οι σφαίρες που βρέθηκαν στον τόπο της ληστείας προέρχονται κατά πάσα πιθανότητα από το πιστόλι του Νικόλα Σάκο. Όμως, επειδή υπήρχε κίνδυνος να αποκαλυφθεί το ψέμα, ο εισαγγελέας μου είπε ότι αν μου ζητηθούν αποδείξεις από κάποιο μέλος του δικαστηρίου να πω ότι δεν έχω». Φυσικά, τέτοιες αποδείξεις δεν του ζητήθηκαν από το δικαστήριο. Απλώς ο δικαστής Ουέμπστερ Θάγερ (Webster Thayer), αποφάνθηκε ότι… το φονικό βλήμα προήλθε από το πιστόλι του Σάκο. Ο ίδιος δικαστής, στο «αιτιολογικό» της απόφασής του σημείωσε: «Ακόμα κι αν δεν έχουν διαπράξει το έγκλημα που τους καταλογίζεται, είναι, πάντως, ηθικά ένοχοι, γιατί είναι εχθροί των σημερινών θεσμών…» (Ριζοσπάστης, ό.π.)

Το Νοέμβριο του 1925, ο Πορτορικανός Σελεστίνο Μαδέιρος (Celestino Madeiros), κατηγορούμενος για σειρά φόνων, ομολόγησε ότι είχε συμμετάσχει στο έγκλημα για το οποίο κατηγορούνταν οι Σάκο και Βαντσέτι και ότι εκείνοι δεν είχαν καμία σχέση μ’ αυτό, αλλά… φυσικά, κι αυτή η ομολογία δεν άλλαξε σε τίποτε την προειλημμένη απόφαση της καταδίκης τους.

Τέλος, «Το 1977, ο τότε κυβερνήτης της Μασαχουσέτης [όπου διαπράχθηκε το κρατικό έγκλημα της εκτέλεσης], Μάικλ Δουκάκης, αναγνώρισε επίσημα την αδικία και αποκατέστησε τη μνήμη των Σάκο και Βαντσέτι» (Καθημερινή, 25.8.2007).
Με όλα όσα πραξικοπηματικά συνέβησαν στα χρόνια που κράτησε η δικαστική διαμάχη, οι Σάκο και Βαντσέτι, πριν δολοφονηθούν στην ηλεκτρική καρέκλα της Μασαχουσέτης, έμαθαν καλά τι σημαίνει αστική δικαιοσύνη. Ο Βαντσέτι, ιδιαιτέρως, είχε ορισμένα λόγια να πει απευθυνόμενος για τελευταία φορά στο δικαστή Θάγερ:
«Δε θα ευχόμουν ούτε σ’ ένα σκυλί ή σ’ ένα ερπετό, στο πιο ευτελές ή δύστυχο πλάσμα της Γης ― δε θα ευχόμουν σε κανένα απ’ αυτά όσα έχω υποστεί για πράγματα για τα οποία δεν είμαι ένοχος. Αλλά η πεποίθησή μου είναι ότι τα έχω υποστεί για πράγματα για τα οποία είμαι ένοχος. Τα υφίσταμαι γιατί είμαι ριζοσπάστης, και πράγματι είμαι ριζοσπάστης· τα έχω υποστεί γιατί ήμουν Ιταλός, και πράγματι είμαι Ιταλός [...] » [(19 Απριλίου 1927, στο Dedham, Μασαχουσέτη) Ιταλική Βικιπαίδεια, ό.π.]
Θυμηθείτε τους Σάκο και Βαντσέτι, γιατί το Κράτος δε θα πάψει ποτέ να δολοφονεί τους εχθρούς του. Κι αν πρόκειται για μετανάστες, τόσο το χειρότερο!

