Συνέντευξη

Ο Τζίμης Πανούσης δεν δίνει συχνά συνεντεύξεις. Μίλησε αποκλειστικά στην aixmi.gr. Παράσταση έχει καιρό να ανεβάσει, να τα πει, αλλά σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης χρησιμοποιεί την καθημερινή του εκπομπή «Δούρειος Ήχος» στο Ράδιο 9. Αν τον έχεις ακούσει έστω και μια φορά στο ραδιόφωνο ή τον έχεις δει σε παράσταση, αν έχεις προσπαθήσει να αποκρυπτογραφήσεις τους στίχους των τραγουδιών του ή γελάς με την υπερβολή των αστείων του τότε δεν είσαι ανυποψίαστος αναγνώστης.

Είναι ειρωνικός, περιπαικτικός, αυτοσαρκαστικός. Όλα αυτά, όμως, χάνονται και δίνουν τη θέση τους στη θλίψη όταν μιλάει για το σήμερα του Έλληνα. «Τι να το κάνω που έχω δουλειά» – λέει –«όταν ο διπλανός μου πεινάει»;

Είναι καυστικός με την οικογένεια Παπανδρέου, «είμαστε η μόνη χώρα με παππού, γιό, εγγονό πρωθυπουργούς» σημειώνει, ενώ χαρακτηρίζει τον Σαμαρά… «χειρότερο από τον Γιωργάκη».

Για τον Παπαδήμο στάζει … μέλι («ούφο» τον αποκαλεί) και για την θέση του υπουργού Οικονομικών έχει την απόλυτη πρόταση : «ο Εφραίμ θα ήταν ο καλύτερος»… Eπειδή φαίνεται στο βλέμμα του ότι έχει πολλά να πει, ξεκινάμε χωρίς ερώτηση και στην πορεία βλέπουμε…


«Ξεκινώντας, θα ήθελα να πούμε κάτι για το διαδίκτυο επειδή αυτό θα μας φιλοξενήσει. Να πω, όπως δηλώνω στις παραστάσεις μου και στο ραδιόφωνο καθημερινά, όπου έχω μια επικοινωνία με έναν και μοναδικό ακροατή, έχω μια αμφίδρομη ραδιοφωνική σχέση 23 χρόνων με τον ακροατή μου και η εκπομπή λαμβάνεται σαν ραδιοφωνική αντιβίωση κάθε δώδεκα ώρες. Έχω και επαναληπτική δόση το βράδυ. Με την ευγενική κοροϊδία εδώ του παραγωγού… Θέλω, λοιπόν, να πω ότι το διαδίκτυο παρόλο που ασχολούμαι πριν καν έρθουν οι υπολογιστές στην Ελλάδα… Έκανα ένα ταξίδι πριν χρόνια στο Λονδίνο, πήρα έναν υπολογιστή, τον πέρασα από την Ελβετία, μου τον κρατήσανε… τέλοσπάντων… Παρόλο που είμαι από την αρχή σε αυτό το πράγμα μέσα, έχω μια αλλεργία στον ψηφιακό Πολιτισμό. Γιατί εμείς, η δικιά μου η γενιά, έχουμε την ατυχία να βιώσουμε ένα τραύμα. Το τέλος του αναλογικού Πολιτισμού και την αρχή του ψηφιακού. Με όλα τα προβλήματα. Δηλαδή εγώ που ασχολούμαι με την φωτογραφία σχεδόν επαγγελματικά – η πρώτη μου δουλειά ήταν φωτογράφος…πορνό…δεν έχει σημασία…


Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή.

Εκτός από του μπάτσου κι από του βουλευτή…

Έλεγα, λοιπόν, ότι εγώ που έμπαινα σε σκοτεινό θάλαμο… Δεν ξέρω αν έχεις μπει ποτέ μέσα σε σκοτεινό θάλαμο… Τα υγρά τα φωτογραφικά έχουν μια τρομακτική ομοιότητα με τα κολπικά υγρά. Μυρίζει σαν ερεθισμένο ηδονοτριβείο εκεί μέσα. Σε τραβάει όλο αυτό. Αυτό ήταν το αντικείμενό μου… Τέλοσπάντων, στο θέμα μας. Τυπώνοντας μια αναλογική φωτογραφία βλέπεις ότι έχεις μια ανάλυση που δεν την έχουν φτάσει τα ψηφιακά. Θέλω να πω ότι όταν πήρα την πρώτη μου ψηφιακή φωτογραφική μηχανή με κάμποσα mpixel, τράβαγα κι έβλεπα «τι Κοινούσης, τι Πανούσης». Είτε τράβαγες τον Κοινούση, είτε τον Πανούση το ίδιο πράγμα ήταν. Το ίδιο και στη μουσική που είναι η δουλειά μου. Εκεί φάγαμε μεγάλο στραπάτσο εμείς. Γιατί όταν μπαίνουμε σε ένα στούντιο να γράψουμε, έχει προηγηθεί δουλειά στο σπίτι και πολύ προετοιμασία. Κάθεσαι και ασχολείσαι με τη λεπτομέρεια του ήχου και τις συχνότητες. Στο cd αλλά και στο mp3 χειρότερα, πέφτει κούρεμα. Το PSI, δηλαδή, στη δική μας τη δουλειά έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Με αποτέλεσμα να παιδευόμαστε να βγάλουμε ένα ηχόχρωμα στο μπάσο και το μπάσο να μην υπάρχει γιατί τις ψηλές και τις χαμηλές νότες, λέει, τις πετάει επειδή το αυτί δεν τις ακούει. Το αυτί μπορεί να μην τις ακούει αλλά τις αισθάνεται το στομάχι. Έχει ευτελιστεί πολύ η δικιά μας η δουλειά.

