Ένα αξιόλογο περιοδικό από την Θεσσαλονίκη , με κείμενα ..."ουσιαστικής, κριτικής σκέψης -παλιότερα και σύγχρονα- σε μια αμφισβήτηση της επικρατούσης απάτης ... Στοχαστές ή ρεύματα σκέψης με τα οποία συνομιλεί είναι όλες οι τάσεις της αναρχικής και ελευθεριακής παράδοσης, αλλά και πιο πρόσφατοι στοχαστές που άσκησαν κατεδαφιστική κριτική σε όψεις της σύγχρονης κυριαρχίας. Αναφέρω ενδεικτικά μερικά ονόματα στοχαστών, κείμενα των οποίων έχουν δημοσιευτεί στο «Πανοπτικόν»: Κροπότκιν, Στίρνερ, Μαρξ, Γκόλντμαν, Μπένγιαμιν Αρεντ, Καστοριάδης, Φουκώ, Ντελέζ, Ντεμπόρ, Βανεγκέμ, Βιριλιό, Αγκάμπεν, Ζιν, Μπρετόν, Γκορ Βιντάλ κ.ά. ..."απο απόσπασμα συνέντευξης του εκδότη του περιοδικού Κώστα Δεσποινιάδη στην Έλενα Δουβλέτη (ελευθεροτυπία http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=94861).Περισότερες πληροφορίες για το" ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ" (τέυχη του οποίου θα ύπαρχουν και στην βιβλιοθήκη του Χώρου ελέυθερης κοινωνικής και καλλιτεχνικής έκφρασης xwros.espivblogs.net) στην ιστοσελίδα http://e-village.gr/panopticon/pan_main.html

Δικά μας παιδιά οι ΦΟΡΑΛΑΜΑ από Ζάκυνθο οι οποίοι θα παίξουν την Παρασκευή στις 11:00μ.μ. στο ΧΩΡΟ. Οσοι άπιστοι προσέλθετε..

«Είμαστε περήφανοι που την κρατάμε, λυπούμαστε που αναγκαζόμαστε να το κάνουμε, και προσμένουμε την ημέρα που ένα τέτοιο σύμβολο δεν θα είναι πια απαραίτητο».
Υπάρχουν πλήθος αναφορές για την χρήση της μαύρης σημαίας από τους αναρχικούς. Η γνωστότερη ίσως είναι αυτή των συντρόφων του Νέστορα Μάχνο στη διάρκεια της Επανάστασης στη Ρωσία. Οι σύντροφοί του υψώνοντας μαύρες σημαίες οδήγησαν αναρίθμητες στρατιές και κράτησαν ένα μεγάλο μέρος της Ουκρανίας χωρίς συγκεντρωτική εξουσία για δύο ολόκληρα χρόνια (βλ. Πήτερ Αρσίνωφ, «Ιστορία του Μαχνοβίτικου Κινήματος»).
Η μαύρη σημαία έφερε τα συνθήματα «Ελεύθεροι να Πεθάνουμε» και «Η Γη στους Αγρότες, τα Εργοστάσια στους Εργάτες» (βλ. Πήτερ Μάρσαλ, «Απαιτώντας το αδύνατο», σελ. 475). Στη δεκαετία του 1910, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, ο μεξικάνος επαναστάτης, χρησιμοποιούσε μια μαύρη σημαία με μια νεκροκεφαλή και την εικόνα της Παναγίας, που έφερε το σύνθημα «Γη και Ελευθερία» («Τierra y Libertad»). Το 1925, οι γιαπωνέζοι αναρχικοί ίδρυσαν την Ομοσπονδία Μαύρης Νεολαίας και το 1945 όταν η αναρχική ομοσπονδία ανασχηματίσθηκε, ονόμασαν την εφημερίδα τους Kurohata, «Μαύρη Σημαία», (Πήτερ Μάρσαλ, σελ. 525-6). Οι φοιτητές στο Παρίσι κρατούσαν μαύρες (και κόκκινες) σημαίες στη διάρκεια της γενικευμένης εξέγερσης του 1968 καθώς και στην αμερικάνικη Σύνοδο Φοιτητών για μια Δημοκρατική Κοινωνία την ίδια χρονιά. Περίπου την ίδια εποχή, άρχισε να εκδίδεται το βρετανικό περιοδικό «Μαύρη Σημαία», το οποίο ακόμη συνεχίζει να εκδίδεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Σήμερα, αν πάει κανείς σε κάποια διαδήλωση θα δει συνήθως τους αναρχικούς να υψώνουν τη Μαύρη Σημαία τους.
Όμως, οι ρίζες της μαύρης σημαίας τοποθετούνται πολύ πιο παλιά στο χρόνο. Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε μας είναι άγνωστη. Φαίνεται πως την οφείλουμε στην Λουίζ Μισέλ, γνωστή αναρχική και αγωνίστρια στη διάρκεια της Παρισινής Κομμούνας του 1871. Κατά τον αναρχικό ιστορικό Τζωρτζ Γούντκοκ, η Μισέλ ανέμισε την μαύρη σημαία στις 9 Μαρτίου του 1883, στη διάρκεια μιας διαδήλωσης ανέργων στο Παρίσι. Η πορεία 500 συντρόφων, με τη Μισέλ στην κορυφή η οποία φώναζε «Ψωμί, Δουλειά ή Θάνατος!», έκανε πλιάτσικο σε τρεις φούρνους προτού η αστυνομία κάνει συλλήψεις (Τζωρτζ Γούντκοκ, «Αναρχισμός», σελ. 251). Πάντως, οι αναρχικοί χρησιμοποιούσαν μαυροκόκκινες σημαίες από κάποια χρόνια πριν, έτσι το γεγονός ότι η Μισέλ χρησιμοποίησε το μαύρο χρώμα δεν έγινε χωρίς κάποια βάση.
Πολύ σύντομα, το μαύρο σύμβολο έκανε την εμφάνισή του και στην Αμερική. Ο Πωλ Άβριτς αναφέρει ότι στις 27 Νοεμβρίου του 1884 αναρχικοί ανέμισαν τη μαύρη σημαία σε μια διαδήλωση στο Σικάγο. Κατά τον Άβριτς, ο Αύγουστος Σπίς, ένας απ’ τους γνωστούς αναρχικούς του Χευμάρκετ «σημείωσε ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που η μαύρη σημαία ξεδιπλώθηκε σε αμερικάνικο έδαφος» (Πωλ Άβριτς, «Η τραγωδία του Χευμάρκετ», σελ. 144-145).