Πηγή:Ο Άπατρις της Πάτρας http://oapatris.wordpress.com/author/marenglen2/
"Crazy"

Η πόλη του πανικού

2011-08-15T17:13:00.005+03:00

Σε αυτό το κείµενο ο Βifo επανέρχεται στην πόλη. Στην µεταβιοµηχανική πόλη της γνωστικής εργασίας και του επικοινωνιακού boom. Προσπαθεί να αναλύσει τους µηχανισµούς ακινητοποίησης των υποκειµένων στην οικονοµία του σηµειολογικού κεφαλαίου. Του κεφαλαίου δηλαδή που στη δυκτιακή οικονοµία αγοράζει πακέτα χρόνου και νόησης. Του κεφαλαίου που ανα πάσα στιγµή µε τη χρήση ενός κινητού καλεί σε εγρήγορση. Από την άλλη εµείς. Διασκορπισµένοι, αιχµάλωτοι στο χάος και την αποσπασµατικότητα των πληροφοριών και των διαδροµών στη πόλη του πανικού.

Το αστικό έδαφος όλο και περισσότερο διαπερνάται από ρεύµατα διάσπαρτα, ετερογενή αποεδαφικοποιηµένης φαντασίας . Ο πανικός τείνει να γίνει η αστική ψυχική διάσταση. Είναι µια αντίδραση ενός ευαίσθητου οργανισµού που υποβάλλεται σε µια διέγερση πάρα πολύ ισχυρή και πάρα πολύ γρήγορη. Μια αντίδραση ενός οργανισµού που ωθείται από πάρα πολύ συχνά και έντονα ερεθίσµατα ώστε να είναι συναισθηµατικά και επικοινωνιακάνα εξεζητηµένος.

Τι είναι ο πανικός; Λέγεται ότι οι ψυχίατροι ανακάλυψαν πρόσφατα και ονόµασαν ένα νέο είδος διαταραχής – το αποκαλούν «σύνδροµο πανικού». Φαίνεται ότι είναι κάτι αρκετά πρόσφατο στην ψυχολογική αυτό-αντίληψη για τα ανθρώπινα όντα. Αλλά τι σηµαίνει ο πανικός; Κάποτε ο πανικός ήταν µια συµπαθητική λέξη, και αυτή είναι η αίσθηση στην οποία ο ελβετικοαµερικανικός ψυχαναλυτής James Hillman αναφέρεται στο βιβλίο του για τον Πάνα. Ο πάνας ήταν ο Θεός της φύσης, ο Θεός της ολότητας. Στην ελληνική µυθολογία, ο Πάνας ήταν το σύµβολο της σχέσης µεταξύ του ατόµου και της φύσης. Η φύση είναι η συντριπτική ροή της πραγµατικότητας, πράγµατα και πληροφορίες από τα οποία περιβαλλόµαστε. Ο σύγχρονος πολιτισµός είναι βασισµένος στην ιδέα της ανθρώπινης κυριαρχίας, της εξηµέρωσης της φύσης. Έτσι το αρχικό συναίσθηµα πανικού (που ήταν κάτι καλό για τον αρχαίο κόσµο) γίνεται όλο και περισσότερο τροµακτικό και καταστρεπτικό. Σήµερα, ο πανικός έχει γίνει µια µορφή ψυχοπαθολογίας: Μπορούµε να µιλήσουµε για τον πανικό όταν βλέπουµε έναν συνειδητό οργανισµό (ατοµικό ή κοινωνικό) να συντρίβεται από την ταχύτητα των διαδικασιών που αυτός/αυτή αναµιγνύεται, και δεν έχουµε κανέναν χρόνο να επεξεργαστούµε αυτήν την εισαγωγή πληροφοριών. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο οργανισµός, ξαφνικά, δεν είναι πλέον ικανός να επεξεργαστεί το καθαρό ποσό πληροφοριών που µπαίνει στο γνωστικό τοµέα του ή ακόµα και αυτών που παράγονται από τον ίδιο τον οργανισµό.

