Η Marinaleda, µια κοινότητα 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνοµικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται µε 15 ευρώ τον µήνα. Ο δήµαρχός της, ο κοµµουνιστής Juan Manuel Sanchez Gordillo, επανεκλέγεται εδώ και 31 χρόνια.
Του Γιώργου Αγγελόπουλου, tanea.gr
Εδώ και πολλά χρόνια, την εβδοµάδα που οι άλλες πόλεις στην Ισπανία γιορτάζουν το Πάσχα, στη Μαριναλέντα γιορτάζουν την Ειρήνη. «Ο δήµαρχός τους είναι τρελός», λένε στο γειτονικό χωριό. «Ενώ εµείς οι άλλοι Ισπανοί κάνουµε θρησκευτικές λιτανείες, εκείνοι κάνουν επί 5 µέρες πάρτι». Πολλοί νέοι από τη Σεβίλλη, τη Γρανάδα, τη Μαδρίτη, πηγαίνουν για να γιορτάσουν µε τους χωρικούς της Μαριναλέντας.
Οταν εξελέγη για πρώτη φορά, το 1979, ο Γκορντίγιο ήταν ο νεώτερος δήµαρχος στην Ισπανία. Το 1986, έπειτα από 12 χρόνια αγώνων και καταλήψεων κυρίως από τις γυναίκες του χωριού, η Μαριναλέντα κατάφερε να πάρει από ένα γαιοκτήµονα 12.000 στρέµµατα γης και να δηµιουργήσει έναν αγροτικό συνεταιρισµό από τον οποίο ζει σήµερα σχεδόν όλο το χωριό. «Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους!», λέει ο δήµαρχος.
Στον συνεταιρισµό Εl Ηumoso οι συνεταίροι εργάζονται 6½ ώρες την ηµέρα, από τη Δευτέρα ώς το Σάββατο, δηλαδή 39 ώρες την εβδοµάδα. Όλοι έχουν τον ίδιο µισθό, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουν. Οι συγκοµιδές (ελαιόλαδο, αγκινάρες, πιπεριές κ.λπ.) συσκευάζονται στο µικρό εργοστάσιο Ηumar Μarinaleda που βρίσκεται στη µέση του χωριού και στο οποίο εργάζονται, σε πολύ χαλαρή ατµόσφαιρα, περίπου 60 γυναίκες και 4-5 άνδρες.
Τα προϊόντα πωλούνται κυρίως στην Ισπανία. Τα έσοδα του συνεταιρισµού δεν µοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στον συνεταιρισµό για να δηµιουργηθούν δουλειές. Γι' αυτό στο χωριό δεν υπάρχουν άνεργοι. Όµως ακόµη και σε εποχές που δεν υπάρχουν αρκετές γεωργικές δουλειές για όλους, οι µισθοί καταβάλλονται.
Στη Μαριναλέντα, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισµός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωµα. Μια θέση στον παιδικό σταθµό µε όλα τα γεύµατα κοστίζει 12 ευρώ τον µήνα. Από την άλλη, «εδώ δεν έχουµε χωροφύλακες, θα ήταν µια άχρηστη σπατάλη», λέει ο δήµαρχος. «Δεν έχουµε ούτε παπά - δόξα τω Θεώ!», προσθέτει γελώντας. Πάντως η ελευθερία της λατρείας είναι εγγυηµένη και το Πάσχα έγινε µια µικρή θρησκευτική λιτανεία, η οποία πέρασε διακριτικά από τους δρόµους του χωριού, χωρίς θεατές και αποφεύγοντας την πλατεία όπου γινόταν η γιορτή.
«Εφαρµόζουµε µια συµµετοχική δηµοκρατία, αποφασίζουµε για όλα, από τους φόρους ώς τις δηµόσιες δαπάνες, σε µεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες», λέει ο Γκορντίγιο. «Ξέρουµε πως οι άνθρωποι µπορούµε να δουλεύουµε και για άλλες αξίες, όχι αποκλειστικά για το χρήµα».
Η κοινωνία μας, αντίθετα με ότι μας μάθανε και θέλουν να πιστεύουμε, δεν έχει ανάγκη από κράτος και θρησκεία, είναι τεχνητά κατασκευάσματα τα οποία είναι αντίθετα στη φύση μας. Ο αναρχικός παλεύει για την καταστροφή του κράτους και φυσικά για την πλήρη χειραφέτηση του ανθρώπου από κάθε εξουσιαστική δομή. Το όραμα, αυτό για το οποίο μάχεται, είναι μιας κοινωνίας αποτελούμενη από μικρές αυτοοργανομένες και αυτόνομες κοινότητες που λειτουργούν σαν κομμούνες, με αμμεσοδημοκρατικό τρόπο, από τα κάτω προς τα πάνω. Οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά, δηλαδή όλοι έχουν φωνή και όλοι την χρησιμοποιούν. Ο καθένας κάνει ότι μπορεί για την κοινωνία και όχι για χρήματα και εξουσία. Η μεγαλύτερη αμοιβή είναι το μέλλον. Όλοι έχουν το δικαίωμα σε νερό, τροφή και στέγη. “Από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητες του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του". Ένας κόσμος όπου ολόκληρη η κοινωνία είναι μια οικογένεια. Με αλληλεγγύη και κατανόηση συνεργάζονται μεταξύ τους οι κοινότητες, για το καλό όλων. Χωρίς σύνορα και στρατούς, και κατά συνέπεια χωρίς πολέμους.