Ολοκληρώθηκε η πορεία στο κέντρο της πόλης με συμμετοχή περίπου 80άτομα από διάφορες συλλογικότητες και σωματεία . Μικρή ένταση επικράτησε όταν το μπλοκ του ΠΑΜΕ πέρασε μπροστα από τη συγκέντρωση, με τα ΚΝΑΤ στην ουρά να τραμπουκίζουν με καδρόνια και να νομίζουν ότι βρίσκονται κάπου αλλού...

Οι αγκυλώσεις που προκαλούνται από την ιδεολογία δεν είναι πάντα και για όλους δυσάρεστες. Ακόμη και αν μια ακαμψία στη σκέψη γίνει αντιληπτή ως αθέμιτη, και τότε πάλι, δεν είναι πανεύκολο να αρθρωθεί, ως αποτέλεσμα, με το αίτιο-ιδεολογία. Αυτό συμβαίνει επειδή η ιδεολογία, προκειμένου να υποκαταστήσει την οποιαδήποτε κριτική ματιά, δεν διστάζει να προσφέρει ως δέλεαρ, για τον υποψήφιο χρήστη, πλήθος έτοιμων αληθειών, εύκολων λύσεων και απλοποιήσεων. Πρώτη και καλύτερη, βολικότερη, και η πλέον ικανή να προκαλέσει εξάρτηση, είναι η δωρεάν υπηρεσία που προσφέρει για να εντοπιστεί, από τον προσκολλημένο, έξωθεν εχθρός. Όσο δε πιο απομακρυσμένος είναι ο εχθρός, τόσο ο χρήστης πείθεται για την αγνότητα της αποστολής του - κάτι πολύ περίεργο.