Υπάρχει και πολύ πειρατεία μέσω διαδικτύου

Όχι, είμαι υπέρ της πειρατείας γιατί διαδίδει τη μουσική.

Δεν σκοτώνει;
Όχι δεν σκοτώνει, αυτά είναι γελοιότητες. Οι δισκογραφικές εταιρείες σκοτώνουν τη μουσική. Ο καπιταλισμός σκοτώνει τη μουσική. Οι πειρατές μια χαρά κάνουν. Εγώ θυμάμαι ότι ο πρώτος μου δίσκος, που είχε και μεγάλη εμπορική επιτυχία είχε κυκλοφορήσει σε 36 διαφορετικές εκδόσεις από τσιγγάνους, γύφτους, πειρατές, μαύρους, Νιγηριανούς…Τα έχω μαζέψει όλα αυτά και είμαι περήφανος που τα έχω. Αυτοί οι άνθρωποι διαδώσανε τη μουσική μου.
Άρα, που καταλήγουμε; Το διαδίκτυο δεν βοηθάει στη μαζική διάδοση της μουσικής;

Σε αυτό παίζει έναν ρόλο, ειδικά τώρα που καταστράφηκε η δουλειά μας λόγω της επέλασης αυτού του ψηφιακού Πολιτισμού, αλλά και των εφημερίδων. Από τους εκδοτοκωστόπουλους καταστράφηκε, οι οποίοι θεωρήσανε ότι η δική μας η δουλειά πρέπει να δίνεται τζάμπα, να πετιέται. Μάλιστα μαθαίνω ότι τα cd κάνουν πολύ καλή δουλειά στο μπαλκόνι για τα περιστέρια
Συνεπώς, γενικά δεν πάμε καλά. Τι βλέπετε; Κάγκελα παντού;

Χα! Είναι τόσο ψυχοφθόρο όλο αυτό…υπάρχει τέτοια καντήφλα. Έχω κόψει φίλους γιατί μιλάνε μόνο για την κατάσταση που ζούμε. Αλλά με εμμονή, όμως, αρρώστια. Ερχόταν ας πούμε ο ντράμερ μου στη δουλειά και ήταν χάλια. Ούρλιαζε, χτύπαγε τις πόρτες. Και διαπίστωσα ότι έβλεπε τις ειδήσεις πριν έρθει στο μαγαζί. Σε καταστρέφει όλο αυτό. Από την άλλη πρέπει να ενημερώνεσαι για να δεις τι γίνεται. Το θέμα είναι ότι πρέπει να απαλλαγούμε από τα κομματόσκυλα. Η ουσία του πράγματος είναι αυτή. Είναι κάποιες συμμορίες συγκεκριμένες, δεν είναι πολλές οικογένειες οι οποίες είναι γαντζωμένες στις καρέκλες. Σ’ αυτό το σημείο θέλω να πω ότι η καρέκλα κάνει τον άνθρωπο, δεν κάνει ο άνθρωπος την καρέκλα. Έχουν μάθει, λειτουργούν με «λογική μαφίας». Μάλιστα γνωρίζω κι από μαφιόζους Ναπολιτάνους ότι ζηλεύουν τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει το σύστημα σε μας εδώ. Μη ξεχνάς ότι αυτό λειτουργεί πολλά χρόνια, δεν είναι τωρινό. Και ψάχνουμε τρόπους, δυστυχώς δεν τους έχουμε βρει, για το πώς θα απαλλαγούμε απ’ αυτούς τους νταβατζήδες.
Έχετε επαφή με την ιταλική μαφία;