Οι τεχνολογικοί µετασχηµατισµοί έχουν µετατοπίσει την...
εστίαση από τη σφαίρα της παραγωγής των υλικών αγαθών προς τη σφαίρα των σηµειωτικών αγαθών. Με αυτό, το σηµειολογικό κεφάλαιο γίνεται η κυρίαρχη µορφή της οικονοµίας. Η επιταχυνόµενη δηµιουργία υπερ-αξίας εξαρτάται από την επιτάχυνση της σφαίρας της πληροφορίας. Η ψηφιοποίηση της πληροφορίακής σφαίρας ανοίγει το δρόµο σε αυτού του είδους την επιτάχυνση. Τα σήµατα παράγονται και κυκλοφορούν µε µια αυξανόµενη ταχύτητα αλλά το ανθρώπινο τερµατικό (το µυαλό µας) τίθεται σε µια αυξανόµενη πίεση και καταρρέει τελικά κάτω από αυτήν. Σκέφτοµαι ότι η τρέχουσα οικονοµική κρίση έχει να κάνει µε αυτήν την δυσαναλογία στον τοµέα της σηµειολογικής-παραγωγής και τον τοµέα των σηµειολογικών απαιτήσεων. Αυτή η δυσαναλογία στη σχέση µεταξύ του ανεφοδιασµού µε σηµειωτικά αγαθά και του κοινωνικά διαθέσιµου χρόνου προσοχής είναι ο πυρήνας της οικονοµικής κρίσης καθώς επίσης και ο πυρήνας της διανοητικής και πολιτικής κρίσης στην οποία ζούµε.
Το σηµειολογικό κεφάλαιο είναι σε µια κρίση υπερπαραγωγής, αλλά η µορφή αυτής της κρίσης είναι όχι µόνο οικονοµική, αλλά και ψυχοπαθολογική. Το σηµειολογικό κεφάλαιο , στην πραγµατικότητα, δεν αναφέρεται κυρίως στην παραγωγή υλικών αγαθών, αλλά στην παραγωγή ψυχικής δραστηριότητας. Το διανοητικό περιβάλλον διαποτίζεται από σηµάδια που δηµιουργούν µια συνεχή διέγερση, κάτι σαν µόνιµη ηλεκτροπληξία, η οποία οδηγεί κάθε µεµονωµένο µυαλό καθώς επίσης και το συλλογικό νου σε µια κατάσταση κατάρρευσης.

Το πρόβληµα του πανικού σχετίζεται γενικά µε τη διαχείριση του χρόνου. Αλλά µπορούµε επίσης να δούµε µια χωρική πλευρά στον πανικό. Κατά τη διάρκεια των προηγούµενων αιώνων, η οικοδόµηση του σύγχρονου αστικού περιβάλλοντος ήταν συνήθως εξαρτηµένη από το ορθολογικό σχέδιο της πολιτικής πόλης. Η οικονοµική δικτατορία των τελευταίων δεκαετιών έχει επιταχύνει την αστική επέκταση. Η αλληλεπίδραση µεταξύ της άτακτης εξάπλωσης του κυβερνοχώρου και του αστικού φυσικού περιβάλλοντος έχει καταστρέψει την ορθολογική οργάνωση του χώρου.

Στο σηµείο τοµής των πληροφοριών και του αστικού χώρου βλέπουµε τον πολλαπλασιασµό µιας χαοτικής εξάπλωσης που δεν ακολουθεί κανέναν κανόνα, κανένα σχέδιο, που υπαγορεύεται µόνο από τη λογική οικονοµικού συµφέροντος. Ο αστικός πανικός προκαλείται από την αντίληψη της χαοτικής εξάπλωσης και τον πολλαπλασιασµό της µητροπολιτικής εµπειρίας. Πολλαπλασιασµός των χωρικών διαδρόµων πτήσης. Η µητρόπολη είναι µια επιφάνεια πολυπλοκότητας στην εδαφική περιοχή. Ο κοινωνικός οργανισµός είναι ανίκανος να επεξεργαστεί τη συντριπτικά σύνθετη εµπειρία του µητροπολιτικού χάους. Ο πολλαπλασιασµός των διαδροµών επικοινωνίας έχει δηµιουργήσει ένα νέο είδος χαοτικής αντίληψης.

Το καλοκαίρι του 2001, εκδόθηκε η Μανία, ένα µυθιστόρηµα από τη Salmab Rushdie. Στο εξώφυλλο, το Empire State building δεχόταν την επίθεση µιας αστραπής. Λίγο µετά από το τύπωµα του βιβλίου αυτό το εξώφυλλο έµοιαζε µε ένα τροµακτικό προαίσθηµα. Αλλά αυτό το προαίσθηµα ήταν όχι µόνο στο εξώφυλλο γιατί το µυθιστόρηµα περιγράφει (ή µάλλον επικαλείται) την ψυχική κατάρρευση της δυτικής µητρόπολης.