Χωρίς αστυνομία. Όταν δεν υπάρχουν νόμοι δεν υπάρχουν παράνομοι. Και πόσο μάλιστα χωρίς την ύπαρξη χρήματος και ιδιοκτησίας. Με την σωστή παιδεία και μόρφωση, όπου ολόκληρη η κοινωνία έχει την ευθύνη για την ανατροφή κάθε παιδιού, θα εξαλειφθούν εντελώς τα δυσλειτουργικά κοινωνικά φαινόμενα.
Αν πάλι γίνει ένα έγκλημα πάθους, ας πούμε, ο άνθρωπος αυτός θα αποβάλλεται μόνος του ή σε άλλες περιπτώσεις θα βοηθιέται και θα βρίσκονται οι ρίζες του προβλήματος και θα λύνεται. Δεν πάει έτσι στα καλά καθούμενα ένας άνθρωπος να σκοτώσει. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Με τη μελέτη, λοιπόν, του προβλήματος βρίσκεται η λύση ούτως ώστε να διορθωθεί και να μην ξαναγίνει στο μέλλον. Όχι με την φυλάκιση. Τα φαινόμενα αυτά σταδιακά θα πάψουν να υπάρχουν με τη μελέτης τους, τη μόρφωση και τη παιδεία. Η παιδεία είναι η λέξη κλειδί της νέας κοινωνίας μας.
Ενα μικρό και πολύ σοκαριστικό ντοκυμαντέρ που δείχνει τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται στο καπιταλιστικό σύστημα ανάπτυξης, για την μαζική παραγωγή κρέατος.
Ο Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατίστικος Στρατός (EZLN) είναι ένα ειρηνικό επαναστατικό αντάρτικο κίνημα, με έδρα τη νότια πολιτεία Τσιάπας, την πιο φτωχή πολιτεία του Μεξικού. Αποτελούμενο κυρίως από ιθαγενείς ινδιάνους Μάγια, οι Ζαπατίστας έχουν κηρύξει ανοιχτό πόλεμο ενάντια στο 65χρονο διεφθαρμένο, αμερικανο-υποκινούμενο δικτατορικό καθεστώς του κυβερνώντος κόμματος PRI και βέβαια ενάντια στο σύστημα συνολικά καθώς πιστεύουν ότι το παρόν πολιτικό σύστημα είναι εκμεταλλευτικό από τη βάση του λόγω της καθαρά αντιπροσωπευτικής φύσης του και της εμφανούς αποσύνδεσης από το λαό και τις ανάγκες του.
Πήραν το όνομα τους από τον Εμιλιάνο Ζαπάτα, ιδρυτής του Νότιου Απελευθερωτικού Στρατού στη διάρκεια της Μεξικανικής Επανάστασης που ξεκίνησε το 1910 και οδήγησε στην ανατροπή του τότε μονάρχη Πορφίριο Ντίαζ και στη δημιουργία του Μεξικανικού συντάγματος το 1917. Ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, με το στρατό του και τους συμμάχους του, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Πάντσο Βίλα, πολέμησε μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1919, για αγροτική μεταρρύθμιση και ανακατανομή του πλούτου, το οποίο είχε καταληστευθεί από την ευρωπαϊκή ελίτ.
Οι Ζαπατίστας, με βάση το Τσιάπας, ξεκίνησαν την ένοπλη εξέγερση τους την 1η Ιανουαρίου του 1994, ημέρα όπου τέθηκε σε ισχύ η συμφωνία NAFTA ( βορειοαμερικάνικη συμφωνία ελεύθερης αγοράς ), συμφωνία η οποία τα επόμενα χρόνια πρόκειται να φέρει το 65% έως 75% του πληθυσμού της χώρας κάτω από το όριο της φτώχειας και να διευρύνει το χάσμα φτωχών-πλουσίων.
Την πρωτοχρονιά λοιπόν, περίπου 3000 ένοπλοι Ζαπατίστας καταλαμβάνουν τις πόλεις και τις κωμοπόλεις του Τσιάπας και εκδίδουν την “1η Διακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα” και τους επαναστατικούς νόμους τους. Η διακήρυξη αναφέρεται σε κήρυξη πολέμου ενάντια στο Μεξικανικό κράτος, το οποίο θεωρείται τόσο αντίθετο με τη θέληση του λαού που ανακηρύσσεται τελείως παράνομο.
Οι αντάρτες ελευθέρωσαν όλους τους κρατούμενους από μια φυλακή και έκαψαν πολλά αστυνομικά τμήματα και στρατόπεδα και έγιναν αμέσως αποδεκτοί από το κόσμο. Η επιτυχία τους όμως δεν διάρκεσε πολύ αφού την επόμενη μέρα πάνοπλοι άντρες του Μεξικάνικου στρατού τους επιτέθηκαν στην πόλη Οκοσίνγκο όπου έλαβαν τόπο σφοδρές συγκρούσεις. Οι δυνάμεις των Ζαπατίστας δέχτηκαν μεγάλες απώλειες και υποχώρησαν από την πόλη στην παρακείμενη ζούγκλα.