Βεβαίως! Εξηγώ : Το καλοκαίρι μένω στην Άνδρο κι έχουμε ένα τρομερό θέμα με τα σκουπίδια εκεί. Τα ρίχνουν στη θάλασσα, σε ένα μάλιστα σημείο όπου υπάρχει ένας εκπληκτικός αρχαιολογικός χώρος. Ο πρώτος αρχαίος οικισμός της Ευρώπης με βραχογραφίες. Εκεί εμείς ρίχνουμε τα σκουπίδια με αποτέλεσμα να γίνει κατολίσθηση, να πέσουν οι βράχοι στη θάλασσα και να υπάρξει μεγάλη καταστροφή. Στην προσπάθεια να βρεθεί λύση ήρθα σε επικοινωνία με την Ναπολιτάνικη τοπική αυτοδιοίκηση- γιατί κι εκεί ως γνωστόν έχουν πρόβλημα με τα σκουπίδια. Στη Νάπολη το κομμάτι των σκουπιδιών το διαχειρίζεται η μαφία. Και ξέρεις, δεν υπάρχουν ταμπού σ’ αυτό. Λένε ότι τα διαχειρίζεται η μαφία και τα διαχειρίζεται η μαφία. Όχι όπως εδώ, που σου λέει η άλλη «είμαι τηλεπερσόνα», αλλά κάνει βίζιτες. Εκεί το λένε. Και στην Αμερική ο άλλος κάνει μπίζνα τη φιλανθρωπία και λέει «κάνω μπίζνα». Δεν λέει ότι είναι ο Νταλάρας και σώζει την Αφρική και την Κύπρο. Είναι τα πράγματα πιο ξεκάθαρα. Και ζηλεύουν τον τρόπο που δουλεύουμε εμείς, γιατί όντως είναι θαυμαστός.

Έμεις δεν έχουμε ευθύνες;

Είμαστε δουλόφρονες, όπως λέει ο Καστοριάδης από το 400 π.χ. μέχρι σήμερα είμαστε δουλοπάροικοι, ραγιάδες. Δεν είμαστε πολίτες, δεν έχουμε συνείδηση. Δεν έχουμε ζήσει καμιά επανάσταση. Πολύ σωστά βλέπουμε το κράτος ως κάτι κακό, είναι κακό έτσι όπως είναι, από την άλλη όμως δεν κάνουμε κάτι να αντιπαραταχτούμε.

Άγρια επίθεση δέχτηκαν το Σάββατο 18/2 οι μετανάστες που έχουν βρει
κατάλυμα στα βαγόνια του παλιού σιδηροδρομικού σταθμού τηςΚορίνθου,
από ομάδες φασιστοειδών της περιοχής με αποτέλεσμα τον τραυματισμό
τεσσάρων μεταναστών, ο ένας εκ των οποίων συνεχίζεινα νοσηλεύεται στο
νοσοκομείο Κορίνθου με βαριά κατάγματα ύστερα από διπλό χτύπημα με
αυτοκίνητο.Το γεγονός ότι τέσσερεις μέρες μετά την ρατσιστική-
φασιστική επίθεση, οι δράστες διαφεύγουν ανενόχλητοι ( ενώ είναι
γνωστά τα στοιχείατους και ο αριθμός πινακίδας του Ι.Χ ) φανερώνει την
πλήρη συγκάληψη της επίθεσης από την μεριά των αρμόδιων μηχανισμών.Η
ώσμωση άλλωστε των φασιστών με την εξουσία είναι διαχρονική και
άρρηκτα δεμένη,προκειμένου να διαχέεται η κοινωνική οργή κατά τωνπιό
ευάλωτων και φτωχών, εκείνων που βρίσκονται στον πάτο της κοινωνικής
ιεραρχίας.Σήμερα εν μέσω της βαθύτερης συστημικής κρίσης που έχει
πλήξει όσο ποτέ τον καπιταλισμό, όπου η ανασφάλεια της κοινωνίας για
το ''αύριο''συνεχώς διογκώνεται, η προπαγάνδα του νεοφασισμού βρίσκει
πρόσφορο έδαφος μέσα από φασιστικές συμπεριφορές που εκδηλώνονταικάθε
φορά πάνω στούς αδύναμους κρίκους της κοινωνίας.Η συγκάληψη τέτοιων
επιθέσεων από τους κρατικούς μηχανισμούς τροφοδοτεί αφ΄ενός το αίσθημα
της τρομοκράτησης των θυμάτων καιαφ΄ετέρου το αίσθημα της
ατιμωρησίας.Τα αποτελέσματα της διωκτικής ασυλίας με την οποία
περιβάλλονται οι παρακρατικές συμμορίες και οι ευρύτερες φασίζουσες
και ρατσιστικέςομάδες,στην δολοφονική τους δράση, φανερώνουν ότι οι
διεργασίες καλλιεργούνται και προωθούνται από την ίδια την εξουσία.

