Δημοσιεύτηκε από ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ


Οι «Εκδόσεις των Συναδέλφων» είναι μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από συναδέλφους που εργάζονται στο χώρο του βιβλίου. Αποτελεί μια προσπάθεια για την προώθηση ενός διαφορετικού πολιτισμού και μιας άλλης σχέσης με το βιβλίο, που για εμάς είναι επιπλέον το αντικείμενο της εργασίας μας.



Ως εργαζόμενοι σε αυτόν το χώρο και πιστεύοντας πως η γνώση είναι δύναμη στον αγώνα για μια κοινωνία διαφορετική από αυτήν όπου ζούμε, για μια κοινωνία όπου οι εργαζόμενοι θα έχουν λόγο για το τι παράγουν και πώς το παράγουν, ξεκινήσαμε αυτή την προσπάθεια. Φιλοδοξία μας είναι να δημιουργήσουμε μια αυτοδιαχειριζόμενη, συνεταιριστική και μη κερδοσκοπική επιχείρηση, όπου όλες οι αποφάσεις θα παίρνονται συλλογικά, χωρίς διευθύνοντες και διευθυνόμενους και χωρίς μισθολογικές διαφορές για όσους προοπτικά απασχοληθούν.



Στόχος μας, επίσης, είναι από την εκδοτική μας παραγωγή να μένει ένα οικονομικό περίσσευμα που θα διατίθεται στις συλλογικότητες του κοινωνικού κινήματος.



Για να μπορέσει να γίνει πράξη αυτή η φιλοδοξία μας συναντηθήκαμε με συναδέλφους που δεν εργάζονται στο χώρο του βιβλίου, αλλά που αγαπούν το βιβλίο και την ιδέα του συνεργατισμού και της αυτοδιαχείρισης.



Φιλοσοφία μας είναι ότι το βιβλίο δεν μπορεί να είναι απλώς ένα εμπόρευμα σαν όλα τα άλλα. Το βιβλίο, πρωτίστως, πρέπει να είναι κοινωνικό αγαθό, με τον αναγνώστη να είναι, όχι απλός καταναλωτής, αλλά εραστής του βιβλίου.



Στην παραπάνω λογική δεν χωράνε εφήμερες «ευπώλητες» εκδόσεις που ξεχνιούνται λίγους μόλις μήνες μετά την έκδοσή τους –όπως τα φτηνά τηλεοπτικά σήριαλ– ούτε ασφαλώς βιβλία με την αισθητική «μπομπονιέρας».



Και, πάνω απ’ όλα, δεν χωράνε βιβλία ακριβά, δυσπρόσιτα στο ευρύ κοινό, ειδικά στη σημερινή εποχή της οικονομικής κρίσης.



Έτσι, με αγάπη και μεράκι, τυπώνουμε βιβλία αξιόλογα, καλαίσθητα και φθηνά, ώστε όλοι να μπορούν να έχουν πρόσβαση στο καλό βιβλίο.



Τα βιβλία μας βρίσκονται στα βιβλιοπωλεία, σε κοινωνικούς χώρους και στέκια και το τραπεζάκι μας βρίσκεται σε διάφορες συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες, ομιλίες, φεστιβάλ.



http://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com


Πηγή:http://www.babylonia.gr

Συνέντευξη με τον Γιώργο Ρούση με αφορμή το βιβλίο
"Μαρξ-Μπακούνιν για το Σοσιαλιστικό Κράτος".
Πηγή: "Ελευθερία ή Τίποτα" http://eleftheriahtipota.blogspot.com

O Κορνήλιος Καστοριάδης γεννήθηκε το 1922 στην Κωνσταντινούπολη και υπήρξε ένας φιλόσοφος που το έργο του μέσα από την διεπιστημονικότητα και την πολυεδρικότητα του κατάφερε να είναι οικουμενικό. Η συμμετοχή του σε ποικίλες πολιτικές και φιλοσοφικές συγκρούσεις αλλά και η σύζευξη γνωστικών πεδίων όπως της φιλοσοφίας, της πολιτικής, της ψυχανάλυσης, της οικονομίας, της βιολογίας τον καθιστούν έναν από τους σημαντικότερους φιλοσόφους του 20ου αιώνα. Έφυγε από τη ζωή, σαν σήμερα, 26 Δεκεμβρίου του 1997..

Κορνήλιος Καστοριάδης: Μια πνευµατική βιογραφία

Ο Κ. Καστοριάδης µιλά για την πολιτική του στράτευση, αναλύει τη σκέψη του, µιλά για την Ελλάδα, το ’68, το µαρξισµό. Επίσης µιλούν οι Ζακ Λακαριέρ και Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Το έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη, η πνευµατική του διαδροµή είναι σε όλους λίγο-πολύ γνωστή. Από το µαρξισµό ως την άρνησή του, περνώντας µέσα από τη φιλοσοφία, την ψυχανάλυση, την οικονοµία, ακόµη και από µια ορισµένη πολιτική επιστήµη, για να µην αναφερθούµε στην ενασχόλησή του µε τις θετικές επιστήµες. Αποκλήθηκε πνεύµα ανατρεπτικό, “τιτάνας του πνεύµατος” κατά τον Εντγκάρ Μορέν, επιχείρησε να επεξεργαστεί νέες έννοιες για την κοινωνική και ατοµική απελευθέρωση, παίρνοντας πάντα τις προφυλάξεις του από κάθε είδους “ουτοπικά προτάγµατα”…Από την «Αυγή», 4/1/1998

Η συνέντευξη παραχωρήθηκε το 1996 στο γαλλικό ραδιόφωνο, στο πλαίσιο ειδικού αφιερώµατος στον µεγάλο στοχαστή. Παρατίθεται μεγάλο μέρος της και ιδιαίτερα τα σημεία που περιγράφουν τη διανοητική πορεία του Κ. Καστοριάδη, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γαλλία.

Ποια είναι η πνευµατική σας διαδροµή;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Ω… κάθε φορά που µου ζητούν συνέντευξη, µε ερωτούν τα ίδια πράγµατα… (γέλια)… Έχω την εντύπωση ότι επαναλαµβάνοµαι…

Θα ήθελα να σας ρωτήσω τι ήταν για σας η Ελλάδα όταν ήσασταν νέος. Γεννηθήκατε στην Κωνσταντινούπολη, θα µπορούσατε να µιλήσετε για την παιδική σας ηλικία, αργότερα, για την αγωνιστική σας στράτευση;

Κ.Κ.: Γεννήθηκα στην Κωνσταντινούπολη και πήγαµε στην Αθήνα όταν ήµουν τριών µηνών, πρακτικά, όλα αυτά τα χρόνια τα πέρασα στην Αθήνα. Οι γονείς µου έχουν πεθάνει εδώ και πολύ καιρό, τους σκέφτοµαι πάντα µε αγάπη. Συνεισέφεραν τα µέγιστα για να µε κάνουν αυτό που είµαι. Ο πατέρας µου, µε το σεβασµό που πάντα είχε για τα πνευµατικά πράγµατα, θα ήθελε να είχε συνεχίσει τις σπουδές του, υποχρεώθηκε όµως να εργαστεί και έτσι τελείωσε µόνο το Λύκειο. Θαύµαζε τη Γαλλία, το δηµοκρατικό καθεστώς, τη γαλλική ευγένεια, είχε µια βολταιρική πλευρά, ήταν άθεος, αντιµοναρχικός, δηµοκρατικός.