Οι ένοπλες συγκρούσεις στο Τσιάπας σταμάτησαν την 12η Ιανουαρίου 1994 με την παύση πυρός για την οποία μεσολάβησε η καθολική επισκοπή. Οι αντάρτες διατήρησαν την κατειλημμένη γη τους για τον επόμενο χρόνο αλλά το Φεβρουάριο του 1995 σε αιφνίδια επίθεση από τον τακτικό στρατό αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν από πολλές περιοχές τους και να καταφύγουν στα βουνά.
Μετά τις συγκρούσεις του Φλεβάρη του `95 αφού ο στρατός δεν κατάφερε να συλλάβει τους πρωτοστάτες των Ζαπατίστας, η κυβέρνηση του PRI προχώρησε σε διαπραγματεύσεις. Οι εξεγερμένοι προχώρησαν σε κινητοποίηση και οργάνωσαν καμπάνια στα ΜΜΕ με συνεχή κείμενα που μοιράζονταν σε εφημερίδες και στο διαδίκτυο και αργότερα με την έκδοση της “6ης Διακήρυξης της Ζούγκλας Λακαντόνα” δεν ξαναπροέβησαν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις Με ένα τεράστιο δίκτυο υποστηρικτών πια και με ένα μεγάλο μέρος του Τσιάπας υπό τον έλεγχο τους, κατάφεραν να δημιουργήσουν ρήγματα στην κυβέρνηση και τελικά να την ανατρέψουν. Έτσι, το χειμώνα του 2000 ανέβηκε στην εξουσία ο Βισέντε Φοξ, ο πρώτος μη PRI πρόεδρος μετά από σχεδόν 80 χρόνια. Οι Ζαπατίστας πορεύτηκαν ως την πρωτεύουσα, την πόλη του Μεξικού, για να παρουσιάσουν το θέμα τους ενώπιον του Μεξικάνικου κογκρέσου. Ενώ μέχρι πρότινος ο Φοξ δήλωνε πως θα δώσει τέλος στη σύγκρουση σε “15 λεπτά”, οι EZLN απέρριψαν την νερομένη συμφωνία, προχώρησαν στη δημιουργία 32 “αυτόνομων δήμων-κοινοτήτων” στο Τσιάπας και εφάρμοσαν μερικώς τα αιτήματα τους χωρίς υποστήριξη από την κυβέρνηση, αλλά με μικρή χρηματοδότηση από διεθνείς οργανισμούς (ΜΚ).
Οι αυτόνομες κοινότητες των Ζαπατίστας μέχρι και σήμερα λειτουργούν με βάση την ιδεολογία τους, Ζαπατίσμο, η οποία συνδυάζει παραδοσιακές πρακτικές των Μάγια με στοιχεία αναρχισμού και ελευθεριακού σοσιαλισμού. Κλειδί της ιδεολογίας τους είναι η πολιτικοποίηση και συμμετοχή όλων των πολιτών στις αποφάσεις. Με αυτοοργανωμένες κοινότητες και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες οι αποφάσεις παίρνονται από τα κάτω προς τα πάνω και όχι από τα πάνω προς τα κάτω.
NOIZ
----------------------------->
---------------------------->
“Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς, οι πιο μικροί, από αυτή την γωνιά του κόσμου σε χαιρετάμε. Δέξου τον σεβασμό μας και τον θαυμασμό μας γι’ αυτό που κάνεις και σκέφτεσαι. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Σε ευχαριστούμε”
(Χαιρετισμός που απεύθυνε ο Υποδιοικητής Μάρκος των Ζαπατίστας, στα ελληνικά, στους εξεγερμένους της Ελλάδας τον Δεκέμβρη του 2008.)
------------------------------>
------------------------------>
Εκεί ψηλά, οι από πάνω, δοκιμάζουν να επαναλάβουν την ιστορία τους.
Θέλουν πάλι να μας επιβάλλουν το δικό τους ημερολόγιο, ημερολόγιο θανάτου, τη δική τους γεωγραφία, γεωγραφία καταστροφής.
Όταν δεν μας ξεριζώνουν από τις ρίζες μας, τις καταστρέφουν.
Τη δουλειά μας κλέβουν, τη δύναμή μας.
Τους κόσμους μας, τη γη, τα νερά και τους θησαυρούς της, χωρίς ανθρώπους, χωρίς ζωή αφήνουν.
Οι πόλεις μας καταδιώκουν και μας εκτοπίζουν.
Ο κάμπος πεθαίνει και μας πεθαίνει.
Και το ψέμα μετατρέπεται σε κυβερνήσεις και οι στερήσεις όπλο γίνονται για τους στρατούς και τις αστυνομίες τους.
Στον κόσμο είμαστε παράνομοι, χωρίς χαρτιά, ανεπιθύμητοι είμαστε.
Καταδιωγμένοι.
Γυναίκες, άντρες, παιδιά και γέροι πεθαίνουν στο θάνατο και στη ζωή πεθαίνουν.
