Χρονικό των συγκρούσεων με την «κόκκινη» περιφρούρηση της Βουλής (20/10/2011)
Posted by crazy | Posted in Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα | Posted on 5:12 μ.μ.
1
Χρονικό των συγκρούσεων με την «κόκκινη» περιφρούρηση της Βουλής (20/10/2011)
Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011
Ανταπόκριση που λάβαμε:
Από τις 9.30 το πρωί, το ΠΑΜΕ έχει παραταχθεί σε όλο το μήκος της Λ. Αμαλίας με ισχυρή περιφρούρηση. Οι περιφρουρήσεις του ΠΑΜΕ έχουν 4 μέτωπα: Αμαλίας προς Πανεπιστημίου, Αμαλίας προς Β. Γεωργίου (πλατεία Συντάγματος), Αμαλίας προς Συγγρού, Αμαλίας προς Όθωνος.
Από τις 11.30 περίπου και μετά, όταν ο κόσμος πλήθυνε στο Σύνταγμα, ήταν σχεδόν αδύνατον να βρεθείς πίσω από την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ. Ζητούσαν είτε κομματικές είτε δημοσιογραφικές ταυτότητες – και πάλι δύσκολα έμπαινες (ανάλογα σε ποιον θα έπεφτες).
ΟΛΟΣ ο υπόλοιπος κόσμος (κόμματα, οργανώσεις, σωματεία, ανένταχτοι διαδηλωτές) βρισκόταν κάτω από το ύψος της εισόδου της Μ. Βρετανίας, και από τις 2 πλευρές (πλαϊνά σκαλιά πλατείας Συντάγματος).
Οι ώρες περνούν και ο κόσμος δυσανασχετεί. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί το ΠΑΜΕ κοιτάζει αυτούς και έχει τις πλάτες γυρισμένες στα ΜΑΤ (σημάδι δηλαδή ότι απειλή είναι συλλήβδην όλοι οι υπόλοιποι διαδηλωτές). Κυκλοφορούν επίσης φήμες για μεμονωμένους διαπληκτισμούς και τραμπουκισμούς διαδηλωτών από τις περιφρουρήσεις του ΠΑΜΕ.
Κατά τις 14.00, αρχίζουν να ακούγονται οι πρώτες διαμαρτυρίες από το μπλοκ του «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» στη Β. Γεωργίου, έξω από τη Μ. Βρετανία, που διαπληκτίστηκε με την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ και αποχώρησε μετά από λίγο. Γίνεται μια πρώτη κίνηση από νεαρούς διαδηλωτές να αψηφήσουν την περιφρούρηση στη Μ. Βρετανία και να μεταφερθούν μπροστά στη Βουλή. Η ομάδα αυτή (10-15 άτομα) απωθείται από την περιφρούρηση. Κόσμος το βλέπει και βρίζει το ΠΑΜΕ. Έντονες αντεγκλήσεις. Μέσα σε 20 λεπτά, έχει εμφανιστεί αυτό που λέμε «μαύρο μπλοκ»: ασύνταχτο γενικά, αλλά μαζικό (500-600 άτομα).
Γύρω στις 14.30 ξεκινάνε τα συνθήματα («ΚΚΕ, το κόμμα σου χαφιέ», κλπ.) και οι πρώτες έντονες σπρωξιές. Μέσα σε δευτερόλεπτα, έχουν ξεκινήσει και τα εκατέρωθεν χτυπήματα με κοντάρια. Η πιο συντεταγμένη περιφρούρηση φαίνεται να επικρατεί προς στιγμή, μιας και κινείται ως ένα σώμα. Αρχίζουν να πέφτουν οι πρώτες πέτρες από το «μαύρο μπλοκ». Η περιφρούρηση απαντά με μικρής κλίμακας έφοδο. Ανάβουν 2 καπνογόνα και εκτοξεύονται προς το ΠΑΜΕ, που τα ρίχνει πίσω. Ένας πυροσβεστήρας και μπογιές επιστρατεύονται κατά της περιφρούρησης του ΠΑΜΕ.
Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του ελληνικού σταλινισμού
Posted by crazy | Posted in Αναδημοσιεύσεις, Κείμενα | Posted on 9:54 μ.μ.
0
Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του ελληνικού σταλινισμού
από Πολιτική Ομάδα για την Αυτονομία 20:00, Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011
"Ενδοκινηματική διαμάχη" ή σύγκρουση με ένα κομμάτι του Κράτους;
Ακόμα και οι τυφλοί μπόρεσαν να δουν το ρεσιτάλ χυδαιότητας που παρέδωσε το ΚΚΕ μέσω του συνδικαλιστικού του παραρτήματος, του περίφημου ΠΑΜΕ, την προηγούμενη Πέμπτη, 20/10, μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές. Δεν είναι μόνο η συμβολικά φορτισμένη στάση του στην πλατεία Συντάγματος, όπου τα περίφημα ΚΝΑΤ πήραν το ρόλο της Αστυνομίας και ανέλαβαν τα ίδια την περιφρούρηση της Βουλής με τα παλούκια και τα κράνη τους, λειτουργώντας ουσιαστικά σαν ασπίδα προστασίας για τη Βουλή και την καθεστηκυία τάξη. Όπως διαβάζουμε σε ανταποκρίσεις από τις κινητοποιήσεις και σε άλλες πόλεις της χώρας, «από νωρίς δημιουργήθηκε ένταση μεταξύ μελών του ΠΑΜΕ και άλλων διαδηλωτών σε πολλές πόλεις της χώρας καθώς το ΚΚΕ θεωρούσε αποκλειστική του αρμοδιότητα των αποκλεισμό κυβερνητικών και κρατικών κτιρίων, απαγορεύοντας σε άλλους διαδηλωτές και πορείες να διαδηλώσουν».Όπως το προσπάθησε και στις 5 Μαΐου του 2010, το «Κόμμα του λαού» ανέλαβε την περιφρούρηση της Βουλής, προκειμένου να δώσει σαφές μήνυμα τόσο προς τη μεριά του Κράτους όσο και προς αυτήν της κοινωνίας: άμα χοντρύνει το πράγμα, εμείς θα είμαστε εδώ και θα θέσουμε τα κρανοφόρα ρομπότ και τους κομματικούς και συνδικαλιστικούς μας τραμπούκους στην υπηρεσία της υπεράσπισης του καθεστώτος. Αυτή η στάση είναι γνωστή. Αρκεί να θυμηθούμε τι είχε γίνει και το Δεκέμβριο του 2008, όταν οι φοιτητικές ορδές του Κόμματος περικύκλωναν και απέκλειαν ολόκληρες πανεπιστημιακές σχολές, προκειμένου να εμποδίσουν τη διεξαγωγή των Γενικών Συνελεύσεων των φοιτητών.
Το τέλος της ασυλίας του ΚΚΕ;
Όλα αυτά βέβαια σε καμία περίπτωση δε δικαιολογούν τις χουλιγκανίστικου τύπου επιθέσεις με μολότωφ μέσα σε συντεταγμένα μπλοκ, ακόμα κι αν αυτά απαρτίζονται, κατά μέγα μέρος, από κρανοφόρα ρομπότ. Έχουμε δει ότι συχνά αυτές οι πρακτικές επιδιώκουν μια έμμεση ηγεμονία επί του κινήματος, μέσα από μια θεαματική βία η οποία είναι συχνά πολύ επικίνδυνη για τους άλλους, μη «μάχιμους» διαδηλωτές. Το θέμα δεν είναι να τεθεί το ζήτημα με όρους δυναμικών μειοψηφιών (η «πρωτοπορία» του κινήματος ενάντια στα ΚΝΑΤ), αλλά η μεγάλη μάζα του κόσμου, η ίδια η κοινωνία, να καταλάβει το βρώμικο ρόλο του ΚΚΕ και να ενεργήσει συντονισμένα εναντίον του. Φυσικά η στάση του ΚΚΕ ήταν τόσο απροκάλυπτα καπελωτική μιας ολόκληρης πορείας, που ήταν επόμενο να προκαλέσει την οργή μεγάλου μέρους των διαδηλωτών οι οποίοι αμφισβήτησαν την κηδεμονία τους από αυτόκλητους προστάτες και καθοδηγητές. Έτσι, ήταν αναπόφευκτη η σύγκρουση με το κομμάτι εκείνο των διαδηλωτών που αποφάσισε να αντιτεθεί με ενεργητικό τρόπο στην αντικατάσταση της αστυνομικής καταστολής από τους θαυμαστές του Στάλιν και το οποίο κομμάτι δεν απαρτιζόταν μόνο από αναρχικούς.