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ,ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΗ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥΣ

Ο ΦΟΒΟΣ ΣΠΑΖΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

δημοσιεύτηκε στη Guardian, στις 17/2/2012

Μετάφραση: Γιώργος Μαριάς

Η οργή που εκδηλώθηκε στις ελληνικές πόλεις ενάντια στα μέτρα λιτότητας εμπνέει όλους όσους υποφέρουν προς όφελος των τραπεζών και των πλουσίων.


Δε μου αρέσει η βία. Δεν πιστεύω ότι μπορούν να κερδηθούν πολλά καίγοντας τράπεζες και σπάζοντας παράθυρα. Κι όμως νιώθω ένα κύμα ευχαρίστησης, όταν βλέπω τις αντιδράσεις στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις της Ελλάδας απέναντι στη ψήφιση των μέτρων, που επιβλήθηκαν από την Ε.Ε., από το ελληνικό κοινοβούλιο. Ακόμα παραπέρα: αν δεν υπήρχε αυτή η έκρηξη οργής, θα είχα βυθιστεί σε μια θάλασσα κατάθλιψης.

Η χαρά μου οφείλεται στο γεγονός πως βλέπω τα ποδοπατημένα σκουλήκια να γυρίζουν και να βρυχώνται. Η χαρά να βλέπω αυτά τα μάγουλα που έχουν χτυπηθεί χιλιάδες φορές να ανταποδίδουν το χτύπημα. Πώς μπορούμε να ζητήσουμε από ανθρώπους να δεχτούν πειθήνια την τρομακτική μείωση του βιοτικού επιπέδου που τα μέτρα λιτότητας συνεπάγονται; Θέλουμε απλώς να συμφωνήσουν ότι το τεράστιο δημιουργικό δυναμικό από τόσους πολλούς νέους ανθρώπους θα πρέπει να εγκαταλειφθεί, τα ταλέντα τους να παγιδευτούν σε μια ζωή μακροχρόνιας ανεργίας; Κι όλα αυτά, απλώς για να διατηρηθεί ένα καπιταλιστικό σύστημα που εδώ και καιρό έχει περάσει η ημερομηνία λήξης του, και που πλέον δεν προσφέρει στον κόσμο τίποτα εκτός από καταστροφή. Για τους Έλληνες, η πειθήνια αποδοχή των μέτρων θα σήμαινε να πολλαπλασιάσουν την ύφεση με κατάθλιψη, την ύφεση ενός αποτυχημένου συστήματος σε συνδυασμό με την κατάθλιψη της χαμένης αξιοπρέπειας.

Η βιαιότητα της αντίδρασης στην Ελλάδα είναι μια κραυγή που απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Πόσο καιρό ακόμα θα καθόμαστε και θα βλέπουμε τον κόσμο να ξεσκίζεται από αυτούς τους βάρβαρους, τους πλούσιους, τις τράπεζες; Πόσο καιρό θα καθόμαστε και θα παρακολουθούμε τις ανισότητες να αυξάνονται, το σύστημα υγείας να απορρυθμίζεται, την εκπαίδευση να υποβαθμίζεται σε άκριτη ανοησία, τα παγκόσμια αποθέματα νερού να ιδιωτικοποιούνται, τις κοινότητες να αφανίζονται και τη γη να ξεσκίζεται για τα κέρδη μεταλλευτικών εταιριών;

Η επίθεση, που είναι έντονη στην Ελλάδα, λαμβάνει χώρα σε όλο τον κόσμο. Παντού το χρήμα υποβάλλει την ανθρώπινη και μη ανθρώπινη ζωή στη λογική του, στη λογική του κέρδους. Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά η ένταση και το εύρος της επίθεσης είναι καινούρια, καθώς καινούρια είναι επίσης, η γενική επίγνωση ότι η τρέχουσα δυναμική είναι μια δυναμική θανάτου, που είναι πιθανό να οδηγεί όλους μας προς τον αφανισμό της ανθρώπινης ζωής στον πλανήτη. Όταν οι πολυμαθείς σχολιαστές εξηγούν τις λεπτομέρειες των τελευταίων διαπραγματεύσεων μεταξύ των κυβερνήσεων για το μέλλον της ευρωζώνης, ξεχνούν να αναφέρουν ότι το αντικείμενο της φαιδρής διαπραγμάτευσης είναι το μέλλον της ανθρωπότητας.

Σαν χτες 19 Φλεβάρη το 1896 έρχεται στον κόσμο ο ιδρυτής του Υπερρεαλισμού, Αντρέ Μπρετόν. Διαβάστε μια αναδρομή στη ζωή και το έργο του από τον Γιώργο-Ίκαρο Μπαμπασάκη και ένα ποίημα για το σπουδαίο συγγραφέα και ποιητή από τον Ανδρέα Εμπειρίκο.