Σας άφησε δηλαδή παρακαταθήκες, που τις φέρατε σε πέρας…

Κ.Κ.: Βέβαια. Και ελπίζω ότι τις πήγα και πιο πέρα… Θυµάµαι κάποιες στιγµές µε ιδιαίτερη συγκίνηση, όπως για παράδειγµα το 1928, όταν ήµουν έξι χρονών, το κέντρο της Αθήνας συγκλονιζόταν από διαδηλώσεις, γιατί είχε εκδηλωθεί απόπειρα πραξικοπήµατος. Με θυµάµαι στην πόρτα του σπιτιού, µε τη µητέρα µου και ένα φίλο του πατέρα µου να έρχεται να τον πάρει για να πάνε στη διαδήλωση. Ο πατέρας µου του λέει, περίµενε λίγο, µπαίνει στο σπίτι για να πάρει το περίστροφό του και να πάει στη διαδήλωση. Η µητέρα µου πέφτει πάνω του, Καίσαρα άσ’ το, του λέει…

Δημοσιεύτηκε από την Ελι Καν

Φαύστα του Μποστ, για την ενίσχυση των χαλυβουργών

Θεατρική παράσταση ενίσχυσης της απεργίας στη Χαλυβουργία ‏

Στην Ελληνική Χαλυβουργία από τις 31/10 οι 400 εργάτες βρίσκονται σε απεργία διαρκείας. Είναι η πρώτη κερδοφόρα βιομηχανία στην Αττική που πρότεινε εκ περιτροπής εργασία ή τη μείωση του ωραρίου τους από 8ωρο σε 5ωρο, με μειώσεις μισθών που θα αγγίζουν το 35-40%. Προχωρώντας μάλιστα σε 34 + 180 απολύσεις. Αν τα μέτρα περάσουν στη χαλυβουργία, δε θα αφBήσουν τίποτα όρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δε θα είναι το ίδιο και για τα υπόλοιπα εργοστάσια, αναφέρουν οι απεργοί.

Αλληλέγγυοι κάτοικοι από του Ζωγράφου και το Θέατρο ΣΤΟΑ, γιορτάζοντας την επέτειο των 40 χρόνων του, προσφέρουν όλα τα έσοδα της παράστασης Φαύστα του ΜΠΟΣΤ, την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2011 στις 21.00, για την οικονομική ενίσχυση της απεργίας των εργαζόμενων της Ελληνικής Χαλυβουργίας.

Λίγα λόγια για το έργο: Μια μέρα, όπως ο μπαμπάς ψάρευε μαζί με την κόρη του ανακαλύπτει ότι το παιδί του πνίγηκε στη θάλασσα. Μετά από χρόνια ψαρεύοντας πάλι, πιάνει ένα μεγάλο ψάρι και καθώς το καθαρίζουνε βρίσκουνε μέσα στην κοιλιά του το χαμένο τους κοριτσάκι.

Πηγή:Babylonmedia

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ-ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΚΑΒΑΛΑΣ

Παρασκευή 9 Δεκέμβρη: Στο κάλεσμα για ειρηνική πορεία ενάντια στην φτώχεια και τον φασισμό ανταποκρίνονται περίπου 200-250 πολίτες, ανάμεσα τους και πολλοί μαθητές και νέοι. Η πορεία σε φυσιολογικές συνθήκες θα έκανε τον καθιερωμένο γύρo του κέντρου, θα εξέφραζε το λόγo της και θα τερμάτιζε. Αντί αυτού είδαμε την πόλη να έχει καταληφθεί από ένα στρατό ένστολων τραμπούκων μεταφερόμενων από άλλες πόλεις… Με το που κατέβηκε η πορεία στον δρόμο, έδειξαν τις προθέσεις τους, που ήταν να κυκλώσουν την πορεία και με αυτό τον τρόπο να προκαλέσουν τρομοκρατία στους διαδηλωτές. Προς αποφυγή αυτής της κατάστασης, η πορεία έστριψε προς τον παραλιακό δρόμο και συνέχισε προς την Κουντουριώτου. Εκεί οι ένστολοι τραμπούκοι άρχισαν να πιέζουν την περιφρούρηση της πορείας, πίεση που έγινε ακόμη πιο έντονη έξω από το Α.Τ. όπου και επιτέθηκαν. Ακολούθησαν σκηνές άπειρου κάλλους με τους τραμπούκους να χτυπάν ακόμη και ανήλικες κοπέλες και με ασφαλίτες, που βρισκόντουσαν στον Κήπο, να φωνάζουν «Έρχεται η χούντα ρε μουνιά», ενώ πολύ πιο πριν στο ύψος της πλατείας Ελευθερίας να απευθύνονται προς την περιφρούρηση της πορείας και να λένε ότι θα πέσει ξύλο μετά μουσικής…

Το σκεπτικό ήταν να πραγματοποιηθεί μία πορεία, σε συνέχεια της πετυχημένης αντι-ρατσιστικής πορεία που είχε πραγματοποιηθεί το Φλεβάρη. Σε αντίθεση με την πρώτη, δεν θα επικέντρωνε στο ζήτημα των μεταναστών και των νέο-φασιστικών συμμοριών, αλλά θα άρθρωνε πολιτικό λόγo για αυτά που ζούμε στις μέρες μας: Την επιβολή συνθηκών φτώχειας και απόγνωσης στο μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού, η οποία συνοδεύεται από τον αυταρχισμό του κρατικού μηχανισμού απέναντι σε όποιον διαφωνεί και αντιστέκεται (π.χ. το όργιο βίας απέναντι στους Αγανακτισμένους του Συντάγματος). Όπως και το πώς αυτό μεταφράζεται στην κοινωνία της Καβάλας με την εικόνα των κλειστών καταστημάτων, της αυξημένη ανεργία και το κλίμα παγωμάρας και απόγνωσης, να συμπληρώνεται από την σφαγή χοίρου στην Παλιά Μουσική, τον ξυλοδαρμό γκραφιτάδων – μαθητών και την αντι-συγκέντρωση σε πορεία διαμαρτυρίας για τον παραλίγο θανάσιμο τραυματισμό του απεργού Γιάννη Καυκά. Κατάσταση που σφραγίστηκε με την κατάλυση όποιου προσχήματος αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, από τα ίδια τα κόμματα του κοινοβουλίου και ο διορισμός κυβέρνησης με επικεφαλής άνθρωπο του τραπεζικού συστήματος και υπουργών με φιλο-χουντική δράση.

