Ένας χρόνος πέρασε από την εν ψυχρώ δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από την αστυνομία της ΝΔ και 24 χρόνια από την επίσης εν ψυχρώ δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Μιχάλη Καλτεζά από την τότε αστυνομία του ΠΑΣΟΚ. Το κράτος και η εξουσία και στις δύο περιπτώσεις με πανομοιότυπο τρόπο, βγάζουν το προσωπείο τους το δήθεν πολιτισμένο ,νομοταγές και ευπρεπές (πατρίς θρησκεία οικογένεια) και μας δείχνουν το φασιστικό πρόσωπο τους .Με εκφραστή και στις δύο περιπτώσεις τα όργανα εφαρμογής της νομιμότητας, στο όνομα της τάξης και της ασφάλειας των πολιτών ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ.

Το κράτος δολοφόνος, οι αστυνόμοι δολοφόνοι, με την ανοχή των νομοταγών πολιτών. Τα καινούργια <<δεκεμβριανά>> όμως, επιβεβαιώνουν ότι και η ανοχή έχει τα όρια της. Με πρωτοφανή ταχύτητα πυκνώνουν τα επεισόδια και οι αντιδράσεις σε όλη την χώρα με την κρατική βία να έχει πλέον αναλάβει πια το καθήκον να καταστείλει μια πρωτοφανή εξέγερση που όλο μεγαλώνει και αγκαλιάζει τους φτωχούς εργαζόμενους, τη γενιά των 700 ευρώ και κάτω αλλά και τους εξαιρετικά κακοπληρωμένους μετανάστες, άνεργους, φοιτητές, μαθητές, ακόμη και οικογενειάρχες, απλό κόσμο καθημερινό. Ώσπου η σύγκρουση κορυφώνεται: επεισόδια, διαμαρτυρίες σπασίματα, καταστροφές, λεηλασίες σε πολυκαταστήματα, ξύλο, δακρυγόνα, ΜΑΤ και ΜΕΑ, μολότωφ.

Πόσο σκανδαλιστικές ήταν οι βιτρίνες των πολυκαταστημάτων που είχαν στολιστεί για τα χριστούγεννα. Αλλά ο κόσμος βρίσκοταν στο δρόμο για άλλους λόγους.Η οργή των ανθρώπων που έμειναν αγνοημένοι και περιφρονημένοι έξω από το σύστημα, μέσα στην καταπίεση και το άγχος, με την φτώχεια και την ανεργία να καλπάζουν, ξεσπά. Ήρθε η ώρα της εκδίκησης για ότι στερήθηκαν στο όνομα του καπιταλισμού, κερδίζοντας για πρώτη φορά ίσως τη προσωπική και ατομική ελευθερία τους.
Το κράτος τρομοκρατημένο τα έχει χάσει και η καταστολή κορυφώνεται. Όλοι από δική μας μεριά βιώνουμε την καταστολή. Από την απλή καθημερινότητα έως τις γεμάτες φυλακές και τα ψυχιατρεία ,τα σχολεία αποθήκες ψυχών που κανείς δεν ασχολείται ούτε με την παιδεία ούτε με την πραγματική καλλιέργεια, την αποχαυνωτική τηλεόραση, τα μέσα μαζικής εξημέρωσης, τα καμένα δάση, τα μολυσμένα ποτάμια, τις βρώμικες παραλίες, τους ανύπαρκτους δημόσιους χώρους, τα αυτοκίνητα που σε λίγο θα παρκάρουν πάνω στο κεφάλι μας, τα ναρκωτικά, την πληρωμένη διασκέδαση, τα… τα… τα… έως τη "μαγκιά" του ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ ΚΟΡΚΟΝΕΑ.

Ώσπου τελικά όλα καταλαγιάζουν και ξαναγυρίζουν στους παλιούς τους ρυθμούς. Αλλά δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο. Έχει ξεκινήσει μιά νέα εποχή αντίστασης και πολιτικοποίησης(μη κομματικής) της κοινωνίας με τα σημάδια να είναι ορατά και στις πιο απόμακρες επαρχίες, με πολύχρωμες, αυτόνομες, αυτοοργανωμένες και αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις και δράσης απλών ανθρώπων που δεν ανέχονται πια όλη αυτή τη σαπίλα και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους συνειδητοποιώντας την ευθύνη και τη δύναμη που έχει ο καθένας μας.



Το ζήτημα, λοιπόν, από εδώ και πέρα είναι τι θέση παίρνει ο κάθε ένας από εμάς απέναντι από αυτή την κατάσταση. Καλείσαι πρώτα απ΄όλα σαν άτομο να πάψεις να παραπονιέσαι και να ρίχνεις το φταίξιμο στους άλλους. Να αναλάβεις την ευθύνη σου, να αναλάβεις πρωτοβουλίες για οτιδήποτε μπορεί να σε κάνει να γίνεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, να παλέψεις μαζί μας και μόνος σου, για να αλλάξουμε συλλογικά και ατομικά τους εαυτούς μας και ότι μας σκλαβώνει . Η επιλογή είναι δική σου.

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ

RossoNero