Πολυτεχνείο 1998
Posted by ΟΥΣΤ! | Posted in Βιντεάκια/Ταινίες/Ντοκυμαντέρ | Posted on 3:22 μ.μ.
6
nocomment
ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ
Posted by crazy | Posted in Αναδημοσιεύσεις | Posted on 10:24 μ.μ.
1
ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ
ΟΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ
Του Ζαχαρία Στουφή
Ας μην κρυβόμαστε άλλο, το πολίτευμα της χώρας μας και η κυβέρνηση που το υπηρετεί, εξωθεί (κατά μέσον όρο) δύο συμπατριώτες μας την ημέρα στην αυτοκτονία. Για κάθε χρόνο 700 περίπου νεκροί δεν είναι λίγοι και μάλιστα στο παραγωγικό στάδιο της ζωής τους. Επειδή λοιπόν και η λέξη αυτοκτονία από μόνη της είναι μια ύπουλη προπαγάνδα, καλύτερα να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Η λέξη αυτοκτονία έχει το δικό της ξεχωριστό ενδιαφέρον που σχετίζεται, όχι μόνο με την ιστορία της και την προέλευσή της, αλλά και με την ερμηνεία της. Τα όποια στοιχεία κατάφερα να συλλέξω σχετικά με αυτή τη λέξη, αλλά και τα όποια συμπεράσματα στα οποία, με κάθε επιφύλαξη, κατέληξα, σας τα παραθέτω αμέσως.
Ο Georges Minois, στο βιβλίο του Ιστορία της αυτοκτονίας, αφιερώνει ολόκληρη ενότητα για τη λεξη αυτοκτονία, πιο συγκεκριμένα ο όρος «αυτοκτονία», όπως λέει, εμφανίστηκε στην Αγγλία τον 17ο αιώνα. Η γέννηση αυτού του νέου όρου οφείλεται, κυρίως, στη ραγδαία αύξηση των αυτοκτονιών στην Αγγλία την εποχή εκείνη και στις συζητήσεις που όλο και πιο συχνές γινόντουσαν γύρω από την αυτοκτονία. Ο όρος «αυτοκτονία» βασίζεται στο λατινικό sui (του εαυτού) caedes (φόνος). Το 1658, η λέξη-όρος έχει καθιερωθεί και πλέον περιλαμβάνεται στα λεξικά. Στη γαλλική γλώσσα, ο όρος εμφανίζεται στα 1734 και καθιερώνεται στα μέσα του 18ου αιώνα. Το 18ο αιώνα, επίσης, ο όρος θα περάσει στην ισπανική, την ιταλική και την πορτογαλική γλώσσα.