Αυτά που γράφτηκαν στα κείμενα και τις αφίσες, επιβεβαίωσαν με το πλέον κατηγορηματικό τρόπο η απόφαση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Καβάλας να διαλύσει την πορεία, με προεξάρχοντες τον διοικητή ασφάλειας Σιμούδη και τον αναπληρωτή αστυνομικό διευθυντή Καβάλας ΑΒΡΑΑΜ ΚΟΣΚΕΡΙΔΗ(ο οποίος έδινε τις εντολές να ξυλοκοπούν τον κόσμο, καθως και έναν νεαρό με νοητική υστέρηση)… Είδαμε στα πρόσωπα τους την εκδικητικότητα για μία σειρά δραστηριοτήτων, όπως η προηγούμενη πορεία και η πρόσφατη αθώωση συντρόφου με την κατηγορία της «απείθειας». Η παρουσία μας στην Λαϊκή Συνέλευση στην Πλατεία Καπνεργάτη και σε δράσεις, μαζί με άλλους συμπολίτες μας, ενάντια στο χαράτσι της ΔΕΗ και την κατάληψη του Εργατικού Κέντρου – κάλεσμα για ένα ενιαίο & αυτόνομο εργατικό κίνημα. Νομίζουν ότι με το να κουβαλούν διμοιρίες από την Θεσσαλονικη & την Θράκη και χρησιμοποιώντας τους «πατριώτες» ως υποστηρικτικές δυνάμεις, θα καταφέρουν να φοβίσουν τους νεολαίους που κατέβηκαν στις 6 Δεκέμβρη και όσους αντιστέκονται. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να κάνουν την θέση τους όλο και πιο δύσκολη, καθώς οι συνθήκες που γεννούν την δίκαιη οργή όλο και μεγαλύτερων κομματιών της ελληνικής κοινωνίας, επιδεινώνονται όλο και πιο πολύ…

Η χούντα των τραπεζών κυβερνά πλέον μόνο με το μαστίγιο, ροκανίζοντας τον θρόνο της σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο αυταρχισμός της είναι η απόδειξη ότι έχει αρχίσει να χάνει τον έλεγχο και βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Απέναντι της θα βρει το μέτωπο που θα βάλει ξανά στο τραπέζι το όραμα για μία κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο, το ζήτημα της ελευθερίας και της αλληλεγγύης.

Πηγή:Tvxs

Οι άσχημες ειδήσεις για την κοινωνία διαδέχονται η μία την άλλη, με θανάτους, αυτοκτονίες, απολύσεις, λουκέτα, φτώχεια, κτλ, και μοιάζουν πλέον με τα πολεμικά ανακοινωθέντα, που βγάζει καθημερινά ο στρατός ανακοινώνοντας πόσοι πέθαναν σήμερα, πόσοι τραυματίστηκαν, κτλ.

Σε κοινωνικό επίπεδο, υπάρχουν πλέον κάποιες πρώτες προσπάθειες να σταθεί ο κόσμος απέναντι σε αυτή την επίθεση, και αξίζει να τις δούμε.

Η πρώτη προσπάθεια αφορά το χτύπημα των "μεσαζόντων" από τον αγροτικό παραγωγό μέχρι τον καταναλωτή. Για να μην έχουμε αυταπάτες βέβαια, χρειάζονται να γίνουν πολλά ακόμα, τόσο οργανωτικά όσο και σε επίπεδο παραγωγικής συγκρότησης (πχ συνεταιρισμοί που θα επεξεργάζονται-συσκευάζουν τα αγροτικά προϊόντα, αντί απλά να τα στέλνουν αλλού, ακόμα και εκτός χώρας για να γίνει αυτή η δουλειά, κτλ). Και τελικός στόχος βέβαια πρέπει πάντα να είναι και για τους αγρότες η απαλλαγή από τον καπιταλισμό, που τσακίζει τον μικρό αγρότη, και τον καθιστά δέσμιο των τραπεζιτών και των κάθε λογής μεσαζόντων, γραφειοκρατών, κτλ. Αλλά ας δούμε καταρχήν τέτοιες προσπάθειες, και μετά έχουμε δρόμο μπροστά μας:

Απ' το χωράφι στο στομάχι μας σε τιμές κόστους




«Με τιμές «χωραφιού» από τα χέρια των αγροτών απευθείας στους καταναλωτές!»

Είναι το σύνθημα του πρώτου Προμηθευτικού Καταναλωτικού Συνεταιρισμού «Αλληλέγγυον», που πρόκειται να λειτουργήσει στην Αθήνα, πουλώντας ελληνικά αγροτικά προϊόντα και ελληνικά είδη διατροφής. Ο συνεταιρισμός δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Στόχος του είναι να δημιουργήσει ένα ανθρώπινο δίκτυο, που θα αναδεικνύει την ανθρώπινη εργασία μέσα από τη συνεργασία, την ισοτιμία, απαλλαγμένο από κάθε είδους εκμετάλλευση.

Προϊόντα όπως φασόλια, ρύζι, πατάτες, λεμόνια, πορτοκάλια, τραχανάς, χυλοπίτες, τσίπουρα, κρασιά, βιολογικά τρόφιμα, θα μπαίνουν στο καλάθι της νοικοκυράς απευθείας σε τιμές που θυμίζουν χωριό. Και όχι μόνο. Οι καταναλωτές θα μπορούν να φέρνουν και να ανταλλάσσουν χωρίς χρήματα τις δικές τους παραγωγές με προϊόντα από το «Αλληλέγγυον».

Η ιδέα δεν είναι καινούρια, έχει εφαρμοσθεί σε αρκετές χώρες, που βίωσαν την άγρια κερδοσκοπία των πολυεθνικών, την εκμετάλλευση του αγρότη και την καταστροφή της εγχώριας παραγωγής.

Οι άνθρωποι του συνεταιρισμού επέλεξαν ένα κομβικό σημείο για να εξυπηρετεί τόσο τους κατοίκους της Αττικής όσο και τους αγρότες της περιφέρειας. Βρίσκεται στη περιοχή του Κολωνού στο σταθμό Λαρίσης και του μετρό στην οδό Αγίας Σοφίας 50 και Διδυμοτείχου.

«Τέρμα οι μεσάζοντες και η κερδοσκοπία, η κρίση χρειάζεται συλλογικότητα» τόνισε ο Γ. Γαλανόπουλος, υπεύθυνος λειτουργίας του εγχειρήματος.