Εκεί ψηλά, οι από πάνω, κηρύττουν για τους κάτω, την υποταγή, την ήττα κηρύττουν, την παράδοση και την παραίτηση.
Εδώ κάτω μένουμε χωρίς τίποτα.
Μόνο οργή.
Αξιοπρέπεια μονάχα.
Δεν υπάρχει αυτί για τον πόνο μας, πέρα από το αυτί όσων είναι σαν κι εμάς
Ο κανένας είμαστε.
Μόνοι είμαστε. Μόνοι με την αξιοπρέπεια και την οργή μας.
Οργή και αξιοπρέπεια οι γέφυρές μας, οργή και αξιοπρέπεια τα λόγια μας.
Ας ακούσουμε ο ένας τον άλλον λοιπόν. Ας γνωριστούμε τότε.
Να θεριέψει η οργή μας και ελπίδα να γίνει.
Ρίζα να γίνει ξανά η αξιοπρέπεια και νέο κόσμο να γεννήσει.
Είδαμε και ακούσαμε.
Μικρή είναι η φωνή μας για να γίνει ηχώ αυτός ο λόγος, μικρή και η ματιά μας για τόση και τόσο αξιοπρεπή οργή.
Να ειδωθούμε, να κοιταχτούμε, να ακουστούμε: Αυτό μας λείπει.
Αλλιώτικοι είμαστε, αλλιώτικες. Το άλλο είμαστε.
Αν ο κόσμος δεν έχει τόπο για μας, τότε άλλο κόσμο να φτιάξουμε.
Δίχως άλλα εργαλεία, μονάχα την οργή μας, δίχως άλλο υλικό απ’ την αξιοπρέπειά μας.
Να συναντηθούμε μας λείπει, να γνωριστούμε μας λείπει.
Λείπει ό,τι λείπει….
(ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ της ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΙΘΑΓΕΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ – ΓΕΝΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ του ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ (EZLN).)
Ας ξεκινήσουμε κατ αρχήν με το τι δεν είναι .Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν είναι ένα παιχνίδι με ιδεολογία όπως πολλοί γραφικοί πιστεύουν .Ούτε καν παιχνίδι δεν θα μπορούσαμε αθώα να το χαρακτηρίσουμε αφού μιλάμε για μια από τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις παγκοσμίως. Από τα γεννοφάσκια του το ποδόσφαιρο όταν ήταν ακόμα προνόμιο των μαμμόθρεφτων πλουσίων κολεγιόπαιδων της Αγγλίας απέκλειε τα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα στο να μπορούν να παίξουν η να παρακολουθήσουν τον μελλοντικό βασιλιά των σπορ. Από την στιγμή που αυτό άλλαξε και άρχισαν να ιδρύονται χιλιάδες ποδοσφαιρικά σωματεία και το ενδιαφέρον των φιλάθλων άρχιζε να μεγαλώνει το ποδόσφαιρο από τις αρχές του 20ου αιώνα έγινε η νέα θρησκεία ανεξάρτητα σε ποια κοινωνική τάξη άνηκε ο καθένας .Για τους καταπιεσμένους προλετάριους ήταν ένα είδος εκτόνωσης ,κάθε φορά που έβλεπαν να μπαίνει ένα γκολ φανταζόταν ότι έριχναν μια γροθιά στα μούτρα του αυταρχικού αφεντικού τους. Για την άρχουσα τάξη πάλι ήταν χρήσιμο εργαλείο για την χειραφέτηση και την αποπολιτικοποίηση των μαζών (κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο που έλεγε και ο αείμνηστος ο Γεωργάκης ο Παπαδόπουλος).Ένα άλλο τρανταχτό παράδειγμα εκμετάλλευσης του λαού με πρόσχημα το ποδόσφαιρο που έμεινε και στην ιστορία έρχεται από την Λατινική Αμερική. Μιλάμε για τον πόλεμο του ποδοσφαίρου μεταξύ Ονδούρας και Ελ Σαλβαδόρ για τα προκριματικά του παγκόσμιου κυπέλλου του 1970 όπου άφησε πίσω του 6000 νεκρούς, όπου η αρχή της σύρραξης έγινε μετά την αυτοκτονία μιας φιλάθλου επειδή έχασε η ομάδα της και όλα αυτά για έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.
Εάν ρωτήσεις έναν φίλαθλο γιατί λατρεύει την ομάδα του σαν θεό θα σου απαντήσει με ένα σωρό ασυναρτησίες του στυλ ότι η ομάδα μου έχει την καλύτερη ιδεολογία ότι έχουμε καλύτερο κόσμο ότι είμαστε ανώτεροι ότι έχουμε μεγάλη ιστορία κ.τ.λ. Το μονό που δεν θα σου πει είναι ότι την ομάδα την λάτρεψε από την πλύση εγκεφάλου που είχε υποστεί μικρός από τον μπαμπά και τον θείο . Συνεχίζει να την λατρεύει για να δείχνει ότι είναι γνήσιο αρσενικό στην γκόμενα ή την γυναίκα του ή γιατί ταυτίζεται με την ίδια ομάδα και τις νίκες της ή γιατί έχει ταυτιστεί με κάποιον αστοιχείωτο παίχτη (γνωστό ηλίθιο σλόγκαν:θρησκεία αλλάζεις ,γκόμενα αλλάζεις ομάδα όμως ποτέ).