«Αναζητώ το Χρυσάφι του Χρόνου», του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη

Στην ιστορία της Τέχνης, όπως άλλωστε και της επιστήμης, υπάρχουν εκείνοι που αρνούνται να προσηλωθούν σε οτιδήποτε άλλο πέρα από την άρδην και ριζική αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού, από το εκ νέου ανακάτεμα της τράπουλας, από την μεθοδική και ποιητική επιμονή τους να δράσουν και να δημιουργήσουν έτσι ούτως ώστε, μετά το πέρασμά τους, τίποτε να μην είναι όπως ήταν πριν. Φυσικά, ο βίος τέτοιων ανθρώπων είναι, συνήθως, περιπετειώδης, είναι μια εύοσμη γιρλάντα γεγονότων που οδηγούν σε απόλυτους έρωτες, σε πανίσχυρες φιλίες, σε ακαριαίες ρήξεις. Είναι βίος όλος βία, αλλά και βίος κοσμημένος πάντα από το αστέρι της ευγένειας.

«Είμαι βίαιος γιατί μονάχα θέλω να είμαι ευγενής», έλεγε άλλωστε ο Άμλετ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, και, «Φοβερός μονάχα από μειλιχιότητα», επαναλάμβανε, με τον δικό του τρόπο, ο Νίκος Καρούζος. Ο Αντρέ Μπρετόν έζησε και έδρασε πεισματικά εμμένοντας στη μέριμνά του να διευρύνει τα όρια της ποίησης, να επιφέρει μιαν εκρηκτική ένωση σχεδόν όλων των τεχνών και, ακόμα πιο σημαντικό, να θέσει τις τέχνες στην υπηρεσία της ελευθερίας, προτείνοντας και προωθώντας με πάμπολλα μέσα το «πάντρεμα» της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας με την εμπροσθοφυλακή της επανάστασης. Και κατάφερε πολλά! Γεννημένος σε μια μικρή πόλη της Βρετάνης, τη νύχτα ανάμεσα στην 18η και 19η Φεβρουαρίου του 1896, ο Αντρέ Μπρετόν διέσχισε τον 20ό αιώνα, όπως διέσχισε και τον πλανήτη, κομίζοντας από την πρώτη του νιότη έως την τελευταία του πνοή το πολύπτυχο μήνυμα της ανατροπής. Με ορμητήριο το Παρίσι, όπου πήγε από νεαρός να εγκατασταθεί, δεν κουράστηκε να εξαπολύει απανωτές επιθέσεις σε κάθε λογής σύμβαση και να εφορμά σε μέχρι τότε απόρθητα οχυρά πεποιθήσεων, αξιών, εθίμων και ηθών.

Αποτελεί ένα από τα λίγα, μα τόσο πειστικά και εμπρηστικά, παραδείγματα του πού μπορεί να οδηγήσει η παθιασμένη ενασχόληση με τη γλώσσα όταν αρχίσει να υπερβαίνει κάποια καθιερωμένα όρια και πεδία. Φοιτητής την ιατρικής, μεσούντος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, θα έρθει σε επαφή με τις ρηξικέλευθες αναλύσεις του Ζίγκμουντ Φρόιντ, η απελευθερωτική δύναμη των οποίων θα αποτελέσει έναν από τους τρεις στύλους της σοφίας αυτού του πολυσχιδούς καλλιτέχνη και επαναστάτη. Οι άλλοι δύο θα είναι η διαλεκτική του Γκέοργκ Φρίντριχ Χέγκελ και η εξεγερμένη λαλιά των λεγόμενων καταραμένων ποιητών, του Ιζιντόρ Ντυκάς, του Αρθούρου Ρεμπώ, του Καρόλου Μπωντλέρ. Καθοριστικές θα είναι επίσης, πέρα από τις πρώτες του μελέτες, και οι πρώτες του γνωριμίες.

Η ζωή και η τέχνη από νωρίς αρχίζουν, στην περίπτωση του Μπρετόν, να βαδίζουνε μαζί στην ίδια γόνιμη ατραπό. Το 1917 γνωρίζει, λοιπόν, τον επίσης φοιτητή ιατρικής Λουί Αραγκόν, που έμελλε να γίνει μια από τις σημαντικές, και λίαν αμφιλεγόμενες, καλλιτεχνικές προσωπικότητες της Γαλλίας, ενώ την προηγούμενη χρονιά είχε συναντηθεί με τον Ζακ Βασέ, έναν εξαίσιο εκκεντρικό τυχοδιώκτη που τις μέρες δούλευε χαμάλης στις αποβάθρες ενώ τις νύχτες γοήτευε και αναστάτωνε το Παρίσι ντυμένος υπερβολικά κομψά και φερόμενος με μιαν ακραία ποιητική ιδιορρυθμία. Ο Βασέ ήταν, όπως και ο Αρθούρος Κραβάν, ένας από τους πρωτεργάτες της αναγόρευσης της ζωής σε Όγδοη Τέχνη, ζώντας γρήγορα, παράφορα και μες στην αχλή ενός ανησυχαστικού θρύλου.