Το Rushdie απεικονίζει το εικονικό νευρικό σύστηµα της τάξης, που προορίζεται ως µια κοινωνική τάξη παραγωγής σηµάτων καθώς επίσης και τάξη εκείνων που ζουν σε µια κοινή συνθήκη εφήµερη και υπαρξιακά εύθραυστη. Κυτταρικές φράξιες, θραύσµατα σε έναν διαρκή αφηρηµένο επανασυνδυασµό, σύνδεδεµένα τερµατικά που απαξιώθηκαν έχασαν την συνδυαστική τους µνήµη. Αντιλαµβάνεστε τον ψυχοπαθολογικό κραδασµό που συσσωρεύει, µετά από µια δεκαετία στη µπρίζα, µετά από την επιθυµητική οικονοµική δεκαετία επένδυσης. Αισθάνεστε το άγχος να αυξάνεται, και την αστική φιλήδονη οικονοµία που γίνεται όλο και πιο παρανοϊκή.

Τα εκατοµµύρια των κινητών τηλεφώνων καλούν το ένα το άλλο, αυξάνοντας την θερµοκρασία των λιπιδίων του εγκεφάλου αναβάλλοντας την επαφή, την ευχαρίστηση και τον οργασµό από τη µια πλευρά της πόλης στην άλλη, από µια στιγµή του συµπιεσµένου αστικού χρόνου στην άλλη.

Η δράση του µυθιστορήµατος αναπτύσσεται κυρίως στις στέγες των ουρανοξυστών του Μανχάτταν. Τροµακτικά µαύρα πουλιά που αναρωτιούνται για τη µοίρα των κτηρίων αναγγέλλουν την επόµενη κατάρρευση.

Λίγο πριν, ο Mike Νταίηβις (City of Quartz, Dark Cities) χαρτογράφησε την αστική αντίληψη του εφάφους (το έδαφος του Λος Άντζελες του 1990 στο βιβλίο City of Quartz και την πόλη της Νέας Υόρκης του 2002 στο Dead Cities) µέσω της επανοικοδόµησης των µυθολογιών του φόβου και των πολιτικών ασφάλειας και ιδιωτικοποίησης που έχουν µια καταστρεπτική επίδραση στο κοινωνικό χώρο.

«το νεo-µιλιταριστικό συντακτικό της σύγχρονης αρχιτεκτονικής υπαινίσσεται τη βία και αποτρέπει φανταστικές απειλές. Τα ψευδο-δηµόσια διάκενα του σήµερα, οι µεγάλες λεωφόροι και τα εκτελεστικά κέντρα (κυβερνητικά δηµοτικά κτήρια), η πολιτιστική ακρόπολη και τα λοιπά είναι γεµάτα από αόρατα σήµατα για να κρατούν τον υποτιµηµένο πληθυσµό µακριά» (Mike Davis: 1990, σελίδα 226).

Μετά από τις 11η Σεπτεµβρίου 2001 η παράνοια της ιδεολογίας της ασφάλειας γίνεται η κύρια τάση στη φαντασία, στην παραγωγή των αγαθών υψηλής τεχνολογίας και στο αστικό σχέδιο.

«Η οικονοµία του φόβου αυξάνεται εν µέσο µιας γενικής πείνας… Ο χαµηλόµισθος στρατός των εταιρειών security θα αυξηθεί κατά 50% κατά τη διάρκεια της δεκαετίας, ενώ η επιτήρηση από κάµερες που ταΐζεται από το λογισµικό αναγνώρισης προσώπου θα αρπάξει οτι αφήνεται από την καθηµερινή ιδιωτική ρουτίνα. Το καθεστώς ασφάλειας στους τοµείς αναχωρήσεων των αεροδροµίων θα παράσχει ένα πρότυπο, µια µήτρα για την ασφάλεια των µαζών στην πόλη, στα εµπορικά κέντρα, στα αθλητικά γεγονότα και… αλλού Η ασφάλεια, µε άλλα λόγια, θα γίνει µια αστική υπηρεσία που αναπτύσσεται αυτοτελώς όπως η ύδρευση, η ηλεκτρική ενέργεια και οι τηλεπικοινωνίες.» (Mike Davis, νεκρές πόλεις, 2002, σελίδες 12-13)