Αυτά για έναν μέσο οπαδό ο οποίος θα αρκεστεί στο να πάει την άλλη μέρα από την νίκη της ομάδας του στην δουλειά και να αναλύει λεπτέ προς λεπτό για ώρες το χτεσινό παιχνίδι της ομάδας του, τις ευκαιρίες που χάθηκαν το πέναλτι, που δεν μέτραγε το οφσάιντ που δεν ήταν οφσάιντ και γενικά να έχουμε κάτι να λέμε για να το παίξουμε ειδήμονες του ποδοσφαίρου. Η ομαδάρα του έχει πλουτίσει εν τω μεταξύ από πάσης φύσεως μπιχλιμπίδια που φέρουν την στάμπα της. Μπρελόκ, εισιτήρια διαρκείας, φανέλες , κανατες ,μποξερακια, κομπολόγια , σημαίες, σαγιονάρες, αυτοκόλλητα,καπότες ,κάλτσες, κασκόλ ,σκούφοι και ένα κάρο άλλα σκουπίδια που τον κάνουν να είναι υπερήφανος για τα λεφτά που χάλασε για να κάνει την ΠΑΕ και την προεδραρα πάμπλουτους .Να μην αναφερθούμε αναλυτικά για τα αστρονομικά ποσά που κερδίζει μια ΠΑΕ από τα εισιτήρια των αγώνων πρωταθλήματος-κυπέλλου, τα τηλεοπτικά δικαιώματα,τις πωλήσεις παιχτών ,τα στημένα παιχνίδια σε συνεννόηση με τους αρχιμαφιόζους του ΟΠΑΠ και τις διαφημίσεις. Για τα απίστευτα φράγκα που παίρνουν οι ποδοσφαιριστές θα μιλήσουμε μια άλλη φορά.
Ας δούμε όμως τι γίνεται με τους πιο ακραίους οπαδούς, αυτούς που είναι διατεθειμένοι να το παίξουν νταβατζήδες της ομάδας και να χύσουν αίμα για αυτήν. Τα πρώτα κρούσματα χουλιγκανισμού υπάρχουν από την απαρχή του ποδοσφαίρου, αλλά το μεγάλο πρόβλημα φάνηκε στις αρχές της δεκαετίας του 60 στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου προβλήθηκε και από τα ΜΜΕ σαν ένα ενδιαφέρον θέαμα ,το να βλέπεις δηλαδή τους αντιπάλους οπαδούς δυο ομάδων να πλακώνονται στα μπουκέτα. Στην υπόλοιπη υφήλιο το φαινόμενο του χουλιγκανισμού πήρε τεράστιες διαστάσεις τις δεκαετίες 70 και 80.Αν κάναμε ένα ψυχογράφημα στον χουλιγκανο, θα ανακαλύπταμε ότι είναι ένα παιδί ( υπάρχουν και 40ρηδες και 50ρηδες παρακαλώ ) κοινωνικά καταπιεζόμενο που μη έχοντας την δυνατότητα να αντιδράσει με άλλο τρόπο για την αδικία της κοινωνίας και μη μπορώντας να ανήκει σε κάποια άλλη κοινωνική ομάδα, κατάληξε να πολεμάει για έναν σκοπό που ούτε ο ίδιος ξέρει ποιος είναι (φανταστείτε όλη αυτήν την ενέργεια ενάντια στο κατεστημένο!). Πολλοί πλακώνονται μόνο και μόνο για την έκρηξη αδρεναλίνης που νιώθουν, άλλοι νομίζουν ότι κάνουν επανάσταση, άλλοι το κάνουν για προσωπική προβολή και το υπόλοιπο κοπάδι γιατί νομίζει ότι κάπου ανήκει και έτσι γιατρεύονται μέσα τους πάσης φύσεως ανασφάλειες. Τα ξυλικια πλέον δεν πέφτουν μέσα στο γήπεδο αλλά κλείνονται με ραντεβού κατ' οπιν συνεννόησης των υψηλόβαθμων κάθε συνδέσμου (οι οποίοι παίρνουν και τα χαρτζιλικια τους από τις ΠΑΕ) στους δρόμους. Όλο και κάποιο ανίδεο παιδάκι θα μαχαιρωθεί ή θα μείνει ανάπηρο από όλη αυτήν την ιστορία χωρίς να ξέρει για ποιον έπεσε στον πόλεμο και για ποιανού το συμφέρον. Δεν είναι λίγες όμως και οι περιπτώσεις που οι χούλιγκαν μιας ομάδας έχουν μπασταρδέψει την πολιτική με το ποδόσφαιρο για να υπάρχει και κάποιο νόημα στην όλη φάση και ιδρύονται φασιστικοί σύνδεσμοι που υποστηρίζουν μια μεγάλη ομάδα (βλέπε την καθαρά φασιστική LAZIO, εδώ στην ψωροκώσταινα υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα PAO ULTRAS, OLYMPIAKOS NATIONALISTS, AEK NASIONALISTS κ.α.).Τα ίδια σκατά με άλλο χρώμα δηλαδή να πλακώνονται μεταξύ τους για την ομάδα αλλά η εθνική, εθνική. Βέβαια υπάρχει και η αντίπερα όχθη με αριστερούς και αντιφα και αυτό αποδεικνύει ότι μια ομάδα δεν εξυπηρετεί κάποια πολιτική η άλλη ιδεολογία αλλά είναι ένα μέσο εκτόνωσης από την ρουτίνα και την καταπίεση του κάθε πικραμένου.
Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού και το όπιο του λαού σήμερα είναι το ποδόσφαιρο γι αυτό δεν θέλω να κάνω κανέναν οπαδό να νιώθει μαλάκας για αυτό που διάλεξε ,είναι σαν να λες σε έναν μοναχό που αφιέρωσε την ζωή του στον μοναστικό βίο ότι δεν υπάρχει θεός και με αποδείξεις,στεναχωριέσαι και μόνο που βλέπεις τα μούτρα του. Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουμε να δίνουμε στο ποδόσφαιρο όλη αυτή την σημασία και να το δούμε όπως πραγματικά είναι ένα ομαδικό παιχνιδάκι δηλαδή και τίποτα παραπάνω η ακόμα καλύτερα ας το πούμε ποδοσφαιρακι να τελειώνουμε.
Το κυνήγι υπήρξε από την αρχαιότητα πριν ακόμα και την κτηνοτροφία η πιο σημαντική πηγή πρόσληψης ζωικών πρωτεϊνών για τον άνθρωπο, μέχρι και την εποχή των παππούδων μας ήταν μια εξτρά λύση για την πείνα που τους θέριζε. Σήμερα όμως είναι καθαρά ένα γελοίο χόμπι με μόνο σκοπό την γενοκτονία των ειδών και τίποτα παραπάνω. Δεν είμαι κανένας οικολόγος ούτε κανένας σαλταρισμένος χορτοφάγος, αλλά μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι κάθε φορά που βλέπω αυτούς τους καραγκιόζηδες ντυμένους φουλ στην παραλλαγή και στα φισέκια λες και γύρισαν από την Λωρίδα της Γαζας, να επιδεικνύουν όλο περηφάνια τα πτώματα νεκρών πτηνών πάνω στο καπό του αγροτικού τους. Σιγά την μαγκιά που έκανες ρε καθυστερημένε που σκότωσες ένα άοπλο τρυγονακι και το παίζεις και ο απόλυτος μαχητής άντρας. Αν θες να το παίξεις μάχιμος και άντρας να πας να γίνεις καραβανάς να σε δουλεύουν όλη μέρα οι φαντάροι. Μήπως πάλι νομίζεις ότι οι γκόμενες έλκονται σεξουαλικά βλέποντας έναν λαγό με την γλώσσα πεταμένη έξω που τον έχεις κρεμάσει στο παρμπρίζ σου?
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι εκτός από την υπεράνθρωπη προσπάθεια που έχει καταβάλει ο καλός μας Νομάρχης για την παράταση του κυνηγιού στην Ζάκυνθο λόγο παράδοσης,πανελλαδικά ο υφυπουργακος Θ.Μωραιτης αποφάσισε η φετινή περίοδος να ξεκινά στις 20 Αυγούστου και να τελειώνει στις 28 Φεβρουαρίου!!.
Τι γίνεται όμως με τον υπόλοιπο πληθυσμό που σέβεται πραγματικά την φύση και την πανίδα της και δεν το παίζει οικολόγος όπως αυτά τα ζώα αυτοαποκαλούνται (σιγά μην πάνε και κουτάκια αλουμινίου για ανακύκλωση).Αυτό πάλι με τους οικολόγους που το ανακάλυψαν? Μήπως πριν από 2 χρόνια όταν ο δεξιός τότε υφυπουργός Κ.Κιλτιδης τους βάπτισε οικολόγους και ρυθμιστές του οικοσυστήματος. Γιατί κάθε φορά που πάω στα βουνά βρίσκω σωρούς από φισέκια και σκουπίδια δεξιά και αριστερά ,αυτό αποκαλούν οικολογία και σεβασμό στην φύση?
Ζητάμε ολική απαγόρευση του κυνηγίου παντού και για πάντα, άντε γιατί έχει παραγίνει το κακό ειδικά εδώ στο νησάκι την Ζάκυνθο και στα Στροφαδια που μερικές φορές νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε εμπόλεμη ζώνη από τις ντουφεκιες που ακούς. Άντε να ηρεμήσουν και αυτοί και τα θεόμουρλα σκυλιά που έχουν μαζί τους(speed τα ταΐζουν?) και από δω και πέρα σωρούς από φουσεκια μόνο έξω από εκκλησίες μετά από χωριάτικους γάμους.
-Ποιός..;
-Ο Τζίτζιρας
-Πέρνα μέσα
Η πόρτα άνοιξε και μπήκε ένας χοντρούλης με χοντρά γυαλιά Προχώρησε στο βάθος βιαστικά, ανήσυχος
-Ο δήμαρχος.. αποπειράθηκε να κάψει το δημαρχείο, είπε ο Τζίτζιρας και ξεροκατάπιε.