«Σκοπός μας είναι αυτές τις σκοτεινές ημέρες να μην πεινάσει κανείς. Τα νοικοκυριά των αστικών κέντρων θα γνωρίσουν τους απλούς καθημερινούς έλληνες αγρότες και τη σοδειά τους. Θα κοπεί ο δρόμος στους "μαυραγορίτες", που "ακονίζουν τα μαχαίρια τους" στην περίπτωση που η χώρα μπει στον εκβιασμό του διατροφικού εφιάλτη».

Οι διαδικασίες άρχισαν τον Σεπτέμβριο από έλληνες αγρότες και πέρασαν μέσα από συμπληγάδες μέχρι να ετοιμαστεί το πρωτόγνωρο για την Ελλάδα καταστατικό, καθώς σκόνταφτε στον αθέμιτο ανταγωνισμό: «Σκοπός είναι να καταργηθεί ο μεσάζοντας χονδρέμπορας που κερδοσκοπεί τετραπλασιάζοντας την τιμή, με αποτέλεσμα η τιμή στα προϊόντα να ανεβαίνει κατακόρυφα. Τα φασόλια Πρεσπών πουλιούνται 8 ευρώ στα σουπερμάρκετ, στη Βαρβάκειο το χύμα κοστίζει 7 ευρώ, εμείς θα τα πουλάμε τρία. Οι επιχειρηματίες για να πετύχουν καλύτερες τιμές εισάγουν λεμόνια που στοιχίζουν 1,30 ευρώ το κιλό, εμείς έχουμε βρει λεμόνια που θα πουλάμε με 30 λεπτά. Το κέρδος μας αντιστοιχεί στην κάλυψη των λειτουργικών μας εξόδων και μόνο».

Παραγωγοί από Μυτιλήνη, Κρήτη, Κοζάνη, Ξάνθη είναι έτοιμοι να συμμετέχουν με τα προϊόντα τους. Επίσης πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να ανοίξουν στη περιοχή τους «Αλληλέγγυο».

Η Ευρυδίκη έχει έρθει να γραφεί στη λίστα με τους εθελοντές και ανυπομονεί να πιάσει δουλειά: «Θα δουλεύω και Κυριακή εθελοντικά. Τα ελληνικά προϊόντα πρέπει να ξαναμπούν στα σπίτια μας. Ο αγρότης που πετούσε την παραγωγή του στη χωματερή πρέπει να γλιτώσει από την αφαίμαξη του χονδρέμπορα».
Το δεύτερο εγχείρημα έχει και ένα χαρακτήρα "φιλανθρωπίας" (και ας το αρνούνται), αλλά επειδή οι εποχές είναι δύσκολες, πρέπει να γίνεται και αυτό, ως αλληλεγγύη. Βέβαια, και εδώ αναδεικνύεται το πρόβλημα με ολόκληρο το σύστημα, που αφήνει ανθρώπους να υποφέρουν ή και να πεθαίνουν επειδή δεν έχουν χρήματα να πάνε στο γιατρό. Αυτό δε μπορεί να καλυφθεί με απλήρωτη εργασία - και ούτε θα έπρεπε.

Τελικός σκοπός είναι ένα σύστημα που θα κατανέμει τους πόρους έτσι ώστε να καλύπτονται οι ανάγκες των εργατών, χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει φιλανθρωπία για όσους μένουν "στην απέξω" (μιας και αυτό διαιωνίζει την υπάρχουσα κατάσταση, αντί να την καταργεί. Σκοπός δεν είναι ένα σύστημα όπου κάνουμε φιλανθρωπίες για όσους είναι φτωχοί, ώστε απλά να συνεχίζουν να επιβιώνουν ως φτωχοί για πάντα, αλλά ένα σύστημα στο οποίο δε θα υπάρχει φτωχοί, και άρα δε θα υπάρχουν και φιλανθρωπίες). Στη σημερινή κατάσταση όμως, πράγματι θα χρειαστεί να υπάρχουν δίκτυα για τη σίτιση ή την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του λαού, μιας και δε γίνεται αλλιώς να αντέξει καταρχήν στην επίθεση που δέχεται, πόσο μάλλον να την αντιπαλέψει ειδικά από τη στιγμή που ο κόσμος ήταν πολιτικά και οργανωτικά εντελώς απροετοίμαστος.


Αλληλεγγύη... γιατί χανόμαστε


Εναν μικρό θρίαμβο της κοινωνικής αλληλεγγύης πάνω στα αποκαΐδια του κοινωνικού κράτους γνωρίζει τον τελευταίο μήνα η Θεσσαλονίκη.

Το Κοινωνικό Ιατρείο, που ξεκίνησε με πρωτοβουλία ενός πυρήνα γιατρών, εξελίσσεται σε μια δομή που εξυπηρετεί καθημερινά εκατοντάδες ασθενείς και υποστηρίζεται από δεκάδες άλλους.

Στεγασμένο στον 1ο όροφο που παραχώρησε το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης στο κτίριό του στην Αισώπου 24 (καλύπτοντας και το κόστος ηλεκτρικού, θέρμανσης), το Ιατρείο λειτουργεί από τις 7 Νοεμβρίου, τις εργάσιμες μέρες. Ο στόχος είναι να καλύψει πρωτίστως τις ανάγκες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των ανασφάλιστων πολιτών, που αυξάνονται με δραματικούς ρυθμούς.

Περίπου 40 οδοντίατροι και 30 γιατροί υποειδικοτήτων στελεχώνουν καθημερινά τις βάρδιες σε ξεχωριστά ιατρεία: οδοντιατρικό (πολλαπλές βάρδιες πρωί, μεσημέρι και απόγευμα), γενικής ιατρικής (κάθε απόγευμα), νευρολογικό, ψυχιατρικό και παιδιατρικό (δύο ή τρεις μέρες την εβδομάδα). Η γραμματειακή υποστήριξη, για ραντεβού με τους γιατρούς (στο 2310520386), στελεχώνεται επίσης από περίπου 20 εθελοντές πολίτες.

Στον ίδιο χώρο έχει οργανωθεί φαρμακείο στελεχωμένο από 4-5 φαρμακοποιούς. Τις προμήθειές τους σε περισσευούμενα φάρμακα προσφέρουν πολίτες και φαρμακοποιοί που παραλαμβάνουν τέτοια υπόλοιπα από τους πελάτες τους. Ενα από τα πιο θετικά μηνύματα του πρώτου μήνα λειτουργίας της δομής ήταν οι πολλαπλασιαστικοί ρυθμοί αύξηση της προσφοράς, χάρη στη θερμή υποστήριξη του εγχειρήματος από την κοινωνία της πόλης. Σωματεία, συνδικάτα, συλλογικότητες και μεμονομένοι αλληλεγγυοι καλύπτουν τις ανάγκες σε εξοπλισμό, αναλώσιμα κ.α.