Η πόλη του πανικού είναι ο τόπος όπου κανένας δεν έχει το χρόνο πια να έρθει κοντά µε τους άλλους, για τα χάδια για την ευχαρίστηση ή για τη βραδύτητα των ψιθυρισµένων λέξεων. Η διαφήµιση εξυψώνει και υποκινεί τη φιλήδονη προσοχή, η πρόσωπο µε πρόσωπο επικοινωνία πολλαπλασιάζει τις υποσχέσεις συγκρούσεων, αλλά αυτές οι υποσχέσεις δεν εκπληρώνονται ποτέ . Η επιθυµία µετατρέπεται σε άγχος και συµβόλαια χρόνου

Σηµειώσεις

Franco Berardi, o επονοµαζόµενος Bifo. Πολιτικός ακτιβιστής, φιλόσοφος, µε έντονα ελευθεριακές απόψεις. Αρχικά προσκείµενος στην Potere Operaio (εργατική εξουσία) και έπειτα ιστορική φιγούρα της δηµιουργικής Αυτονοµίας. Στο συνέδριο ενάντια στην καταστολή που έγινε στη Μπολώνια το 1977 υποστήριξε την τολµηρή άποψη ότι το νεανικό προλεταριάτο αντιπροσώπευε το νέο υποκείµενο και ότι οι εργάτες δεν µπορούσαν πλέον να αποτελούν το προνοµιακό σηµείο των ταξικών αναφορών. Πειραµατίστηκε απο τη δεκαετία του ’70 µε δοµές αντι-κουλτούρας και αντι-πληροφόρησης. Ιδρυτής του περιοδικού A/traverso (1975-1981) και του ραδιοφωνικού σταθµού Radio Alice (1976-978) στη Μπολώνια. Τη δεκαετία το ‘80 έζησε στο Παρίσι όπου και συνεργάστηκε µε τον Felix Guattari (1977-1989). Τη δεκαετία του ‘90 επιστρέφει στην Ιταλία και η θεωρητική του ανάλυση εστιάζει στο πώς η µεταβαλλόµενη φύση του καπιταλισµού χρησιµοποιεί σήµερα την τεχνολογία, την κουλτούρα και τις επικοινωνίες µέσα στο νέο καθεστώς της παραγωγής. Το 1991 έγραψε και πρωταγωνίστησε στο κινηµατογραφικό έργο “Il Trasloco” το οποίο αναφέρεται στο 1977. Ο Franco Berardi έχει αναπτύξει τόσο θεωρητικό έργο όσο και δράση, ενώ τελευταία δραστηριοποιείται στην (αντι-)πληροφόρηση µέσω διαδικτύου. Πρόσφατα το 2002 συµµετείχε στο πείραµα telestreet, ενα δίκτυο απο µικρά τοπικά κανάλια διασπαρµένα σε όλη την Ιταλία ενάντια στην µιντιακή δικτατορία. Τέλος, έχει γράψει τα βιβλία: Ciberpunk e mutazione (1993), Cibernauti (1995), La nefasta utopia di Potere operaio (1997), Felix (2001), “Telestreet – Macchina immaginativa non omologata” (2003).

Η σηµειωτική ή η σηµειολογία είναι η µελέτη των σηµάτων και των συµβόλων, και τα δύο χωριστά και οµαδοποιηµένα ταυτόχρονα σε συστήµατα σηµασιών και σηµάτων. Περιλαµβάνει τη µελέτη για το πώς η έννοια κατασκευάζεται και γίνεται κατανοητή.

Πληροφορίες για τον Franco Berardi Bifo καθώς και για το πείραµα Τelestreet στους διαδικτυακούς τόπους :

http://www.telestreet.it

theater.kein.org/berardi

http://www.mediaevo.com/stopmedia.htm

http://www.rekombinant.org

Πηγή: www.rebelnet.gr

"Crazy"

Rosso Nero

Εκδηλώσεις για τα Ψηφιακά Δικαιώματα

από 4 Φλεβάρη

αφίσα διαδήλωσης 4-2-2012

Διαδήλωση 4 Φλεβάρη

Η αλληλεγγύη το όπλο μας!