Ο G. Minois δεν κάνει αναφορές στην Ελλάδα, με εξαίρεση την αρχαιότητα, που έτσι κι αλλιώς, αποτελεί την απαρχή του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Στο επίμετρο του ίδιου βιβλίου με τον τίτλο Η κρίση του ήλιου, ο Γιάγκος Ανδρεάδης κάνει εκτεταμένη αναφορά στην Ελλάδα και στη λέξη αυτοκτονία. Ο Γ. Ανδρεάδης μας λέει πως παρόλο που στα αρχαία κείμενα οι αυτοκτονίες είναι πολλές, οι αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούν μία λέξη-όρο για να χαρακτηρίσουν το φαινόμενο και μας παραπέμπει στην ιστορικό της αρχαίας Ελλάδας Nicole Loraux (1, Façons tragiques de tuer une femme), η οποία είχε παρατηρήσει ότι: οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν μία λέξη που να αποδίδει με σαφή και αποκλειστικό τρόπο την αυτοκτονία. Συνεχίζει ο Γ. Ανδρεάδης, παρόλο που η λέξη αυτόχειρ υπάρχει στην αρχαιότητα δεν σημαίνει παρά αυτόν που κάνει κάτι με τα ίδια του τα χέρια. Στη συνέχεια παραθέτει κάποια αναπάντητα ερωτήματα (και παράλληλα ως ενδεχόμενα;) για την απουσία της λέξης αυτής από τη γλώσσα των αρχαίων Ελλήνων. Δεν αποκλείει, λοιπόν, το ενδεχόμενο να πρόκειται για μία –ακόμη αινιγματική «καθυστέρηση των Ελλήνων» ή την άρνησή τους να ορίσουν αυτό που κρύβεται στον χώρο του ανείπωτου και τέλος να μην ήταν σωστό ούτε εύκολο να κλείσουν σε έναν όρο την αυτοκτονία σπουδαίων ανθρώπων και αναφέρει ονόματα όπως ο Κόδρος, ο Εμπεδοκλής, η Σαπφώ, ο Σωκράτης, ο Δημοσθένης και η Κλεοπάτρα.
Τόσο το βιβλίο του G. Minois, όσο και το εξαιρετικό επίμετρο του Γ. Ανδρεάδη, που βρίσκεται στο ίδιο βιβλίο, έριξαν αρκετό φως στη λέξη αυτοκτονία και με παρακίνησαν στο να κάνω κι εγώ τα δικά μου ψαξίματα. Ξεκινώντας από το λεξικό του Ι. Σταματάκου, Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, βρήκα τη λέξη αυτο-κτόνος (αυτός+κτείνω), ο φονεύων εαυτόν (ιδία χειρί), αυτόχειρ. Προφανώς ο Ι. Σταματάκος περιλαμβάνει τη λέξη επειδή όταν το suicaedes έφτασε στην Ελλάδα, για να μεταφραστεί στα ελληνικά, χρησιμοποιήθηκαν λέξεις που οι ρίζες τους φτάνουν στην αρχαιότητα. Επειδή, λοιπόν, η λέξη αυτοκτονία γεννιέται από την αρχαία ελληνική γλώσσα, ίσως γι’ αυτό μπορεί να ανθολογείται σε ένα τέτοιο λεξικό.
Ας αρνηθούμε ότι ανήκει στην κυριαρχία
Posted by crazy | Posted in Αναδημοσιεύσεις | Posted on 10:04 μ.μ.
0
Ας αρνηθούμε ότι ανήκει στην κυριαρχία επειδή
καταστρέφει ότι ωραίο υπάρχει στον κόσμο.
(Μια κριτική στην αυτοδιαχείριση)
Βλέπουμε πολλές φορές σε κείμενα και αναλύσεις, αναφορές και προτάγματα για ένα μοντέλο αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης ενός μελλοντικού απελευθερωμένου κόσμου. Η απουσία κριτικής ανάλυσης πάνω σε ζητήματα όπως η παραγωγική διαδικασία και κατανάλωση, η εργατική ταυτότητα, η ανάπτυξη των τεχνολογικών* εφαρμογών και η ειδίκευση και ο καταμερισμός που απαιτεί, κάνει απαραίτητη την τοποθέτηση μας για μια σειρά θεμάτων.