Αν συγκριθεί ο τρόμος κάποιου για επικείμενη απόβαση εξωγήινων ανθρωποφάγων στον πλανήτη με την σιγουριά κάποιου άλλου ότι οι Τούρκοι έχουν ύποπτες βλέψεις για την κατάκτηση της Θράκης και -γιατί όχι- ολάκερης της πατρίδας, θα λέγαμε ότι αναμφίβολα του δευτέρου ο φόβος είναι, αν μη τι άλλο, πιο επεξεργασμένος και αληθοφανής από του πρώτου. Καταλαβαίνουμε ότι όσο πιο μακριά εντοπίζει κανείς τον εχθρό του, τόσο πιο εύκολο αλλά και βλακώδες αυτό φαντάζει.
Τώρα το ζήτημα είναι πόσο κοντά μπορούμε να φέρουμε τον εχθρό, ώστε να μοιάζει λιγότερο εύκολη και βλακώδης η προσέγγισή μας. Η Αριστερά κατάφερε να δει τον εχθρό στο κεφάλαιο, στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, στους εργατοπατέρες και τα αφεντικά. Με την αλλοτρίωση που προκαλεί η εργασία, η μαρξική κριτική σκέψη έφτασε σε ένα όριο βάθους, πέρα από το οποίο, και με τα εργαλεία που διέθετε, δεν μπορούσε να εισχωρήσει.
Ο μικρός τόμος Ψυχανάλυση και Αριστερά, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, δίνει μιαν ελάχιστη γεύση των προσπαθειών που έγιναν εδώ και έναν αιώνα να προσεγγίσουν οι δύο αυτές θεωρήσεις η μία την άλλη. Να διευρυνθεί το πεδίο εμπλοκής της πρώτης και να εμπλουτιστεί θεωρητικά η δεύτερη. Τα δύο πρώτα κείμενα (Θ. Τζαβάρας, Δ. Πλουμπίδης) είναι, ουσιαστικά, αυτή η ανασκόπηση των προσπαθειών προσέγγισης του παρελθόντος. Το τρίτο (Γ. Σταυρακάκης) έχει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον. Είναι μια μινιατούρα¹, βέβαια, αλλά ενδεικτική τού ποιο θα μπορούσε να είναι το θεωρητικό πλαίσιο της σύγκλισης.
Η Αριστερά υπήρξε, ανέκαθεν, ιδιαίτερα επιρρεπής στην ιδεολογικοποίηση. Για να αντιστραφεί αυτή η ροπή, η θεωρία της ψυχανάλυσης θα μπορούσε να χρησιμέψει ως παραδειγματική επιρροή. Αποκαλυπτικό ως προς αυτό είναι ολόκληρο το φροϋδικό έργο. Λέγεται, μάλιστα, ότι όταν κάποιος γονιός τον ρώτησε ποιος είναι, τελικά, ο σωστός τρόπος να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας ο δόκτορας τον αιφνιδίασε με της εξής αφοπλιστική απάντηση: «Αγαπητέ, μπορείτε να κάνετε τα πάντα. Ό,τι και να κάνετε, εξάλλου, θα είναι λάθος» ή κάτι τέτοιο. Με τα εφόδια του Φρόιντ και με μια ιδιαίτερη ανάγνωση του έργου του, κάποιοι από τους συνεχιστές του άνοιξαν εντελώς καινούργιους ορίζοντες για την εξέταση της ανθρώπινης δυστυχίας. Δόθηκε νέα τροπή στην ανάγκη του ανθρώπου να βρει φταίχτες για την κατάντια του, να ορίσει τα αίτια της αλλοτρίωσής του. Αναδύθηκε, ας το πούμε έτσι, η εικασία ότι τα αίτια αυτά δεν είναι απαραιτήτως της τάξεως του «εχθρού». Η περιπλοκότητα του υποκειμένου έκανε την παρουσία της αισθητή και το συμβολικό σύστημα, η γλώσσα, άρχισε να αντιμετωπίζεται από άλλη οπτική γωνία.
Ο δρόμος της Αριστεράς, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει -π.χ. η αυθεντική διάθεση να γίνει ο κόσμος πραγματικά καλύτερος και να ζήσουμε αγαπημένοι– προϋποθέτει την κατανόηση του τι πήγε όντως στραβά έως τώρα, πέρα από ιδεολογικές καθηλώσεις.
Το να τα φορτώνουμε όλα σε άλλους, αόριστους ή ορισμένους, αποφεύγοντας προσωπικές και συλλογικές ευθύνες, συντηρεί μια Αριστερά μάταιη, άρρωστη και βαρετή. Αν κάποιος θέλει οπωσδήποτε «εχθρό», ας τον ονομάσει «η βλακεία μας», και ο καπιταλισμός μπορεί να ιδωθεί σαν επιφαινόμενο αυτής της βλακείας. Όποιος έχει την πολυτέλεια να του περισσεύει λίγο θάρρος για παραδοχές, ας ξεκινήσει από εδώ.

¹ Ο αναγνώστης που θα το βρει ενδιαφέρον παραπέμπεται στο πολύ εκτενέστερο έργο του Σταυρακάκη Ο Λακάν και το πολιτικό (εκδ. Ψυχογιός).