Το ίδιο διάστημα, στον αρχικό πυρήνα της πρωτοβουλίας προστέθηκαν επιπλέον περίπου 20 συνεργαζόμενοι ιδιώτες γιατροί που δέχονται, επίσης χωρίς αμοιβή, περιστατικά που χρειάζονται εξειδικευμένες διαγνώσεις και θεραπείες, τις οποίες δεν μπορεί να προσφέρει το Ιατρείο.

Το πόσο μεγάλη ανάγκη ήρθε να καλύψει το εγχείρημα αποτυπώνεται στη διαπίστωση ότι ήδη όλα τα ιατρεία είναι γεμάτα. Στην οδοντιατρική περίθαλψη τα περισσότερα περιστατικά (50-60%) αφορούν μετανάστες. Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όμως, αναζητούν κυρίως Ελληνες που έχασαν τελευταία τις δουλειές και την ασφαλιστική τους κάλυψη, άνθρωποι οι περισσότεροι ηλικίας 50-60 ετών αλλά και πάρα πολλοί νέοι.

«Το εντυπωσιακό είναι ότι υπάρχει τεράστια ανάγκη σε φάρμακα, από ασθενείς με χρόνια και βαριά νοσήματα που βρέθηκαν ξαφνικά σε πλήρη αδυναμία. Για παράδειγμα, ασθενείς με ζαχαρώδη διαβήτη ή στεφανιαία νόσο που δεν μπορούν πια να πάρουν τα φάρμακά τους, απευθύνονται σ' εμάς και εμείς τους τα διαθέτουμε», επισημαίνει μία από τους παθολόγους που πρωτοστατούν στο εγχείρημα και οι οποίοι προτιμούν την ανωνυμία. «Με την εφαρμογή του νόμου Λοβέρδου, ειδικά τον τελευταίο χρόνο, διαπιστώνεται η κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας. Ετσι, σήμερα δεν είναι μόνο το περιθωριοποιημένο κομμάτι του κόσμου που δεν έχει πρόσβαση σε φάρμακα και νοσοκομεία, όπως συνέβαινε παλιά. Το βλέπουμε να συμβαίνει και σε ανθρώπους του κοντινού μας περιβάλλοντος».

Παρόλο που ανάλογες δράσεις αναπτύσσονται στο πλαίσιο κι άλλων πρωτοβουλιών, η ομάδα της Θεσσαλονίκης τονίζει με έμφαση ότι δεν αποτελούν ΜΚΟ αλλά «μια κινηματική πρωτοβουλία» και πως δεν κάνουν φιλανθρωπία αλλά αλληλεγγύη σε έναν αγώνα για το δικαίωμα των ασθενών σε δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Κατά το διάστημα που έστηναν το Κοινωνικό Ιατρείο, πλην του Εργατικού Κέντρου, αναζήτησαν υποστήριξη και στον Δήμο Θεσσαλονίκης και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Οπως εξηγεί η παθολόγος, ο μεν δήμος δεν γνώριζε καν πόσα ακίνητα διέθετε ώστε να εξετάσει την πιθανότητα να προσφέρει στέγαση στη δομή, το δε ΑΠΘ δεν ενεπλάκη αλλά φέρεται να προσανατολίζεται σε μια ανάλογη δράση για τους ανασφάλιστους φοιτητές. Οσο για τον Ιατρικό, τον Οδοντιατρικό και τον Φαρμακευτικό Σύλλογο της πόλης, εκτιμάται ότι αντιμετωπίζουν το εγχείρημα με «ανοχή», όχι δηλαδή ως κάτι ανταγωνιστικό αλλά και χωρίς να το υποστηρίζουν άμεσα.


Πηγή : Βαθύ Κόκκινο

 

Τα πάνω -κάτω στο καυτό θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων (και της ελπίδας ότι αυτή τη φορά θα επιλύαμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το πρόβλημα με τον πλέον κατάλληλο τρόπο...) φέρνει η έκθεση αυτοψίας του Κλιμακίου Ελέγχου Ποιότητας Περιβάλλοντος για τις εργασίες που γίνονται στον ΧΥΤΑ. Το Κλιμάκιο καλεί τον Σύνδεσμο Καθαριότητας να παύσει όποια παρέμβαση κάνει στο χώρο αφού, όπως τονίζει, κάτι τέτοιο ΔΕΝ προβλέπεται από την μελέτη που έχει κατατεθεί και εγκριθεί!

Σύμφωνα με την έκθεση αυτοψίας του Κλιμακίου που δόθηκε στην δημοσιότητα, οι εργασίες που γίνονται για την κατασκευή των δύο νέων κυττάρων ΔΕΝ προβλέπονται ρητά από τις σχετικές εγκρίσεις και αποτελούν ουσιαστικά επέκταση του αρχικού χώρου ταφής του ΧΥΤΑ, ενώ διαπιστώνονται μεν επιχωματώσεις ΟΧΙ όμως και εργασίες για την κατασκευή τοιχίου αντιστήριξης (.....)!

Επιπλέον, σύμφωνα πάντα με την έκθεση αυτοψίας που έγινε το πρωί της 25ης Οκτωβρίου 2011, η κάλυψη των απορριμμάτων με εδαφικό υλικό δεν είναι επαρκής καθώς στραγγίδια συνεχίζουν να "ξεφεύγουν" και ο ΧΥΤΑ παραμένει ακόμη να λειτουργεί ΧΩΡΙΣ άδεια λειτουργίας...

"Οι παραπάνω διαμορφώσεις των δύο κοιλοτήτων οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αποτελούν επέκταση του αρχικού χώρου ταφής του ΧΥΤΑ. Και πρέπει να διακοπούν άμεσα. Σημειώνεται βέβαια ότι οι εργασίες επέκτασης του ΧΥΤΑ δεν προβλέπονται και από τις διατάξεις του Π.Δ. της 1-12-1999 ίδρυσης του ΕΘΠΖ (ΦΕΚ 906 Δ), όπως αυτό έχει τροποιηθεί από 29/10/2003 Π.Δ" επισημαίνεται στην έκθεση αυτοψίας.

"Έχει γίνει διαπλάτυνση της εσωτερικής οδού προσπέλασης με επιχωμάτωση προς την πλευρά του ρέματος στο ύψος της περιοχής του προβλεπόμενου στη β ΑΕΠΟ τοιχίου αντιστήριξης του ΧΥΤΑ, αλλά εργασίες κατασκευής του τοιχίου αυτού δεν διαπιστώθηκε να εκτελούνται ή να έχουν γίνει.

"(....) Ο ΧΥΤΑ δεν έχει εναρμονιστεί ακόμα με το άρθρο 16 της ΚΥΑ 29407/3508/2002 Μέτρα και Όροι για την υγειονομική ταφή αποβλήτων, δεν έχει υποβληθεί το http://www.blogger.com/img/blank.gifπροβλεπόμενο σχέδιο διευθέτησης και δεν έχει άδεια λειτουργίας" .....