Ένα από τα προτάγματα που είχαν και έχουν μερίδα αναρχικών, κουμουνιστών, σοσιαλιστών, συνδικαλιστών και γενικά αριστερών είναι αυτό της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης και της αυτοδιαχείρισης αντί των δομών του καπιταλισμού και της ιεραρχίας. Στο κείμενο αυτό επιχειρούμε να παρουσιάσουμε τις σκέψεις και τις προβληματικές που μας ανακύπτουν όσον αφορά το ζήτημα της αυτοδιαχείρισης και της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης από την σκοπιά μιας αναρχικής αντίληψης για την απελευθέρωση, που είναι αδιαχώριστη από την αρμονική συνύπαρξη με τον φυσικό κόσμο. Μιας αναρχικής αντίληψης που δεν μπορεί πια να σχετίζεται με οικονιμίστικες αναλύσεις, μαρξιστικούς ντεντερμινισμούς, παραγωγικότητα, εργατισμό, άμεση δημοκρατία ή αριστερισμό.
Η αυτοδιαχείριση της βιομηχανίας δεν απελευθερώνει.
Συζητώντας και ψάχνοντας το ζήτημα της αυτοδιεύθυνσης το οποίο έχει άμεση σχέση με την έννοια της αυτοδιαχείρισης και της αυτοοργάνωσης καταλήγουμε σε κάποιες προβληματικές. Μία από τις προβληματικές που εντοπίζουμε είναι ότι θεωρείται κεντρικό ζήτημα (για όσους υποστηρίζουν αυτές τις έννοιες) το ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής, οι εργάτες και η κοινωνία ή οι καπιταλιστές. Έτσι, απλά και γρήγορα το πρόβλημα μετατοπίζεται σ’ αυτό της κατοχής, δηλαδή στο ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής. Όμως κάτι τέτοιο δεν αλλάζει την ουσία του κόσμου που ζούμε τώρα. Αναρωτιόμαστε πώς οι άνθρωποι που θέλουν να καταστρέψουν το κράτος και κάθε μορφή εξουσίας, δεν θα αναγκαστούν να αναπαράγουν κάθε μία από τις λειτουργίες της, υιοθετώντας μαζί και τις αξίες της κυριαρχίας, ακόμα και κάτω από ένα μοντέλο αυτοδιαχείρισης. Το ζήτημα έτσι όπως το εντοπίζουμε δεν είναι μόνο αν τα μέσα παραγωγής είναι υπό την διαχείριση των εργατικών συμβουλίων (ή αντιπροσώπων των εργατών) ή αν είναι υπό την κατοχή των κεφαλαιούχων αλλά τα ίδια τα μέσα παραγωγής, δηλαδή η ίδια η παραγωγική διαδικασία συνολικά, η εκβιομηχάνιση και η τεχνολογικοποίηση της ίδιας της ζωής. Η εξειδικευμένη εργασία, οι πόλεις, ο ψηφιοποιημένος έλεγχος, η μαζική κοινωνία. Μαζί με ότι συνοδεύεται από αυτήν. Όλα αυτά που εξελίχτηκαν στον πολιτισμό**. .
καταστρέφει ότι ωραίο υπάρχει στον κόσμο.
(Μια κριτική στην αυτοδιαχείριση)
Βλέπουμε πολλές φορές σε κείμενα και αναλύσεις, αναφορές και προτάγματα για ένα μοντέλο αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης ενός μελλοντικού απελευθερωμένου κόσμου. Η απουσία κριτικής ανάλυσης πάνω σε ζητήματα όπως η παραγωγική διαδικασία και κατανάλωση, η εργατική ταυτότητα, η ανάπτυξη των τεχνολογικών* εφαρμογών και η ειδίκευση και ο καταμερισμός που απαιτεί, κάνει απαραίτητη την τοποθέτηση μας για μια σειρά θεμάτων.Ένα από τα προτάγματα που είχαν και έχουν μερίδα αναρχικών, κουμουνιστών, σοσιαλιστών, συνδικαλιστών και γενικά αριστερών είναι αυτό της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης και της αυτοδιαχείρισης αντί των δομών του καπιταλισμού και της ιεραρχίας. Στο κείμενο αυτό επιχειρούμε να παρουσιάσουμε τις σκέψεις και τις προβληματικές που μας ανακύπτουν όσον αφορά το ζήτημα της αυτοδιαχείρισης και της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης από την σκοπιά μιας αναρχικής αντίληψης για την απελευθέρωση, που είναι αδιαχώριστη από την αρμονική συνύπαρξη με τον φυσικό κόσμο. Μιας αναρχικής αντίληψης που δεν μπορεί πια να σχετίζεται με οικονιμίστικες αναλύσεις, μαρξιστικούς ντεντερμινισμούς, παραγωγικότητα, εργατισμό, άμεση δημοκρατία ή αριστερισμό.