Στο νέο μπλογκ του ΧΩΡΟΥ μπορείτε να ενημερώνεστε για τις εκδηλώσεις και τις δραστηριότητες που αφορούν τον ΧΩΡΟ.

http://xwros.espivblogs.net/

ΣΤΑΜΤΗΣΤΕ ΝΑ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ!!!!
06.12.2010

Κοιτάμε και πάλι πίσω... Το Δεκέμβρη του 2008...

Ω εσύ εκεί...πόσο έχεις βαρεθεί να το ακούς ξανά και ξανά...Τόσες φωνές...Τόσες διαδηλώσεις...Τόση αναστάτωση...Λες και ήρθε η συντέλεια του κόσμου...και ποιοι είναι αυτοί εκεί; Ποιοι τρελοί είναι αυτοί που γλιστράνε σαν σκιές μέσα στη νύχτα; Που πάνε; Μα τι θέλουν επιτέλους; Γιατί δεν το δέχονται; Πέρασε πια τόσος καιρός! Ποιοι ανόητοι θνητοί ονειροπόλοι τρέχουν μέσα στους δρόμους; Γιατί φωνάζουν; Γιατί ποτέ δεν σταματούν να φωνάζουν; Είναι αργά..

Είμαστε εμείς οι σκιές που τρέχουν...εμείς αυτοί που φωνάζουν...

Εμείς οι μικροί και ασήμαντοι του κόσμου αυτού νέοι...εμείς δεν δεχτήκαμε...

Είναι αργά...το ξέρω, θες να κοιμηθείς...Είναι πολύ αργά...

Άφησε με να σου μιλήσω...

Άφησε με να δω μέσα στα μάτια σου ότι έχει μείνει...

Μα...όχι...και συ φοβάσαι να δεις στα δικά μου...Κόλαση εκεί και ότι έχει απομείνει τρομερό και μακάβριο σε διαπερνά...

Παίρνω το χέρι σου, έλα μαζί μου να δεις ότι βλέπω...Μα τώρα που ακούμε μαζί το ουρλιαχτό εσύ τρέμεις και τρέχεις μακριά...

Το κεφάλι σου πήγε να σπάσει...Ποιος ουρλιάζει; Τι θέλει; Τι ζητάνε επιτέλους από σένα; Είναι τρελοί και επικίνδυνοι!!! Για δες τους! Δες πως σε κοιτάνε!! Σα να μην βλέπουνε εσένα... Κοιτάνε εσένα και είναι λες και βλέπουν στο κενό και γκρεμίζονται. Εσύ ποτέ δεν μπλέχτηκες με τέτοια. Σου είπανε μάλιστα τι παθαίνεις άμα μπλεχτείς...και να τα τώρα. Είχανε δίκιο! Και συ νυστάζεις, ω πόσο νυστάζεις...!! Σου είπανε κιόλας πως έτσι πρέπει, πως αυτός που στη ζωή του θέλει να πάει μπρος έτσι κάνει. Μα δεν σε αφήνουνε, τι ξέρουν αυτοί οι χασομέρηδες;

Ακολουθώ τα ξεχασμένα βήματα σου... Να βρω την αλήθεια για σένα...Πες μου, ποιος είσαι, αλήθεια;;

Βλέπω αναπνέεις με δυσκολία και ξέρω πως σύντομα θα έρθουν να σε βοηθήσουν, θα έρθουν να σου δώσουν το δικό τους οξυγόνο και να σε βοηθήσουν να κοιμηθείς και πάλι... Σε λίγο πια δεν θα μπορείς να με ακούς...Με ακούς;

Δεν με βλέπεις καλά... Αυτοί θα σε βοηθήσουν να δεις... Όταν κάποτε πρωτοπήρες τα γυαλιά που σου δώσανε δε με αναγνώρισες.. Τρόμαξες, τα πέταξες. Μα γονάτισες και τα πήρες ξανά.. Από τότε δεν με ξαναείδες...

Σαστίζεις, βαμμένο το πρόσωπο σου στάζει... Δε θυμάσαι ποιος είσαι...πως είσαι....Ποιος είσαι...ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ;;;;;

Και αν φοβηθείς και ανοίξεις το στόμα πια κραυγή δεν θα βγει...

Πρόσεξε θα φωνάξουν εκείνοι για σένα! Δεν χρειάζεσαι εσύ φωνή πια...