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος αρνήθηκε βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού

Έμπρακτη αλληλεγγύη από το ΧΩΡΟ

The Jam - That's Entertainment

Την σελίδα διανομής αρχείων Megaupload έκλεισαν οι αμερικανικές Αρχές

«έλιωσαν» οι σέρβερ του κογκρέσου από την απεργία της Wikipedia

Τα SOPA / PIPA ως Απόπειρα για την Επιβολή Παγκόσμιας Λογοκρισίας στο Διαδίκτυο & οι Κοινωνικές Αντιστάσεις

οι Άνθρωποι που κύκλωσαν το άλφα

γράμμα αλληλεγγύης κρατουμένων στην αίτηση αποφυλάκισης της Στέλλας Αντωνίου

Κορνήλιος Καστοριάδης - Παρασκήνιο

Wickeda - A nie s Bobi piem kafe

Φως στην άκρη του τούνελ. Ένας άλλος κόσμος είναι υπαρκτός.

Αλμπέρ Καμύ: «Η Τέχνη δεν αντέχει τη λογική»

66η μέρα απεργίας στη χαλυβουργία Ασπροπύργου

Armagideon Time - The Clash - London 79

Καλή Χρονιά Χωρίς Αφεντικά .

ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Κορνήλιος Καστοριάδης – Έφυγε σαν σήμερα!

από τον ανώνυμο φίλο...

The Pixies - Hey - (HQ) Live 1988

Φαύστα του Μποστ, για την ενίσχυση των χαλυβουργών

Cesária Évora & Paulino Vieira

Eυχαριστούμε τον τραπεζίτη – πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο, τους τραμπούκους των ΜΑΤ που ήρθαν από την Θεσσαλονίκη και όλους τους συνεργάτες τους

Τσιριτσάντσουλες

Υπάρχει καμιά καλή είδηση;

Rage Against the Machine - Ghost of Tom Joad

Σταματήστε τις εργασίες στον ΧΥΤΑ!

Κροπότκιν: ένας «αναρχικός πρίγκιπας»

Στην Χαλυβουργική δεν λυγίζουν

Ganja Rocks - Χαμήλωσε το πιστόλι

Χωρική ανάλυση της εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008

ΚΑΜΙΑ ΖΩΗ ΔΕ ΣΒΗΝΕΤΑΙ ΜΕ BLANCO

Tryo - L'hymne de nos campagnes

Η Ευρώπη και οι τραπεζίτες

Προς την εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό.

Πάντα τέτοια

Τρίτη φορά χτύπησαν οι «Ρομπέν των σουπερμάρκετ»

Δούρειος Ηχος 2-11-2011

Μουσικές Ταξιαρχείες-SOS πεντάγωνο καλεί Μόσχα (Νύχτες της Μόσχας)

Χρονικό των συγκρούσεων με την «κόκκινη» περιφρούρηση της Βουλής (20/10/2011)

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΣΗΕΑ

Χρονικό των συγκρούσεων με την «κόκκινη» περιφρούρηση της Βουλής (20/10/2011)

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του ελληνικού σταλινισμού

Ιωάννου 20-10-11

Πολυτεχνείο 1998

ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ

Ας αρνηθούμε ότι ανήκει στην κυριαρχία

καταστρέφει ότι ωραίο υπάρχει στον κόσμο.

(Μια κριτική στην αυτοδιαχείριση)

Αμίλητοι

Τζιμάκος "Δούρειος Ηχος"

MAX KAISER : Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ,ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ,Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ...

Στη βεράντα του Άγγελου Πάτρα (5 Σεπτ. 2011 6:13)

ΧΙΛΗ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ - ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Bob Marley "Rat Race"

Η δωρεάν παιδεία και το άσυλο καταργήθηκαν με ακροδεξιό νομο

Θυμηθείτε τους Σάκο και Βαντσέτι!

Η πόλη του πανικού