Το Κλιμάκιο καλεί τον Σύνδεσμο να σταματήσει άμεσα τις όποιες εργασίες γίνονται στο χώρο και να καταθέσει εγγράφως (ή και προφορικά) μέσα σε πέντε ημέρες τις θέσεις του αλλά ΚΑΙ την εγκεκριμένη μελέτη για το θέμα.

Αναμένονται τώρα με ενδιαφέρον οι τοποθετήσεις τόσο από τον Σύνδεσμο Καθαριότητας, όσο και από τον Δήμο Ζακύνθου.

Να θυμήσουμε ότι ο έλεγχος του Κλιμακίου προκλήθηκε μετά τις καταγγελίες επαγγελματιών του Καλαμακίου και του Βασιλικού, καθώς και του ΕΘΠΖ.....

ioniannews

Σαν σήμερα, στις 9 Δεκεμβρίου του 1842, γεννήθηκε ο Πιοτρ Κροπότκιν, από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του αναρχικού κινήματος.

Πατέρας του ο πρίγκιπας Αλεξέι Πέτροβιτς Κροπότκιν, αξιωματικός του στρατού του Τσάρου, και μητέρα του η Αικατερίνα Νικολάεβνα Σουλίμα, κόρη στρατηγού με φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή της, την οποία όμως ο Κροπότκιν θα χάσει σε νεαρή ηλικία. Ο θάνατός της θα την επηρεάσει καθώς ο πατέρας του θα ξαναπαντρευτεί μία αυταρχική γυναίκα και οι σχέσεις τους θα κλονιστούν. Ακολουθώντας την πορεία που ο πατέρας του χάραξε για κείνον, σε ηλικία 15 ετών θα βρεθεί στην επίλεκτη στρατιωτική σχολή, το Σώμα των Πριγκίπων.



Θα επιλέξει να μην υποταχτεί σε κάτι που δεν τον εκφράζει. Διαβάζει πολύ και επιδίδεται στην έκδοση μίας εφημερίδας. Αποφοιτώντας από τη σχολή θα ζητήσει να μετατεθεί σε σύνταγμα της Σιβηρίας. Τα πέντε χρόνια που θα παραμείνει εκεί αφιερώνεται σε γεωγραφικές έρευνες και μελέτες. Όταν θα του προταθεί η θέση του Γραμματέα της Γεωγραφικής Υπηρεσίας, θα αρνηθεί. Το ίδιο θα κάνει και αργότερα. Θα απαρνηθεί όσους τίτλους του προτάθηκαν θέλοντας να αφιερώσει τη ζωή του στον αγώνα για την κοινωνική δικαιοσύνη. Κι αυτό θα είναι η αρχή της αναρχικής πορείας του.


Προκειμένου να μελετήσει το εργατικό κίνημα θα ταξιδέψει στην Ευρώπη. Πρώτη του στάση η Ελβετία και η Πρώτη Διεθνής της οποίας θα γίνει μέλος. Επόμενο βήμα η μύηση στον σοσιαλισμό, μέσω βιβλίων απαγορευμένων στη Ρωσία και επαφών του με σοσιαλιστές ηγέτες. Μέσα από την αναζήτηση θα καταλήξει στη δική του επιλογή. Τον κόσμο του αναρχισμού. Θα οδηγηθεί πίσω στη Ρωσία όπου και θα γίνει ενεργό μέλος μίας επαναστατικής ομάδας, των Τσαϊκόφσκι (μεγαλοαστοί και αριστοκράτες νέοι που μάθαιναν ανάγνωση, γραφή και ιστορία στον αμόρφωτο πληθυσμό), αρχίζοντας παράλληλα να αναπτύσσει τις θεωρίες του. Το 1876 θα φυλακιστεί. Μετά από δύο χρόνια θα καταφέρει να αποδράσει και θα ζήσει στην Ευρώπη, ταξιδεύοντας μεταξύ Ελβετίας, Γαλλίας και Μ. Βρετανίας. Θα ζήσει 40 δημιουργικά χρόνια στα οποία θα γράψει τα σπουδαιότερα έργα του.

Ανάμεσα σε αυτά ο ύμνος του αναρχοκομμουνισμού «The Conquest of Bread» («Η κατάκτηση του ψωμιού»), «Mutual Aid» («Αλληλοβοήθεια»), «Memoirs of a Revolutionist» («Αναμνήσεις ενός επαναστάτη»), «Fields, Factories and Workshops» («Αγροί, εργοστάσια, εργαστήρια»). Στα έργα του είναι διάχυτος ο επηρεασμός του από την Παρισινή Κομούνα που αποτέλεσε ακρογωνιαίο λίθο της αναρχοκομουνιστικής θεωρίας του.

Στο «The Conquest of Bread» και το τρίτο κεφάλαιο «Αναρχοκομμουνισμός» ο Κροπότκιν γράφει:

«Κάθε κοινωνία που έχει καταργήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία θα αναγκαστεί, υποστηρίζουμε, να οργανωθεί στις γραμμές της Κομουνιστικής Αναρχίας. Η Αναρχία οδηγεί στον Κομουνισμό, και ο Κομουνισμός στην Αναρχία, που είναι και οι δυο τους εκφράσεις της κυρίαρχης τάσης στις σύγχρονες κοινωνίες, της αναζήτησης της ισότητας».

Ως αναρχοκομουνιστής δίνει μεγάλη έμφαση στη δύναμη της λαϊκής μάζας. «Οι κομουνιστικές οργανώσεις δεν μπορεί να αφεθούν να δημιουργηθούν από νομοθετικά σώματα που ονομάζονται κοινοβούλια, δημοτικά ή κοινοτικά συμβούλια. Πρέπει να είναι δουλειά όλων, μια φυσική ανάπτυξη, ένα παράγωγο της εποικοδομητικής μεγαλοφυΐας των μαζών».

Βαθιά αντικαπιταλιστής, τοποθετούσε την απαρχή της κοινωνικής επανάστασης, στην ύπαρξη μίας ευημερούσας εργατικής τάξης που θα είχε θετικά αποτελέσματα στην παραγωγή χωρίς την παρεμβολή καμίας μορφής εξουσίας. Στη θεωρία του αντικαθιστά την ατομική ιδιοκτησία με την ελεύθερη διάθεση όλων των αγαθών και υπηρεσιών, θεωρώντας το σύστημα της καπιταλιστικής παραγωγής εμπόδιο για την πρόοδο και στέκεται απέναντι στο κράτος που την υπηρετεί, απορρίπτοντας τον μηχανισμό της αγοράς και το μισθολογικό σύστημα. Την ίδια ώρα, δεν αποδέχεται τα συστήματα του κολεκτιβισμού.