Η αυτοδιαχείριση της βιομηχανίας δεν απελευθερώνει.
Συζητώντας και ψάχνοντας το ζήτημα της αυτοδιεύθυνσης το οποίο έχει άμεση σχέση με την έννοια της αυτοδιαχείρισης και της αυτοοργάνωσης καταλήγουμε σε κάποιες προβληματικές. Μία από τις προβληματικές που εντοπίζουμε είναι ότι θεωρείται κεντρικό ζήτημα (για όσους υποστηρίζουν αυτές τις έννοιες) το ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής, οι εργάτες και η κοινωνία ή οι καπιταλιστές. Έτσι, απλά και γρήγορα το πρόβλημα μετατοπίζεται σ’ αυτό της κατοχής, δηλαδή στο ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής. Όμως κάτι τέτοιο δεν αλλάζει την ουσία του κόσμου που ζούμε τώρα. Αναρωτιόμαστε πώς οι άνθρωποι που θέλουν να καταστρέψουν το κράτος και κάθε μορφή εξουσίας, δεν θα αναγκαστούν να αναπαράγουν κάθε μία από τις λειτουργίες της, υιοθετώντας μαζί και τις αξίες της κυριαρχίας, ακόμα και κάτω από ένα μοντέλο αυτοδιαχείρισης. Το ζήτημα έτσι όπως το εντοπίζουμε δεν είναι μόνο αν τα μέσα παραγωγής είναι υπό την διαχείριση των εργατικών συμβουλίων (ή αντιπροσώπων των εργατών) ή αν είναι υπό την κατοχή των κεφαλαιούχων αλλά τα ίδια τα μέσα παραγωγής, δηλαδή η ίδια η παραγωγική διαδικασία συνολικά, η εκβιομηχάνιση και η τεχνολογικοποίηση της ίδιας της ζωής. Η εξειδικευμένη εργασία, οι πόλεις, ο ψηφιοποιημένος έλεγχος, η μαζική κοινωνία. Μαζί με ότι συνοδεύεται από αυτήν. Όλα αυτά που εξελίχτηκαν στον πολιτισμό**. .
Αμίλητοι
Posted by crazy | Posted in Λογοτεχνία/ποίηση/τέχνη | Posted on 11:16 μ.μ.
1
Aμίλητοι
Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες
περί δημοκρατικής τάξης, ανάμεσά
μας οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα
τσαλακώνουν.
Ετούτων των αμίλητων το πετσί, περίεργα θα ’λεγες είναι
φτιαγμένο.
Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.
Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;
Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;
Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.
Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!
Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει.
Βλανιμίρ ΜαγιακόφσκιΤην ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες
περί δημοκρατικής τάξης, ανάμεσά
μας οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα
τσαλακώνουν.
Ετούτων των αμίλητων το πετσί, περίεργα θα ’λεγες είναι
φτιαγμένο.
Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.
Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;
Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;
Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.
Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!
Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει.
MAX KAISER : Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ,ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ,Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ...
Posted by RossoNero | Posted in Βιντεάκια/Ταινίες/Ντοκυμαντέρ | Posted on 1:05 μ.μ.
0
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