Ο Μίτζιρας σύσπασε τους μυς του προσώπου του για να τους φέρει σε θέση ξεσπάσματος γέλιου αλλά στην πορεία το πρόσωπο του σκοτείνιασε
-Γαμώ.. το κέρατο μου μέσα.. Γιατί το κανε αυτό;
-Λένε ότι ήθελε να κρύψει ενοχοποιητικά στοιχεία, ξανά ξεροκατάπιε, μάλλον όλες αυτές οι φήμες για τα παράνομα δάνεια αληθεύουν..και
Το βλέμμα και των τριών πλανήθηκαν στον ουρανό του ταβανιού, γκρίζος, τσιμεντένιος, βρόμικος κακοφωτισμένος από μια λάμπα γυμνή στη μέση του δωματίου. Έμειναν καθισμένοι στις ξύλινες καρέκλες. Στο τέλος ο Μιτζικότζιρας γύρισε με αβεβαιότητα και είπε
-Τώρα, για να καταλάβω..θα το αναβάλουμε;
-Εσύ τι λες ρε Μοτζικότζιρα; Τι θες να τελειώσουμε αυτό που άρχισε αυτός; Μήπως να δώσουμε ενα χεράκι να τον βοηθήσουμε κιόλας να βγει από την φυλακή;
-Μα τι σημασία έχει εμείς θα κάψουμε το δημαρχείο για τρομοκρατικό χτύπημα, τι σχέση έχουμε εμείς με αυτόν... θα αφήσουμε και τις προκηρύξεις μας και..
-θα κάψουμε μιας και καλής τα ενοχοποιητικά στοιχεία που προσπάθησε να καταστρέψει ο δήμαρχος...
-ναι αλλά εμείς θα δώσουμε ένα μήνυμα στο λαό...
-Ναι, ότι ο δήμαρχος είναι αντιεξουσιαστής.
Σιγή.σκέψεις μέσα στα μάτια τους.
-Μήπως να το δούμε αυτό το τελευταίο που είπες, μίλησε ο Τζιτζιρας
Ο Μίτζιρας άναψε ένα τσιγάρο και ο Μιτζικότζιρας έβαλε ποτό σε όλους. Ο καπνός σύρθηκε στον αέρα , άγγιξε την λάμπα και χάθηκε στο φως
-Λοιπόν, λέει ο Μίτζιρας, κατά τα φαινόμενα δεν πρέπει να αρνηθούμε ότι η αποτυχημένη ενέργεια του Δημάρχου δεν παύει να είναι μια προσπάθεια τρομοκρατικού χτυπήματος, όποια και αν ήταν τα κίνητρα του δημάρχου
-Ένα άμεσο τρομοκρατικό χτύπημα στον κρατικό μηχανισμό φώναξε ο Τζιτζιρας , με ένα πάθος που παράπαιε μεταξύ ενθουσιασμού και τσαντίλας.
Τα τσιγάρα ανάψαν και η συζήτηση συνεχίστηκε για πολύ.
Εν το μεταξύ ένα μεσημέρι πριν 3 χρόνια...
-Κύριε δήμαρχε, εντάξει μπορείτε να κατέβετε από το σκαμπό. Τα πήρα τα μέτρα, την άλλη βδομάδα η στολή σας θα είναι έτοιμη.
Ο ράφτης μάζεψε τα πράγματά του στην τσάντα και έφυγε από το γραφείο.
-Είναι πολύ καλός ράφτης, είπε ο αυλάρχης. Δήμαρχε θα έχεις την καλύτερη στολή στην παρέλαση
-Και εγώ το πιστεύω αυλάρχη μου.
Σήκωσε το κεφάλι του ψηλά και κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο είπε με απλανές βλέμμα
-Αυτός ο ενετικός γάμος πάνω στην πλατεία που έκαψαν το λιμπροντόρο θα είναι μια επανάσταση για την κοινωνία μας.
-Θα δώσει μια κουλτούρα στους πολίτες σου κύριε δήμαρχε, είπε ο αυλάρχης καθώς του έτρεχαν τα σάλιατα.
Κοίταξε τον αυλάρχη με ειρωνεία και μουρμούρησε
-Να χέσω στην κουλτούρα των ανθρώπων.
Αυτό που δεν ήξερε ο αυλάρχης ήταν ότι πριν από 20 χρόνια ο Δήμαρχος, όντας μέλος μιας γιάφκας στην πόλη που σπούδαζε, τον είχαν περιγελάσει οικτρά γιατί είχε προτείνει σαν καλό στόχο τρομοκρατικού χτυπήματος το δημαρχείο της πόλης. Οι μομφές που δέχτηκε εκείνη την αποφράδα μέρα τον όργισαν, τόσο που δεν ξανά πάτησε στην γιάφκα. Τότε ήταν που ορκίστηκε μια μέρα να πετύχει μόνος του τέτοιο μεγάλο τρομοκρατικό χτύπημα ικανό να αφυπνίσει μια ολόκληρη κοινωνία.