Υπήρξε μια ανακοίνωση -τοποθέτηση στο κεντρικό θέμα του site, που η συλλογικότητα ανέφερε ότι θα γίνονται κάποιες "εργασίες" της ΔΕΗ που θα είχαν ως αποτέλεσμα την διακοπή ρεύματος στο ίδρυμα για τις οποίες δεν ενημερώθηκε κανείς και αποφασίστηκαν πολύ περίεργως εν όψη και της αυριανής διαδήλωσης.
Είναι σαφές πια ότι μετά απο τους συντρόφους που προφυλακίστηκαν και διαπομπεύτηκαν, τις συλλήψεις σε διάφορες πόλεις όπου υπήρχαν συγκρούσεις την περασμένη εβδομάδα και τον οργανωμένο οχετό εναντίον του μέσου απο γνωστά έρποντα όντα καθόλη τη διάρκεια της εβδομάδας κάποιοι (ποιοι άραγε) θέλουν να φιμώσουν το μέσο τουλάχιστον εν όψη της αυριανής αλλά και της σημερινής μέρας.

Για περιπτώσεις όπου δεν θα ήταν στον αέρα το Indymedia η Σ.ο του μέσου είχε δημοσιεύσει ότι θα υπάρχει σαν εναλλακτικό αυτό indymedia.squat.gr/



Edit : Η ανακοίνωση της Συλλογικότητας

Από τη στιγμή που η γενικευμένη επίθεση που δεχόμαστε ως κοινωνία στα εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά μας δικαιώματα απαντήθηκε μαζικά την περασμένη Κυριακή, 12/2, με τη συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών σε όλη την Ελλάδα, η εξουσία παίζει το τελευταίο της χαρτί, αυτό της όξυνσης της καταστολής, για να αποσβέσει την κοινωνική οργή.

Την Κυριακή το πρωί δεκάδες αγωνιστές απήχθησαν από το κράτος τρομοκράτη, μερικοί ακόμα και μέσα από τα σπίτια τους. Τέσσερις διαδηλωτές στην Αθήνα, υπερασπιστές του δικαιώματος για ζωή, κι όχι επιβίωση, προφυλακίστηκαν . Κάποιοι άλλοι διώχθηκαν 3 μέρες μετά τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Λίγες μέρες πριν, ξεπουλημένοι πολιτικοί, συνεργάτες των τροϊκανών εγείρουν θέματα στα κανάλια για τη λειτουργία και ύπαρξη του Indymedia.

Με ανακοίνωσή της το μεσημέρι της Παρασκευής, 17/2, η Πρυτανεία του Πολυτεχνείου αναγγέλλει διακοπές ηλεκτροδότησης σε κτήρια για «λόγους συντήρησης»! Βρήκαν έτσι τον τρόπο να φιμώσουν το athens.indymedia.org, κόβοντάς του το ρεύμα. Δεν είναι μακριά, άλλωστε, οι ηλεκτρονικές επιθέσεις στον σέρβερ την περασμένη Κυριακή, 12/2, κατά τη διάρκεια των μεγάλων διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα.

Η ανακοίνωση αυτή βρομάει από χιλιόμετρα κρατική καταστολή, λαμβάνοντας υπόψη την αλληλουχία των γεγονότων και των πιέσεων της βδομάδας που διανύσαμε με τη σκλήρυνση της στάσης του καθεστώτος. Βρομάει εν όψει νέας κινητοποίησης κοινωνικών κομματιών την Κυριακή, 19/2, τη στιγμή που το Athens IMC είναι ένα από τα κομβικά και ελάχιστα σημεία όπου τα γεγονότα επικοινωνούνται από τους συμμετέχοντες χωρίς τη διαμεσολάβηση και τη διαστρέβλωση των υποτακτικών ΜΜΕ.

Θα μας βρουν όμως μπροστά τους…

ΥΓ. Δεν ξεχνάμε, βέβαια, τις προηγούμενες αποτυχημένες κατασταλτικές μεθοδεύσεις του κράτους σε συντονισμό με τους φασίστες , ακόμα και τότε που δεν συνεργάζονταν επίσημα και τύποις κρατούσαν κάποιες αποστάσεις....