Ποιοι είμαστε εμείς; Γιατί τρέχουμε μέσα στη νύχτα; Τι μας κυνηγά και από τι να κρυφτούμε;

Είμαστε σκιές...

Είμαστε εμείς οι πρώτοι μακάριοι της γης κολασμένοι....

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΕΝ ΨΥΧΡΟ ΤΗΝ 6/12/08.

ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ.....

ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ...ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!!!!


R.A.


(Έντυπο που βρήκαμε αφισοκολλημένο στους τοίχους της πόλης της Ζακύνθου το πρωί της 6/12/2010 και μας συγκίνησε...)

Είσοδος ελεύθερη

Το πρωί περίπου στις 11:00, κατά τη διάρκεια μαθητικής-φοιτητικής πορείας στην οποία συμμετείχαν πάνω από 200 άτομα (μεγάλος αριθμός για τα δεδομένα της Ζακύνθου) και την ώρα που περνάγανε από το Α.Τ. φωνάζοντας συνθήματα στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, πετάχτηκαν κατά των μπάτσων αλεύρι, νεράντζια και αυγά. Η αστυνομία προχώρησε σε 4 προσαγωγές μαθητών, οι οποίοι αφέθηκαν ελεύθεροι λίγο αργότερα μετά από δυναμική συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το Α.Τ. στην οποία συμμετείχαν και δάσκαλοι και καθηγητές.

Αργότερα το απόγευμα κατά τις 7:00, από συγκέντρωση-εκδήλωση, με μικροφωνική, βίντεο και έκθεση φυλλαδίων από τον Δεκέμβρη, που πραγματοποιήθηκε μπροστά στη νομαρχία Ζακύνθου, ξεκίνησε πορεία με κατεύθυνση το Α.Τ., με συμμετοχή λιγότερη από 100 άτομα, ανάμεσα τους μαθητές, φοιτητές, δάσκαλοι, καθηγητές κ.α. Μπροστά από το Α.Τ. πραγματοποιήθηκε καθιστική διαμαρτυρία όπου φωνάχτηκαν συνθήματα. Εκείνη την ώρα μια άλλη ομάδα επιτέθηκε στους μπάτσους από την άλλη πλευρά του Α.Τ. με μολότοφ και ξεκίνησε η βροχή από πέτρες, μπουκάλια και ότι μπορούσε να πιάσει κανείς και από την πλευρά των διαδηλωτών. Η μπάτσοι απάντησαν με χρήση χημικών. Ακολούθησε κυνηγητό στα γύρω στενά χωρίς να συλληφθεί κανείς (από τι ξέρω). Η πορεία επέστρεψε στο σημείο εκκίνησης της όπου και διαλύθηκε.

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κάνουν λόγο για κάποιους μαθητές που ξαναγύρισαν στο Α.Τ. για συνέχεια και προσήχθησαν δύο κορίτσια(Αυτό με κάθε επιφύλαξη καθώς παραμένει ανεπιβεβαίωτο).

Επίθεση στο αστυνομικό τμήμα Ζακύνθου κατά τη διάρκεια πορείας στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Συγκεκριμένα δέχτηκαν επίθεση με πέτρες και μολότοφ και αυτοί απάντησαν με χρήση χημικών και δακρυγόνων. Ακολούθησε κυνηγητό στα γύρω στενά. απ ότι ξέρουμε δεν έγιναν συλλήψεις ή προσαγωγές.

Ολοι στους δρόμους για τον Αλέξανδρο, για ολους τους νεκρους μας, για τους Δεκεμβριδες, για τους Νοεμβριδες για της κλεμμενες μας ζώες, για την αλληλεγγυη, για την αξιοπρεπεια, για την επανασταση, για ολους τους λογους του κοσμου...

Ελεύθεροι οι προσαχθέντες μετά την δυναμική παράσταση αλληλεγγύης από του διαδηλωτες. Αυτή τη στιγμή είναι ακόμα διαδηλωτές μαζεμένοι έξω από το αστυνομικό τμήμα.

Οι τακτικές τρομοκράτησης του κόσμου και της νεολαίας εφαρμόζονται και στη Ζάκυνθο. Έχουν γίνει προσαγωγές μαθητών μετά το τέλος της πορείας για την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Αυτή τη στιγμή είναι μαζεμένοι έξω από το αστυνομικό τμήμα διαδηλωτές φωνάζουν συνθήματα ενάντια στους μπάτσους σε ένδειξη αλληλεγγύης.

Με λίγη χρονοκαθηστέρηση...