Τα χρόνια περάσαν και το χρέος αυτής της κατάρας τον βάραινε...Και έτσι καθώς διαδέχτηκε η ζωή του την μια θέση μετά την άλλη έφτασε και στην θέση του δημάρχου. Εδώ σε αυτή την θέση συνέλαβε και έβαλε σε εφαρμογή ένα τρομαχτικά τρομοκρατικό σχέδιο που πίστευε ότι θα αφυπνούσε ακαριαία τον δήμο του.
Το σχέδιο του ήταν να αναπαραστήσει τον γάμο τον βασιλιάδων πάνω στην πλατεία που κάποτε χύθηκε το αίμα που ελευθέρωσε τον δήμο από τους βασιλιάδες του...
Ο μεροκαματιάρης που δουλεύει σαν σκυλί από ήλιο σε ήλιο για να θρέψει τα παιδιά του έχει και αυτός μια παρηγοριά: ανήκει σε ένα έθνος που του ανυψώνει το ηθικό και τον κάνει κάποιον.
Ο αληθινός εχθρός λέει στον φουκαρά μεροκαματιάρη η εθνική του ιδεολογία, δεν είναι ο πλούσιος γείτονας του, που έχει κόψει χίλια κεφάλια σαν το δικό του για να βρεθεί εκεί που βρίσκεται, αλλά ο αλβανόφωνος μετανάστης που θα του πάρει την δουλειά, μιλάει μια γελοία γλώσσα και είναι και μουσουλμάνος
Ο ίδιος αυτός ο φουκαράς όχι μόνο θα το χαψει, αλλά θα υπερασπιστεί με δέος τον πλούσιο γείτονα γιατί πιστεύει ότι είναι αδερφός πατριώτης και ότι κατάφερε το κατάφερε με μαεστρία και στο κάτω κάτω βρε αδερφέ είναι μάγκας και ελληνας.
Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό αυτού του φουκαρά ότι το κράτος του έριξε στάχτη στα μάτια και τον έπεισε ότι το κάθε οικονομικό μέτρο που παίρνει είναι καθαρά για τα εθνικά συμφέροντα και το κύρος της πατρίδας του και όχι για τα συμφέροντα του καπιταλα γείτονα του.
Που να ξερε ο καημένος ότι η σημαία που υπερασπίζεται και θα σκότωνε για αυτή είναι το έμβλημα και σήμα κατατεθέν της καθημερινής κόλασης που ζει.
Που να ξερε ο φουκαράς ότι η γέννηση των εθνών παγκοσμίως έγινε ταυτόχρονα με την διαδικασία δημιουργίας ξεχωριστών τάξεων πλουσίων-φτωχών.
Ευτυχώς όμως δεν έχει πάρει χαμπάρι τίποτα γιατί άμα πάρει ....ο πλούσιος στον διάολο θα πάει.
Ο κάθε άνθρωπος που του κόβει έστω και λίγο το μυαλό του και δεν είναι σαν τον φουκαρά που περιγράψαμε παραπάνω ξέρει ότι το έθνος και η αφηρημένη έννοια του είναι μια εφεύρεση που η λειτουργία της είναι να ενώνει το χάσμα των τάξεων μιας κοινωνίας. Για παράδειγμα οι λούμπεν προλεταριοι που κατά κανόνα ζουν μες στην μιζέρια, την αμορφωσιά, τα ναρκωτικά και την γκετοποίηση στα άκρα της κάθε πόλης δεν έχουν τίποτα κοινό με τον καπιταλιστή που ζει στα απλησίαστα γεμάτα χλιδή προάστια.
Αν παρομοιάσουμε την κοινωνία μας με τα κομμάτια ενός αντικειμένου αφηρημένης τέχνης τα οποία πρέπει να κολληθούν. Τα κομμάτια είναι οι τάξεις και τον ρόλο της κόλλας τον παίζει το έθνος . Τα συστατικά αυτής της κόλλας είναι δυνατά και περιέχουν γλώσσα, θρησκεία, φυλή, σύνορα κ.α. για να κάνουν την ουτοπική αυτή κατασκευή γερή και καλά δεμένη.
Τον ρόλο του κατασκευαστή-συντηρητή τον παίζει το κράτος-εξουσία όπου θα εκτελούν τις επιθυμίες εκείνου του κομματιού που λέγεται άρχουσα τάξη και όλα αυτά με ανεκτή από τις υπόλοιπες τάξεις φαυλοκρατία .
Αυτός είναι ο κόσμος των εθνών όπου η εκμετάλλευση της άρχουσας τάξης προς τους κατωτέρους μένει ατιμώρητη γιατί απλά παρουσιάζεται σαν εθνικό συμφέρον.
Οποιοσδήποτε πόλεμος εθνικών συμφερόντων είναι απαράδεκτος και με κάθε τρόπο η κοινωνία πρέπει να αποτρέψει με ότι δυνάμεις έχει μια τέτοια κατάσταση. Πως όμως; Αφού η πολιτική απάθεια και η αποβλάκωση που επιμελώς καλλιεργείται σήμερα από τα ΜΜΕ και τα σχολειά οδηγεί σε αύξηση του εθνισμού παρά σε ένα κοινωνικό ξύπνημα.