Πηγη:http://indymediatrolls.blogspot.com/

Δημοσιεύτηκε από τον manolo


Για μιαν ακόμη φορά το κοινοβούλιο αποτέλεσε ένα πολιορκημένο κάστρο από ένα πλήθος οργισμένων ανθρώπων. Αυτό το πλήθος, το οποίο όσο περνούσε η ώρα αυξανόταν, άρχισε να μοιάζει πολύ γρήγορα μ' ένα ανθρώπινο τείχος για ώρες απροσπέλαστο ακόμα και για τους ίδιους τους διαδηλωτές που επιθυμούσαν να μετακινηθούν για να αντιμετωπίσουν τα δηλητηριώδη αέρια, που εξαπέλυαν σε απίστευτες ποσότητες οι κρατικοί ραβδούχοι για να τους διαλύσουν.

Η ευρύτερη περιοχή μετατρέπεται αστραπιαία σε πεδίο μάχης, ενώ οι μαύροι καπνοί από τις φωτιές και τα πυκνά σύννεφα από δακρυγόνα κάνουν την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Και όμως. Για ώρες κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να εγκαταλείψει τον χώρο, αλλά και όσους συγκρούονται μετατρέποντας την πλατεία Συντάγματος και τους γύρω δρόμους σε χώρους εξόρυξης μαρμάρων.

Είναι αλήθεια ότι αυτό το γεμάτο πείσμα πλήθος ανθρώπων περιφρόνησε συστηματικά και ξεκάθαρα το τελευταίο διάστημα κάθε κάλεσμα των συνδικάτων, συνεχίζοντας να απομακρύνεται με απόλυτα διακριτό τρόπο από κάθε είδους συνδικαλιστική λογική (συμπεριλαμβανομένης της ελευθεριακής). Αυτή ακριβώς η άρνηση –που συνοδεύει διαθέσεις της κοινωνίας απέναντι στην ευρύτερη πολιτική και τους πολιτικούς– αποδεσμεύει δυνατότητες, κάτι που καταγράφεται ολοένα και πιο έντονα.

Θα βρισκόταν βέβαια κάποιος παντελώς εκτός πραγματικότητας, ή απλά θα υποκρινόταν, αν ισχυριζόταν ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι ρέπουν προς την αναρχία ή την αντιεξουσία. Αλλά, όμως, δεν έχουν σχέση και με οποιαδήποτε παραδοσιακή κοινωνική ή συντεχνιακή ομάδα πίεσης ή διατήρησης των συμφερόντων της, γιατί κάτι τέτοιο έχει προ πολλού πάψει να διακυβεύεται.

Ποιος άλλωστε δεν έχει επίγνωση ότι οι εξουσιαστές στο μόνο που είναι συνεπείς αυτή την περίοδο είναι στην δηλωμένη πρόθεση τους να συνεχίσουν με κάθε τρόπο να αφαιρούν συστηματικά όσα έχουν παραχωρήσει, όσα θεωρούνταν μέχρι πρότινος ως κεκτημένα;

Σ' αυτήν ακριβώς την βάση ένας ολόκληρος πληθυσμός καλείται να χωνέψει ότι έκανε λάθος, ότι «έφαγε» τα δανεικά μαζί με τους πολιτικούς, τους τραπεζίτες, τους χρηματιστές, τους επιχειρηματίες, ότι η υπερκατανάλωση τιμωρείται τώρα με μια πρωτόγνωρη φτώχεια τουλάχιστον για τις δύο τελευταίες γενιές, με μια άνευ προηγουμένου ανεργία, με δεκάδες χιλιάδες επαίτες και άστεγους να αποτυπώνουν ήδη με τον πιο έντονο τρόπο το ζοφερό μέλλον, που μοιάζει αναπόδραστο για ολοένα και περισσοτέρους ανθρώπους.

Την ίδια στιγμή που οι συγκρούσεις εξαπλώνονταν σ' όλο το λεγόμενο ιστορικό κέντρο της Αθήνας μερίδα του πολιτικού προσωπικού των κυρίαρχων εξέφραζε εκ του ασφαλούς την αντίθεση της καταψηφίζοντας το νέο μνημόνιο. «Παλιοί» και «νέοι» αντιμνημονιακοί, αριστεροί, κομμουνιστές και εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος ξέρουν καλά ότι τα πολιτικά δεδομένα έχουν αλλάξει άρδην και προσδοκούν να πάρουν θέση στο νέο πολιτικό σκηνικό, που ήδη διαμορφώνεται με την σύμπτυξη των ήδη υπαρχόντων κομματικών σχηματισμών και την κατασκευή συμπληρωματικών σ' αυτούς. Στην ίδια κατεύθυνση θα συντείνει και η επιλογή για επίσπευση ή καθυστέρηση της εκλογικής διαδικασίας, που πάντως για την ώρα φαντάζει γόρδιος δεσμός για τους εξουσιαστές.