«Κατά τη γνώμη μας οι κολεκτιβιστές υποπίπτουν σε ένα διπλό σφάλμα στα σχέδιά τους για την αναδόμηση της κοινωνίας. Ενώ κάνουν λόγο για την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος σκοπεύουν απ την άλλη να διατηρήσουν δύο θεσμούς που αποτελούν καθαυτή τη βάση του συστήματος αυτού και οι οποίοι είναι η Κυβέρνηση των Αντιπροσώπων και το Μισθολογικό Σύστημα» γράφει χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον Πιοτρ Κροπότκιν το οικονομικό σύστημα θα πρέπει να βασίζεται στην αρχή: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» δηλαδή κάθε τι που παράγεται πρέπει να διανέμεται και να ανταλλάσσεται με βάση τις επιταγές της κοινωνίας και τις ανάγκες του καθενός.

Ο Κροπότκιν μετά τη σαραντάχρονη αναζήτηση του θα επιστρέψει στη Ρωσία τον Ιούνιο του 1917, στα 75 χρόνια. Θα γίνει δεκτός με ενθουσιασμό από 60.000 Ρώσους και την προσωρινή επαναστατική Κυβέρνηση του Αλεξάντερ Κερένσκι. Και πάλι δεν θα συμβιβαστεί. Όταν θα του προταθεί η θέση του Υπουργού Παιδείας θα αρνηθεί. Παρότι η στάση του απέναντι στου Μπολσεβίκους υπήρξε κριτική – κάτι που καταμαρτυρούν οι επιστολές του προς τον Λένιν – θα επικεντρώσει τη δράση του εναντίον της αντεπανάστασης και των ξένων στρατών που στάλθηκαν στη Ρωσία.

Δεν άντεξε όμως πολύ. Η χρόνια βρογχίτιδα από την οποία υπέφερε τον γονάτισε καθώς ένα κρυολόγημα θα εξελιχθεί σε πνευμονία. 8 Φεβρουαρίου 1921 πριν προλάβει να τελειώσει το τελευταίο του έργο «Ethics» ο θεωρητικός του αναρχοκομμουνισμού θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο Ντμίτροβ.

Η κηδεία του έγινε στο κοιμητήριο Νοβοντεβίτσι της Μόσχας παρουσία δεκάδων χιλιάδων αναρχικών και μετατράπηκε σε πορεία διαμαρτυρίας κατά των Μπολσεβίκων με την ανοχή του Λένιν που φοβήθηκε γενικευμένα επεισόδια σε περίπτωση απαγόρευσης ή επέμβασης. Η κηδεία του ήταν η τελευταία μαζική συγκέντρωση αναρχικών στη Ρωσία.



Πηγή:http://tvxs.gr/news/σαν-σήμερα/κροπότκιν-ένας-«αναρχικός-πρίγκιπας»

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙ’ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ….

Από τις 31 Οκτώβρη οι 400 εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο βρίσκονται σε απεργία διαρκείας αντιδρώντας στην προσπάθεια της εργοδοσίας να τους επιβάλει 5ώρη εργασία και αντίστοιχη μείωση των αποδοχών τους κατά 40%, καθώς και στις 50 εκδικητικές απολύσεις στις οποίες προχώρησε η εργοδοσία την 1η Νοεμβρίου., απαιτώντας την απόσυρση των απολύσεων και τις εκ’ περιτροπής εργασία που προσπαθούν να τους επιβάλουν τα αφεντικά.

… Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Πηγή:http://antisomata.wordpress.com/2011/12/04/στην-χαλυβουργική-δεν-λυγίζουν/

Η παρακάτω μπροσούρα εκδόθηκε απο τη Βάσω και το Χάρη στη Θεσσαλονίκη
το Δεκέμβριο του 2010. Με τίτλο "Αθήνα Ανοχύρωτη Πόλη" το εν λόγω
εγχείρημα είναι των εκδόσεων για τους χωρικούς ανταγωνισμούς URBAN
ANARCHY και δεν αποτελεί ενα ακόμα χρονογράφημα της εξέγερσης.
Επιχειρεί μια περιπλάνηση στην αθηναϊκή μητρόπολη πριν και κατά τη
διάρκεια της εξέγερσης του 2008, επιδιώκοντας να φωτίσει εκείνες τις
πλευρές που πυροδότησαν τις δεκεμβριανές συγκρούσεις. Αντιμετωπίζει
τον χώρο ως παράγωγο ανθρώπινων σχέσεων και τις πόλεις ως χώρους
συνύπαρξης που μπορούν να λειτουργήσουν ως πεδία αντίστασης και
διεκδίκησης της καθημερινής ζωής. Μέσα από μια περιήγηση στα ιδιαίτερα
πολεοδομικά χαρακτηριστικά της Αθήνας παρουσιάζει τη χωρική εξάπλωση
των συγκρούσεων ερευνώντας τη σχέση του αστικού χώρου με τα συμβάντα
των ημερών και τις μετέπειτα παρακαταθήκες τους στον ιστό της πόλης.
Στην πραγματικότητα, αυτό που ανέδειξε ο Δεκέμβρης του 2008 είναι πως
όπου υπάρχει καταπίεση θα υπάρχει και αντίσταση, όπου υπάρχει βία θα
υπάρχει και αντιβία, όπου υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχει αγώνας για ζωή
και τότε ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία.

http://parallhlografos.wordpress.com/2011/12/04/%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%be%ce%ad%ce%b3%ce%b5%cf%81%cf%83%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b5%ce%ba%ce%ad/

Πηγή:http://parallhlografos.wordpress.com

Το Σάββατο 26/11 το πρωί περίπου 50-60 σύντροφοι και συντρόφισσες πραγματοποίησαν 4ωρο αποκλεισμό στο κατάστημα blanco στην οδό Αγ. Νικολάου. Το συγκεκριμένο μαγαζί μαζί με τους μπάτσους είναι υπεύθυνο για τo θάνατο 32χρονης γυναίκας στα κρατητήρια της Ασφάλειας Πατρών, καθώς αυτή συνελήφθη ύστερα από καταγγελία του μαγαζιού ότι έκλεψε 3 μπλουζάκια.



Η κίνηση επιδίωξε να καταδείξει στα μάτια της τοπικής κοινωνίας την πολύ καλά ενορχηστρωμένη omerta που υπάρχει ανάμεσα σε καταστηματάρχες, αστυνομία και τοπικά ΜΜΕ ώστε να μη θίγονται τα κοινά τους συμφέροντα όταν συμβαίνουν τέτοιου είδους περιστατικά.