Φλεβάρης Εκδηλώσεων για τα Ψηφιακά Δικαιώματα





Με σκοπό τη συγκρότηση ενός μαχητικού κινήματος για τα ψηφιακά δικαιώματα το Δίκτυο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση διοργανώνει όλο τον Φλεβάρη σε διάφορους φιλόξενους χώρους εκδηλώσεις και συζητήσεις για μία σειρά σημαντικών ζητημάτων :





Πέμπτη 9/2, 21.00 – Ο Σχεδιαζόμενος Νόμος για τα Μπλόγκς και οι Κίνδυνοι για το Ελληνικό Διαδίκτυο – Radiobubble all day bar (Ιπποκράτους 146).

Παρασκευή 17/2, 20.00 – Ραδιόφασμα : Ελεύθερο και Κοινωνικό Αγαθό – Hackerspace, Αμπατιέλου 11, Άνω Πατήσια (στ. ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος).

Πέμπτη 23/2, 19.00 – 21.00 – Επιτήρηση & Εργασία – Νοσότρος, Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια.

Τρίτη 28/2, 19.00 – 21.00 – Ανοιχτή Συζήτηση της Πρωτοβουλίας για την Απελευθέρωση του Αρχείου της ΕΡΤ – Νομική Σχολή (Αίθουσα 3, Είσοδος από Σίνα).





Ο Σχεδιαζόμενος Νόμος για τα Μπλόγκς και οι Κίνδυνοι για το Ελληνικό Διαδίκτυο





Η ανώνυμη και ψευδώνυμη έκφραση είναι θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα και βαθιά ριζωμένη πρακτική ταυτόσημη με την ελευθερία στο διαδίκτυο. Πίσω από την απόπειρα φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο κρύβεται η πολιτική συρρίκνωσης μέχρι τελικής κατάργησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων που απομένουν στη χώρα μας. Καλούμε σε συντονισμένη, πολύπλευρη δράση για την αποτροπή οποιασδήποτε νομοθετικής πρωτοβουλίας επηρεάζει την ελευθερία της έκφρασης στο διαδίκτυο.





Ραδιόφασμα : Ελεύθερο και Κοινωνικό Αγαθό





Αντί της άκρατης ιδιωτικοποίησης και μονοπώλησης του ραδιοφάσματος από ισχυρά συμφέροντα διεκδικούμε την απελευθέρωση φασματικών ζωνών και την απόδοσή τους σε ελεύθερη κοινωνική χρήση. Έτσι, πολίτες, ενώσεις, σωματεία, φορείς του δημοσίου και Πανεπιστήμια θα μπορούν να χρησιμοποιούν τις συχνότητες αυτές για την ανάπτυξη τεχνολογιών και εφαρμογών καθώς και για την παροχή υπηρεσιών ασύρματης επικοινωνίας χωρίς την προηγούμενη λήψη άδειας από κάποια εντεταλμένη αρχή, υπό την προϋπόθεση ότι ο τερματικός τους εξοπλισμός θα πληρεί ορισθείσες τεχνολογικά ουδέτερες προδιαγραφές, που θα προστατεύουν την υγεία των πολιτών και θα εγγυώνται την αποφυγή παρεμβολών.





Επιτήρηση & Εργασία





Η χρήση τεχνολογιών επιτήρησης στους χώρους εργασίας είναι άμεση αντανάκλαση του εξουσιαστικού αυτού χαρακτήρα των εργασιακών σχέσεων. Στη χώρα μας τέτοιας μορφής επιτήρηση στην εργασία εκδηλώνεται με διάφορες μορφές, οι οποίες εμπλουτίζονται συνεχώς. Ζητούμενο είναι να παλέψουμε συλλογικά, ώστε κανείς εργαζόμενος και πουθενά να μην καθίσταται αντικείμενο επιτήρησης και κάθε εργοδότης, που προβαίνει σε τέτοιες πρακτικές, να δέχεται τις συνέπειες των πράξεών του αυτών.





Ανοιχτή Συζήτηση της Πρωτοβουλίας για την Απελευθέρωση του Αρχείου της ΕΡΤ





Η Πρωτοβουλία για την Απελευθέρωση του Αρχείου της ΕΡΤ (setitfree.gr) διεκδικεί την απόδοση του οπτικοακουστικού αρχείου της Ελληνικής Ραδιοφωνίας & Τηλεόρασης σε ελεύθερη κοινωνική χρήση με σκοπό την προαγωγή της καινοτομίας και της συλλογικής δημιουργικότητας.





Οι Αγώνες για τα Ψηφιακά Δικαιώματα είναι Αγώνες για την Ελευθερία

Δημοσιεύτηκε από Δίκτυο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση
Πηγή:http://www.babylonia.gr

Πηγή:http://indymediatrolls.blogspot.com/

Πηγή:http://athens.indymedia.org/