Ο αποκλεισμός κράτησε από τις 10 το πρωί ως τις 2 το μεσημέρι, μοιράστηκαν χιλιάδες κείμενα τα οποία ο κόσμος έπαιρνε ανταποκρινόμενος θετικά, πετάχτηκαν πάρα πολλά τρικάκια εντός και εκτός μαγαζιού, στήθηκε μικροφωνική και φωνάχτηκαν συνθήματα, ανάμεσα στα οποία και τα εξής:

‘‘3μπλουζάκια κοστίζουν μια ζωή

αυτή είναι των αφεντικών η αριθμητική’’

‘‘άρπαζε να φας κλέψε αν δεν έχεις

μην πληρώνεις τίποτα και ντροπές μην έχεις’’

‘‘είτε είναι το blanco είτε είναι το zara

τ’αφεντικά δε δίνουνε για μας ούτε δεκάρα’’





Ακολουθεί το κείμενο που μοιραζόταν από τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά ‘‘ο εργαλειοφόρος’’

ΚΑΜΙΑ ΖΩΗ ΔΕ ΣΒΗΝΕΤΑΙ ΜΕ BLANCO

Την περασμένη εβδομάδα μια τοπική είδηση πέρασε αθόρυβα απο την οθόνη του κατακλυσμένου από την επικαιρότητα τηλεθεατή. Μιλάμε για τον θάνατο μιας 32αχρονης μητέρας νεογέννητου παιδιού, που προσπάθησε να αυτοκτονήσει σε κάποιο κελί των κρατητηρίων του αστυνομικού τμήματος Πάτρας, ξεψυχώντας κάποια ώρα αργότερα. Η κοπέλα είχε καταλήξει εκεί μετά από καταγγελία του καταστήματος Blanco ότι έκλεψε τρείς μπλούζες.

Διαβάζοντας την είδηση όπως γράφτηκε στο διαδίκτυο και τις τοπικές εφημερίδες γρήγορα συνειδητοποιούμε ότι η ταυτότητα του καταγγέλλοντος και το μαγαζί στο οποίο έγινε το περιστατικό σκόπιμα αποκρύπτονται από τα ΜΜΕ. Έμπειροι σε νομικά θέματα ή δικηγόροι δεν είμαστε ώστε να γνωρίζουμε τα υποτιθέμενα νομικά πλαίσια που καθορίζουν το τι δημοσιοποιείται και τι όχι, βλέπουμε όμως τα προφανή. Ποιοί είναι δηλαδή αυτοί που δεν τους συμφέρει να βγουν τα στοιχεία τους παραέξω και τηρώντας έναν όρκο σιωπής, ο μεν έμπορος δεν θίγει τις πωλήσεις του, ο δε αστυνόμος αποσιωπά το θέμα, ότι δηλαδή κάποιος άνθρωπος πέθανε στην βάρδιά του. Την ίδια στιγμή, τα ΜΜΕ συμμετέχουν στην ενορχηστρωμένη αυτή omerta, αποκρύπτοντας ή δημοσιοποιώντας ταυτότητες και γεγονότα ανάλογα με το τι βολεύει τα ίδια και το σύστημα που υπηρετούν.

Τέτοιοι “όρκοι σιωπής” είναι μόνιμος κανόνας σε περιπτώσεις όπως αυτή, που ένα “δυσάρεστο περιστατικό” απειλεί να την κανονικότητα μιας κοινωνίας που καταναλώνει – για να μην μιλήσουμε για τους κύριους αστυνομικούς που το πολύ πολύ να υποστούν κάποια δυσμενή μετάθεση για λίγους μήνες μέχρι να ξεχαστεί το θέμα. Φυσικά, ο καταστηματάρχης επέλεξε να καλέσει τους μπάτσους για να χειριστούν ένα τόσο ασήμαντο θέμα όπως η κλοπή μερικών ρούχων (που σε τελική ανάλυση αποτελούν είδος πρώτης ανάγκης) και είναι απόλυτα συνυπεύθυνος με το μπάτσο που κλειδώνει ένα συνάνθρωπό του σε ένα κελί. Βεβαίως από τον τελευταίο δεν θα περιμέναμε τίποτα καλύτερο καθώς αποτελεί το έμμισθο τσιράκι του αστικού συμφέροντος. Επίσης δεν είναι λίγες οι φορές που σεκιουριτάδες σε κεντρικά καταστήματα, διασύρουν κόσμο, βιαιοπραγούν ή φωνάζουν την αστυνομία να αναλάβει. “Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή” λέει ο λαός αλλά όταν πληρώνεσαι για να “κόβεις φάτσες” σε κάποια είσοδο, να τραμπουκίζεις και να προστατεύεις τα συμφέροντα κάποιου σίγουρα πιο πλούσιου από εσένα, μάλλον οφείλεις να ντρέπεσαι. Αυτό που ξαφνιάζει, όμως, είναι η συμπεριφορά ορισμένων εργαζομένων ή και πελατών ακόμα των καταστημάτων, οι οποίοι πολλές φορές αναλαμβάνουν οι ίδιοι το ρόλο του σεκιουριτά προστατεύοντας έτσι τα συμφέροντα των αφεντικών. Αυτή η συμπεριφορά είναι απαράδεκτη, και από την πλευρά των απλών εργαζόμενων τουλάχιστον, φανερώνει την έλλειψη ταξικής αλληλεγγύης και την μερική ή ολική απουσία ταξικής συνείδησης.

Η ένδυση, η τροφή, το νερό, ακόμα και το ρεύμα, αγαθά που εμείς οι ίδιοι παράγουμε και είναι απαραίτητα για την επιβίωσή μας, έχουν περάσει στα χέρια της κυριαρχίας, η οποία και διαχειρίζεται τον πλούτο αυτό. Η ύπαρξη της αστυνομίας και τα ηθικολογήματα περί κλεψιάς, οχυρώνουν τις σχέσεις ανάγκης και εξαναγκασμού. Η απαλλοτρίωση των βασικών αγαθών, είναι μια πράξη δίκαιη αλλά και αναγκαία, μιας και η παραγωγή τους και πολύ περισσότερο η απόλαυσή τους πρέπει να είναι ελεύθερη. Όσο αυτή η σχέση παραμένει άνιση, πρέπει εμείς οι ίδιοι να παίρνουμε πίσω ότι μας ανήκει και ότι μας είναι αναγκαίο, προκειμένου να ζήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Οι αγορές, μέσα από μια life style τακτική, πλουτίζουν σε βάρος των εργαζομένων αλλά και των καταναλωτών. Επιβάλουν ανάγκες και τρόπους ζωής, περιθωριοποιώντας την ίδια τη ζωή. Καφετέριες, club, μαγαζιά με ρούχα και αυτοκίνητα υπόσχονται ηρεμία και καταξίωση, όταν την ίδια στιγμή σε αυτούς τους χώρους, οι συνθήκες εργασίας είναι τις περισσότερες φορές απάνθρωπες. Εμείς καλούμαστε να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες και τις ανάγκες μας και να τις απελευθερώσουμε από τα χέρια εκείνων που το κέρδος είναι το μοναδικό τους κριτήριο.

ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΜΠΑΤΣΟΥΣ, ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΚΑΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

εργαλειοφόρος| συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά



Πηγή:http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1358324